ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μουσική

Ο ήλιος έχει αρχίσει να γέρνει, το φως του μαλακώνει σιγά – σιγά, οδεύει κι
αυτός για το φθινόπωρο και το γκρι και τη σιωπή, χαμηλώνουν οι τόνοι, οι ήχοι,
τα χρώματα, ακόμη κι ο λόγος περιορίζεται, τα χαμόγελα στενεύουν και τα
βλέμματα σκοτεινιάζουν, δημιουργία – απώλεια και ο κύκλος συνεχίζεται αενάως,
κομμάτια ευτυχίας με τον θάνατο να ενυπάρχει ακόμη και στην κορύφωσή τους…

Κι εκεί, στην πρόγευση της σιωπής τούτου του χειμώνα, όταν νομίζω ότι
καλύπτομαι από τον άηχο μανδύα της πλήρους απομόνωσης ­ ή εγκατάλειψης, δεν
έχει σημασία ­ παρεισφρέει σιγανά, διερευνητικά στην αρχή, πιο δυνατά μετά. Η
Μουσική ­ διεκδικούσα θέση συντρόφου από μια γυναίκα που ουδέποτε διανοήθηκε
να απιστήσει στις λέξεις, τον λόγο ή τον νου, τον δικό της, των άλλων, μα
κυρίως του αρσενικού της καθρέφτη. Κι ήταν εκεί η φωνή, την είχα ξανακούσει
αλλά όχι έτσι, Casta Diva ο ήχος, μα δεν ήταν μόνο αυτός, ήταν οι εικόνες και
οι σκέψεις που πλημμύρισαν τον χώρο μου, το κάστρο που οικοδόμησα γύρω από το
δίδυμο μάνα – κόρη, ποτέ δεν είχα φανταστεί την τραγωδία των Βαλκανίων με
συνοδεία όπερας…

Η σεπτεμβριάτικη νύχτα συνεχίστηκε αλλά εγώ έμεινα καθηλωμένη εκεί, είδα σαν
να ήταν μπρος μου τα αποστεωμένα πρόσωπα, τα σκούρα μάτια και τα ισχνά
κορμάκια των παιδιών μιας ρημαγμένης χώρας του Τρίτου Κόσμου με τη μουσική του
Ζαν-Μισέλ Ζαρ, δεν χρειαζόταν να ψάξω τα λόγια, τις λέξεις, τα «γιατί» και τα
«διότι», μια ανάσα θαρρείς με χωρίζει από ένα ορφανοτροφείο της Ρουμανίας ή
από το Τσιγγανόπουλο στη γωνία του βενζινάδικου, η δυστυχία έχει τους δικούς
της ήχους και τα δικά της χρώματα, μονάχα εγώ την είχα ενσωματώσει
μονοδιάστατα και δογματικά…

Κι έπειτα, λίγο πριν ακουστεί η φωνή της Άννας, ήρθαν τα fados, εσύ μου το
‘χες πει ότι κάποτε θα τα αγαπήσω κι έπρεπε και σε αυτό να σε εμπιστευτώ όπως
σε τόσα άλλα, τι να κάνω, μια άλλη μια φορά είσαι ένα βήμα πιο μπροστά από
μένα ­ στη δική μου, όμως, διαδρομή…