ΔΡΟΜΟΙ

Η τελευταία μπουκιά…

… η τελευταία γεύση που θα ήθελε κανείς να βάλει στο στόμα του, να τελειώσει
με αυτή τη ζωή του, ποια να είναι άραγε; Σως ταρτάρ; Φιλέ μινιόν; Το γλυκό της
γιαγιάς; Για εκείνους από εμάς που δεν μπορούμε να ξέρουμε πότε ακριβώς θα μας
πάρει ο Θεός κοντά του, τέτοια ερωτήματα μάλλον δεν έχουν καμιά πρακτική αξία
­ δεν μπορούμε να τρώμε από το πρωί ώς το βράδυ το αγαπημένο μας φαγητό, μόνο
και μόνο από τον φόβο μήπως το καθημερινό μας γεύμα αποδειχθεί το τελευταίο.

Για εκείνους…

… όμως που η τύχη τους βρίσκεται σε άλλα χέρια, αυτό το ερώτημα είναι
πιεστικό. Όταν κάποιος τους ρωτάει ποιο θέλουν να είναι το τελευταίο τους
γεύμα, ρωτάει γιατί ξέρει πως θα είναι πράγματι το τελευταίο. Στο Τέξας, που
έχει το θλιβερό προνόμιο να έχει σερβίρει τα περισσότερα τέτοια γεύματα ­ αφού
εκεί εκτελούνται οι περισσότεροι θανατοποινίτες ­ το ζήτημα δεν τελειώνει μόνο
στο τελευταίο μενού του μελλοθάνατου: οι τοπικές δικαστικές αρχές φροντίζουν
και καταγράφουν τις τελευταίες γαστριμαργικές επιθυμίες των εκτελεσθέντων.
Μπορεί να τις βρει κανείς στο Ίντερνετ, στη διεύθυνση www.tdcj.state.tx.us/stat/finalmeals.htm.
Χρειάζεται άραγε να ξέρουμε; Τι να τις κάνουμε αυτές τις πληροφορίες; Άλλωστε,
το πώς πεθαίνει κανείς, όπως και το πώς ζει, είναι δική του υπόθεση.

Μια ματιά…

… στο τελευταίο γεύμα εκείνων που βαδίζουν προς τον θάνατό τους μπορεί να
αποδειχθεί παράξενη εμπειρία. Το ερώτημα τι είναι εκείνο που σπρώχνει έναν
άνθρωπο να σκοτώσει έχει απασχολήσει πολύ τους φιλοσόφους. Όμως, τι σπρώχνει
έναν άνθρωπο να φάει δυο ντουζίνες αυγά λίγο πριν ψηθεί πάνω στην ηλεκτρική
καρέκλα; Υπάρχει άραγε κάποια σχέση ανάμεσα στο φαγητό και το έγκλημα; Ο Μαρκ
Ουάλας βάζει αυτό το ερώτημα στην εφημερίδα «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» χωρίς να μπορεί
να απαντήσει. Πάντως, από τους 249 εκτελεσθέντες που έχουν καταγραφεί στα
αρχεία του Τέξας, οι 71 παρήγγειλαν χάμπουργκερ και οι 27 τηγανητά αυγά για το
τελευταίο τους γεύμα. Φαίνεται πως το χάμπουργκερ ακολουθεί τους περισσότερους
καταδίκους ­ μόνο αυτούς; ­ μέχρι τον τάφο τους (φθηνός θάνατος).

Το ερώτημα…

… είναι σε τι μπορούν να χρησιμεύσουν αυτές οι πληροφορίες στο κοινό. Όμως
και αυτό το ερώτημα είναι ανώφελο. Το κοινό φαίνεται πως ενδιαφέρεται να μάθει
­ άγνωστο γιατί ­ αφού 50.000 άνθρωποι επισκέπτονται κάθε μέρα τις αρμόδιες
τεξανικές αρχές, στη διεύθυνσή τους στο Ίντερνετ. Βρίσκει βέβαια κανείς εκεί
και άλλες πληροφορίες: πως το κόστος συντήρησης ενός θανατοποινίτη είναι 53
δολάρια την ημέρα και πως ένας από αυτούς είχε μείνει 8.982 μέρες (24 χρόνια)
στο κελί του μελλοθανάτου (το τελευταίο γεύμα του ήταν δύο χάμπουργκερ,
τηγανητές πατάτες και κρεμμύδια). Μια νοσηρότητα αναδίδει όλη αυτή η
περιέργεια, σαν δυσάρεστη γεύση. Να είναι άραγε από την αγωνία μας πως εμείς ­
πιθανότατα ­ δεν θα έχουμε ποτέ την ευκαιρία να απολαύσουμε εν γνώσει μας το
τελευταίο μας γεύμα;