Θα μείνουν μόνο οι αναμνήσεις

«Πώς τολμάτε να μιλάτε για κάτι το οποίο δεν έχετε δει ποτέ. Ντροπή σας!». Το
είπε ο Ντον Γιανγκ, Ρεπουμπλικανός από την Αλάσκα, κατά τη συζήτηση του
θέματος στη Βουλή, τασσόμενος υπέρ της άντλησης πετρελαίου. Ε, λοιπόν, εγώ το
ξέρω. Δύο καλοκαίρια δούλευα εκεί.

Είναι όσο και η Ιρλανδία. Δεν μοιάζει όμως σε τίποτα. Είναι ένα γοητευτικό
μέρος, το αφήσαμε να ζήσει. Το θεωρήσαμε σημαντικό. Ήμουν ο βαρκάρης ενός
ειδικού επιστήμονα, ξεναγού, του Μάκγκιλ Άνταμς. Παίρναμε τους τουρίστες και
τους πηγαίναμε στα ποτάμια… Σύννεφα τα κουνούπια. Θυμάμαι τους θορύβους…
Τους θορύβους της φύσης. Μόνον απρόσκλητος μπαίνεις σε αυτήν τη γη. Είναι τόσο
εύθραυστη όσο και μια νιφάδα χιονιού. Θυμάμαι τα ζώα. Ξύπνησα μια μέρα με
ομίχλη και κοιτάζοντας έξω από τη σκηνή μου είδα τα μάτια ενός λευκού λύκου.
Τα βλέμματά μας συναντήθηκαν όπως και τα χνώτα μας. Ύστερα γύρισε και χάθηκε.
Ένιωσα άσχημα που τον είδα να χάνει το θάρρος του. Θυμάμαι τη θέα. Πεδιάδες
απέριττες, από ορίζοντα σε ορίζοντα. Εκατοντάδες μίλια. Τώρα, η Βουλή των
Αντιπροσώπων ψήφισε για να τα σκοτώσει όλα αυτά. Όχι, όχι τα ζώα. Οι τάρανδοι
θα επιζήσουν. Οι λύκοι και η φαιά άρκτος επίσης, για λίγο. Το πρώτο που θα
πεθάνει, αυτό που θα σκοτώσουν σε ένα καλοκαίρι, είναι η αυτοφυής βλάστηση.Οι
αναμνήσεις θα αντικαταστήσουν την πραγματικότητα. Τουλάχιστον έχω βγάλει
μερικές πενταροδεκάρες από αυτές. Αν αυτό το νομοσχέδιο περάσει από τη
Γερουσία, η κόρη μου θα σκαρφαλώνει σε ένα δύο χρόνια στην αγκαλιά μου και θα
με ρωτάει τι κουδουνίζει στην τσέπη μου. Θα βγάλω τις πενταροδεκάρες. Θα της
πω για τις φωλιές της αλεπούς της Βόρειας Αμερικής και το τραγούδι της σπάνιας
κίχλης. Θα της πω ότι ο Τζορτζ Μπους και ο Ντικ Τσένι και ο Ντον Γιανγκ τής τα
έκλεψαν για τις δικές τους πενταροδεκάρες.