Στη λαϊκή ταβέρνα του «Κουμπούρα»

Όταν περνούσαν τα παλιά αεροπλάνα, οι Ντακότες, η γειτονιά ξεσηκωνόταν στο
πόδι και οι πιτσιρικάδες σήκωναν τα χέρια ψηλά και χειροκροτούσαν. Στους
δρόμους και στις μικρές αυλές των σπιτιών της Κοκκινιάς, εκείνα τα δύσκολα
μετακατοχικά χρόνια τα παιδιά έκαναν όνειρα. Σήμερα, ο Γιάννης Γεωργιλάκης
θυμάται τον αξέχαστο ποδοσφαιριστή και φίλο του Μάκη Γερμελή, ο οποίος του
είχε μιλήσει αρκετές φορές για εκείνα τα δύσκολα χρόνια. Ο Μάκης Γερμελής,
μαθητευόμενος τορναδόρος, πραγματοποίησε πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι φανταζόταν
το όνειρό του. Σε ηλικία μόλις 16 χρόνων. Όταν μεταγράφηκε από την Αμφιάλη
στον Ολυμπιακό το 1951 και ταξίδεψε ως μέλος της αποστολής των «ερυθρολεύκων»
στη Ρόδο με αεροπλάνο. Ήταν όνειρο ζωής τότε, έλεγε ο παλαίμαχος
ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού και της Προοδευτικής στον Γιάννη Γεωργιλάκη,
καθώς τσούγκριζε το ποτήρι του με τους παλιούς του φίλους σε ένα τραπέζι στο
πεζοδρόμιο της ιστορικής λαϊκής ταβέρνας του «Κουμπούρα», στα όρια Νίκαιας –
Κορυδαλλού.

Κουβέντιαζαν για την κατρακύλα του Ολυμπιακού αλλά και για τις θαυμάσιες
εμφανίσεις της Προοδευτικής. Το θέμα της συζήτησης άλλαξε κάποια στιγμή, όταν
δύο πελάτες, ο Μουρίκης και ο Βασιλακόπουλος, μαζί με τον 82χρονο
μπαρμπα-Σταμάτη, θυμήθηκαν παλιές εικόνες από το οινοπωλείο που στήθηκε πριν
από 44 χρόνια, στο σημείο ακριβώς όπου βρίσκεται σήμερα. Στη γωνία των δρόμων
Κύπρου και Σωκράτους, πίσω από το γήπεδο της Προοδευτικής. Η ταβέρνα του
«Κουμπούρα», συμφωνούσαν και οι τρεις της παρέας, είχε και έχει τη δική της
ξεχωριστή ιστορία, που αρχίζει από τον προπολεμικό Πειραιά. Λειτουργούσε στην
οδό Γούναρη, στο υπόγειο της «Μακράς Στοάς». Μετά τον βομβαρδισμό της πόλης
από τους Γερμανούς κατακτητές διαλύθηκε. Και το 1952, ο Παναγιώτης
Θεοδωρόπουλος, πατέρας του σημερινού ιδιοκτήτη Ανδρέα Θεοδωρόπουλου, κάτω από
το σπίτι του έφτιαξε έναν χώρο με βαρέλια και πουλούσε ρετσίνα.

Έβγαζε και μεζεδάκι. Από το 1954 το μαγαζί λειτουργούσε κανονικά, σαν
οικογενειακή ταβέρνα. Η ονομασία «Κουμπούρας» προέρχεται από το παρατσούκλι
που είχε ο παππούς του Θεοδωρόπουλου, ο οποίος ήταν κατασκευαστής όπλων στη
Δημητσάνα, τα οποία χρησιμοποιούσαν οι πολεμιστές του ’21. Ο Γιάννης Μουρίκης
με τον Γιάννη Βασιλακόπουλο θυμούνται ακόμη τους ηθοποιούς που διασκέδαζαν
στου «Κουμπούρα» μετά τις παραστάσεις που έδιναν οι θίασοι-μπουλούκια στα
θερινά σινεμά της περιοχής «Έλλη» και «Κορυδαλλός».

Εκεί πήγαινε ο Φραγκίσκος Μανέλης με τον θίασό του και τραγουδούσαν όλοι, με
τη συνοδεία της μικρής ορχήστρας του Γιάννη Λαουτάρη, θετού πατέρα της
τραγουδίστριας Δούκισσας. Πριν πέσει ακόμη το μπετόν, η περιοχή γύρω από του
«Κουμπούρα», στα τέλη του ’50, ήταν ανοιχτή. Ρέματα, χωματόδρομοι,
δενδροστοιχίες. Οι αμαξάδες, οι νερουλάδες και οι μανάβηδες ξέζευαν τ’ άλογά
τους και κάθονταν στην ταβέρνα. Έπιναν με τα νεροπότηρα ρετσίνα, έφτιαχναν
κεφάλι και μετά τραγουδούσαν: «Βάλε να πιούμε ένα κρασί, που κάνει τη ζωή
χρυσή».

Σήμερα, η ταβέρνα μπορεί να καλύπτεται από σπίτια γύρω γύρω, όμως δεν έχει
χάσει την παλιά της φυσιογνωμία. Δέκα (αριθμημένα) βαρέλια, βαμμένα κόκκινα
στο μπροστινό τους μέρος, γεμάτα ρετσίνα κεχριμπαρένια. Και πάνω τους οι
φωτογραφίες με τον μέγιστο λαϊκό τραγουδιστή Στέλιο Καζαντζίδη, ο οποίος
έβρισκε νηφαλιότητα σ’ αυτό το στέκι και περνούσε ευχάριστες στιγμές. Και η
κουζίνα σερβίρει μεζέδες και κρασί. Μάστορας στη μαγειρική ο Αντρέας (αφού
ήταν 10 χρόνια μάγειρας στα καράβια), ετοιμάζει: γίγαντες, μπιφτέκι με
κρεμμύδι και μαϊντανό, γίδα βραστή και, ορισμένες φορές, πατσά. Πλούσιες
σαλάτες και ορεκτικά, πατάτες τηγανητές ζεστές και ψωμί ψημένο στη σχάρα, με
λάδι. Για κύριο πιάτο: παϊδάκια με το κιλό και κρέατα της ώρας με το κιλό. Τις
Κυριακές κλειστά. Τα βράδια βγάζει τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο. Κοντά στον
Αντρέα, η συμπαθέστατη σύζυγός του Γιώτα, που πάντα βρίσκει να πει δυο καλά
λόγια για τους πελάτες.

Ο «Κουμπούρας», Κύπρου και Σωκράτους γωνία (στα όρια Κορυδαλλού – Νίκαιας,
πίσω από το γήπεδο της Προοδευτικής). Τηλέφωνο: 4972.194.