30 Ερωτήσεις ΛΟΥΚΙΑ ΡΙΚΑΚΗ

ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στις 14 Ιουλίου, ημέρα της Γαλλικής Επανάστασης, στον
Πειραιά.

ΛΑΤΡΕΥΕΙ: Την αέναη κίνηση και τη διαφάνεια της θάλασσας.

ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ: Τη στασιμότητα και την αδιαφάνεια εκείνων που διεκδικούν
τον εφήμερο υλικό πλούτο.

ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Κάθε φορά που ο ουρανός σκύβει να συναντήσει τη θάλασσα.

Το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Οικολογικού Κινηματογράφου Ζακύνθου είναι γεγονός.
Με είκοσι ταινίες Ελλήνων και ξένων δημιουργών και έχοντας εξασφαλίσει μία
παγκόσμια και μία πανευρωπαϊκή προβολή, έκανε χθες επισήμως αυλαία στον
κινηματογράφο «Φώσκολος» της Ζακύνθου, με τη στήριξη των «ΝΕΩΝ». Η
συντονίστρια του Φεστιβάλ, Λουκία Ρικάκη, μιλά στα «ΝΕΑ», ανάμεσα σε άλλα, για
τον νέο θεσμό, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε και τον ρόλο του κινηματογράφου
στην επίλυση των οικολογικών προβλημάτων

ΕΡ.: Πώς γεννήθηκε η ιδέα ενός οικολογικού κινηματογραφικού φεστιβάλ;

ΑΠ.: Είναι η ιδέα του υφυπουργού ΠΕΧΩΔΕ, Ηλία Ευθυμιόπουλου.

ΕΡ.: Γιατί στη Ζάκυνθο;

ΑΠ.: Είναι η έδρα του πρώτου Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου και ένας όμορφος
τόπος για τη φιλοξενία ενός φεστιβάλ.

ΕΡ.: Ποια ήταν η ανταπόκριση των δημιουργών;

ΑΠ.: Άμεση και συγκινητική.

ΕΡ.: Γιατί δεν έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα;

ΑΠ.: Από τον επόμενο χρόνο θα υπάρχουν βραβεία.

ΕΡ.: Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει κάποιος που βρίσκεται στο τιμόνι
ενός φεστιβάλ που βρίσκεται στα σπάργανα;

ΑΠ.: Κρίνεσαι ταυτόχρονα για το οργανωτικό και καλλιτεχνικό αποτέλεσμα
και πρέπει να συνδυάζεις δυο αντιφατικές λειτουργίες.

ΕΡ.: Τι πιστεύετε ότι θα προσφέρει το Φεστιβάλ στο κοινό;

ΑΠ.: Ευκαιρία για σκέψη, αγωγή της ψυχής και για σημαντικές, ελπίζω,
συναντήσεις.

ΕΡ.: Και στους δημιουργούς;

ΑΠ.: Ευκαιρία για να ανταλλάξουν εικόνες, ιδέες, σκέψεις και να βρουν
συμμάχους στις νέες κινηματογραφικές τους περιπέτειες.

ΕΡ.: Ποιοι είναι οι στόχοι της επόμενης διοργάνωσης;

ΑΠ.: Να θεσμοθετηθεί το Φεστιβάλ, να αποκτήσει την εμπιστοσύνη του
κοινού, να συνδυάσει τις προβολές με διεθνή σεμινάρια του Discovery Channel
που ξεκινά από φέτος.

ΕΡ.: Μπορεί η οικολογική ταινία να συμβάλει στην επίλυση των
οικολογικών προβλημάτων;

ΑΠ.: Σίγουρα, γιατί επεκτείνει τον προβληματισμό, την ενημέρωση, και
υπογραμμίζει την αναγκαιότητα των άμεσων πολιτικών και οικονομικών κινήσεων.

ΕΡ.: Το ελληνικό κοινό είναι ευαισθητοποιημένο;

ΑΠ.: Είναι, αλλά πρέπει να έχει συνεχώς νέες ευκαιρίας για να μην
επαναπαύεται στην καταναλωτική χαύνωση της τηλεόρασης.

ΕΡ.: Ποια θέση έχει το ελληνικό ντοκιμαντέρ στο διεθνές στερέωμα;

ΑΠ.: Σημαντική, και την κατακτά καθημερινά όλο και πιο πολύ.

ΕΡ.: Ποια είναι η σχέση τηλεόρασης και κινηματογράφου;

ΑΠ.: Σχέση μισέρωτα· αγαπιούνται γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς και
μισούνται γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς.

ΕΡ.: Εμπορικότητα και ποιότητα συμβαδίζουν;

ΑΠ.: Μπορούν να συμβαδίσουν και έχει αποδειχθεί, αρκεί να καταφέρουν να
παρεισφρήσουν στο σκληρό κύκλωμα της διανομής που δεν επιτρέπει αναρχικές
παρουσίες, οι οποίες δεν υποτάσσονται στον καταναλωτικό σχεδιασμό.

ΕΡ.: Ποιο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας θα επιλέγατε ως θέμα για μια
ταινία σας;

ΑΠ.: Την καχυποψία, την έλλειψη εμπιστοσύνης και τρυφερότητας.

ΕΡ.: Με ποιον ηθοποιό θα θέλατε να συνεργαστείτε;

ΑΠ.: Τον Τζέρεμι Άιρονς και τον Λευτέρη Βογιατζή.

ΕΡ.: Ποια ταινία θα θέλατε να φέρει την υπογραφή σας;

ΑΠ.: Το «Αγρίμι» του Φρανσουά Τριφό.

ΕΡ.: Η συνταγή της επιτυχίας…

ΑΠ.: Να αντιληφθείς τη ματαιότητά της.

ΕΡ.: Τι σας ώθησε να ασχοληθείτε με τη σκηνοθεσία;

ΑΠ.: Θέλω να λέω ιστορίες μέσα από εικόνες.

ΕΡ.: Πώς λειτουργεί η κριτική στο έργο σας;

ΑΠ.: Δυστυχώς, όχι πάντα εποικοδομητικά, γιατί απουσιάζουν τα
δημιουργικά κείμενα κριτικής.

ΕΡ.: Είναι αρκετή η υποστήριξη του κράτους προς τους θεράποντες της 7ης
τέχνης;

ΑΠ.: Δυστυχώς, είναι ελάχιστη, σχεδόν οριακή.

ΕΡ.: Τι θα ζητούσατε από τον υπουργό Πολιτισμού;

ΑΠ.: Να συνειδητοποιήσει το κράτος ότι ο κινηματογράφος είναι ο πιο
ουσιαστικός τρόπος επικοινωνίας του πολιτισμού. Πρέπει να αναπτύξουμε την
ελληνική κινηματογραφία με πολλές ταινίες και σύστημα διανομής. Τα φεστιβάλ
είναι δευτερεύουσες εκδηλώσεις και μπορούν μόνο να συμπληρώσουν μια πολιτική
ανάπτυξης του κινηματογράφου, δεν μπορεί να δίνεται μεγάλο βάρος στις
εκδηλώσεις, όταν δίνεται τόσο μικρό στην παραγωγή ελληνικών ταινιών, γιατί
σύντομα θα καταλήξουμε να παίζουμε μόνο τις ταινίες των ξένων.