[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Επιστρέφοντας από τις καλοκαιρινές διακοπές, εκτός από τη μελαγχολία, αρχίζουν
και οι πρώτες σκέψεις για την επόμενη απόδραση. Ξεφυλλίζοντας το ημερολόγιο,
αναζητώ το πρώτο τριήμερο αργίας αλλά με απογοήτευση διαπιστώνω ότι η 28η
Οκτωβρίου μου λέει «όχι», γιατί εφέτος είναι Κυριακή. «Άντε να αντέξεις μέχρι
τα Χριστούγεννα», είπα μέσα μου. Και ρίχνω μακροβούτι στα καθημερινά
προβλήματα: Απλήρωτοι λογαριασμοί, τα σχολεία των παιδιών, ο δακτύλιος, το
κυκλοφοριακό, η επιστροφή στη δουλειά, τη ρουτίνα, την άχαρη καθημερινότητα.
Στο ράφι του μυαλού μου αποθηκεύω, σαν βιντεοκλίπ, τις εικόνες του
καλοκαιριού. Και απορώ πώς κύλησε τόσο γρήγορα ένας μήνας, πώς έφυγε σαν
κλέφτης.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτή η μελαγχολία της επιστροφής. Είναι και η δυσκολία να
προσαρμοστείς. Νιώθω σαν την πρώτη ημέρα στο σχολείο. Είμαι αφηρημένος, δεν
έχω όρεξη για δουλειά, νιώθω την ανάγκη να συνεχίσω την ξεκούραση. Κι από την
άλλη πλευρά, πικραίνομαι, λυπάμαι που γύρισα και τα βρήκα όλα ίδια. Τα ίδια
προβλήματα, τους ανθρώπους μελαγχολικούς, προβληματισμένους, μοναχικούς,
απόμακρους. Τα καλοκαίρια μας παλιότερα, σκέφτομαι, είχαν άλλη αξία. Όπως
άλλωστε και οι άνθρωποι. Ήταν πιο ζεστοί, πιο καλόκαρδοι. Ήταν αληθινοί.
Σήμερα ακόμη και οι καληνύχτες είναι ψεύτικες.

Και μέσα σε αυτό το μουντό σκηνικό της επιστροφής ­ περιμένοντας και τα
πρωτοβρόχια για να συμπληρώσουν το τοπίο ­ έρχονται και οι ειδήσεις που σε
ψυχοπλακώνουν. Ακούς μόνο για αρρώστιες, για θανάτους, για τροχαία. Μετά
ανοίγεις την τηλεόραση και πέφτεις σε κατάθλιψη: να τα οικογενειακά δράματα,
να τα άρρωστα παιδάκια, να η υπερβολή, να το δάκρυ. Όσο δυνατός, όσο
αισιόδοξος κι αν είσαι, το βάρος των προβλημάτων της καθημερινότητας είναι
τεράστιο. Είναι ένας βρόχος που σε πνίγει αργά-αργά, χωρίς να το
καταλαβαίνεις.

Γι’ αυτό σκέφτομαι να ξαναφύγω. Άλλωστε ο κλέφτης χρόνος πάντοτε αφήνει πίσω
του την πόρτα ανοιχτή…