Δρόμοι

Στο εσωτερικό μέτωπο…

… αποφάσισε να δώσει τις πρώτες μάχες η αμερικανική κυβέρνηση, στον
πόλεμο που κήρυξε η ίδια στον εαυτό της. Την ώρα που χιλιάδες οικογένειες
θρηνούν για τον χαμό των αγαπημένων τους προσώπων, ο πρόεδρος Μπους
εκμεταλλεύεται τον τραγικό φόρο αίματος για να ενισχύσει τις δυνάμεις της
καταστολής και του πολέμου. Στη γειτονιά τους, στη δουλειά τους, στα τζαμιά
τους, ρατσιστικά επεισόδια σημειώνονται εις βάρος Αράβων και μουσουλμάνων που
ζουν στις ΗΠΑ. Σε όλη τη χώρα, στρατός, FBI και αστυνομικές αρχές σφραγίζουν
μεγάλες αστικές περιοχές, γέφυρες, τούνελ και δρόμους και κινητοποιούν την
Εθνοφρουρά. Όλα δείχνουν ένα σχεδιασμό εσωτερικής καταστολής, που τα
μελλοντικά θύματά της είναι από τώρα γνωστά. Τα σχόλια μερικών πολιτικών
ηγετών της χώρας θυμίζουν τις υπερβολές στις οποίες είχε εξωθήσει τους
Αμερικανούς ο πανικός του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τον κατάπτυστο εγκλεισμό
των ιαπωνικής καταγωγής Αμερικανών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Εντυπωσιακή…

… είναι η ακρότητα των στρατιωτικών και διοικητικών μέτρων που λαμβάνουν
οι αμερικανικές αρχές τα τελευταία εικοσιτετράωρα, μολονότι η αμερικανική
ηγεσία γνωρίζει πως σε αυτή την κρίση δεν υπάρχει στρατιωτική λύση. Η
κατάσταση θυμίζει ένα από εκείνα τα αντιτρομοκρατικά «παιχνίδια» που έπαιζαν
κάποτε στα υπόγεια της Ουάσιγκτον ­ και που γράφει γι’ αυτό το αμερικανικό
περιοδικό «Σάλον». Σε ένα φανταστικό σενάριο βιολογικού πολέμου, η χώρα
δεχόταν επίθεση με ιό ευλογιάς. Κάποιοι που έτυχε να παρευρεθούν διηγούνταν
αργότερα πόσο τους είχε κάνει εντύπωση η δυσαναλογία της αντίδρασης: οι
«παίχτες» δεν ήταν σε θέση να χειριστούν περιορισμένα και λελογισμένα μέτρα
που θα ήταν αρκετά για τον έλεγχο της κατάστασης. Αντίθετα ­ και
καθυστερημένα, όταν πια μια πραγματική τέτοια επίθεση θα είχε λάβει επιδημικές
διαστάσεις ­ προσέφευγαν σε δρακόντεια μέτρα. Στο πολύ πραγματικό σενάριο που
διαδραματίζεται τώρα στην Ουάσιγκτον, τα δρακόντεια πολιτικά, διοικητικά και
στρατιωτικά μέτρα είναι τα μόνα που έχουν πέραση.

Οι συγκρίσεις…

… ανάμεσα στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και την επίθεση στο
Περλ Χάρμπορ είναι δικαιολογημένες. Στην ακρίβεια του σχεδιασμού, της
εκτέλεσης και στο μέγεθος της καταστροφής υπάρχουν πολλές ομοιότητες. Υπάρχει
άλλη μια, όπως υποστηρίζει ο αρθρογράφος Αλεξάντερ Κόκμπερν: το ενδεχόμενο
ιαπωνικής επίθεσης τον Δεκέμβριο του 1941 ήταν γνωστό στις μυστικές υπηρεσίες
του αμερικανικού Ναυτικού και στον πρόεδρο Ρούζβελτ.

Η δίψα…

… για εκδίκηση και αντίποινα πνίγει κάθε λογική φωνή που ζητάει τον
εντοπισμό των πραγματικών ενόχων. Οι φωνές του στρατιωτικοπολιτικού
κατεστημένου που ζητάει να αρθούν όλα τα εμπόδια ακόμη και για τη δολοφονία
εχθρικών ξένων ηγετών είναι δυνατότερες. Από το πυρηνικό ιερατείο διατυπώνεται
το αίτημα για την προληπτική χρήση μίνι-πυρηνικών όπλων εναντίον των εχθρών
της Αμερικής. Ο πρόεδρος Μπους καλεί τις εφεδρείες και το Κογκρέσο τού δίνει
εξουσιοδότηση εν λευκώ. Μέσα σε αυτή την τύφλωση, μάταια αναζητεί κανείς
κάποιον έστω μονόφθαλμο. Με την πολιτική του «οφθαλμόν αντί οφθαλμού», όπως
είχε πει ο Γκάντι, στο τέλος τυφλώνονται όλοι.