Γιατί ο Πρόεδρος πήρε το… μαχαίρι

Όταν κυκλοφόρησε η ανακοίνωση της Προεδρίας της Δημοκρατίας που έβαζε τέλος
στο συνταγματικό θέμα που είχε εγείρει ο κ. Χριστόδουλος, ορισμένοι
μητροπολίτες, οι οποίοι δεν είχαν παρακολουθήσει από κοντά τις εξελίξεις,
αναρωτήθηκαν «τι έσπρωξε τον Κωστή Στεφανόπουλο σε μια τόσο σκληρή δήλωση».

Η απορία είναι εύλογη, διότι αρχικώς ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε
αποφασίσει να κρατήσει το θέμα σε χαμηλότερους τόνους, ελπίζοντας ότι έστω την
ύστατη ώρα θα κατανοούσε ο Αρχιεπίσκοπος το αυτονόητο, ότι δηλαδή από το
Σύνταγμα δεν έχει καμία αρμοδιότητα να προχωρήσει σε δημοψήφισμα.

Από το Σαββατοκύριακο, όμως, όταν πλέον είχε κλειστεί το ραντεβού της
Τετάρτης, ο κ. Στεφανόπουλος πήρε το μήνυμα ότι ο κ. Χριστόδουλος δεν θα του
εξέθετε απλώς τις απόψεις του, αλλά θα τον εκβίαζε να πάρει θέση.

Τη Δευτέρα νέα μηνύματα που έφτασαν στην Προεδρία ενίσχυσαν την πεποίθηση του
Προέδρου ότι ο κ. Χριστόδουλος είχε αποφασίσει να πιέσει πολύ τον ίδιο, αλλά
και τον πολιτικό κόσμο. Και πάλι, όμως, έδειχνε συγκρατημένος και στους
συνεργάτες έδωσε την κατεύθυνση να μη ρίξει κανείς λάδι στη φωτιά.

Το πρωί, όμως, της Τετάρτης, όταν διάβασε τις δηλώσεις των τελευταίων ημερών
του Αρχιεπισκόπου, αλλά και μητροπολιτών, που διάκεινται ευνοϊκά σ’ αυτόν,
κυρίως του Άνθιμου Αλεξανδρουπόλεως, σχημάτισε την εικόνα ότι «παίζεται ένα
διαφορετικό, παιχνίδι». Έτσι, πήρε την απόφαση ότι έπρεπε να κόψει με το…
μαχαίρι την «ιστορία» και να καταστήσει σαφές τι λέει το Σύνταγμα και τι
ορίζουν οι νόμοι. Στο πνεύμα αυτό σκέφθηκε να είναι και η ανακοίνωση την οποία
θα εξέδιδε το μεσημέρι.

Πρόσθεσε, όμως, την τελευταία στιγμή, όταν είχε φύγει ο Αρχιεπίσκοπος, λίγες
γραμμές: «Πάντες έχουν υποχρέωση συμμορφώσεως προς τους κανόνες του ισχύοντος
δικαίου και ότι οι εκτός νομοθετημένης διαδικασίας συλλεγείσες υπογραφές δεν
είναι δυνατόν να ανατρέψουν τις διατάξεις του Συντάγματος».

Γιατί προχώρησε σ’ αυτή την προσθήκη; Διότι όση ώρα του μίλαγε ο Χριστόδουλος
καταλάβαινε ότι επιχειρούσε να τον βάλει να παίξει ένα ρόλο… Υπάρχει όμως
και παρελθόν… Ενώ ο Πρόεδρος είχε προσπαθήσει να κρατήσει σ’ ένα επίπεδο την
επαφή του με τον Αρχιεπίσκοπο, εκείνος πριν από ένα χρόνο του ζήτησε να τον
δει νύχτα για το θέμα των ταυτοτήτων.

Βεβαίως, ο Πρόεδρος δέχθηκε να συναντηθεί μαζί του αμέσως. Προσπάθησε να
ηρεμήσει τα πράγματα, αλλά «διέγνωσε» ότι ο Αρχιεπίσκοπος προτίθεται να
προχωρήσει σε μια εκστρατεία, που θα είχε ουσιαστικά αντικυβερνητικό
χαρακτήρα.

Αυτό ενόχλησε ιδιαίτερα τον κ. Στεφανόπουλο, ο οποίος εκλεγμένος από μια
μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία που εξέφραζε το 90% του ελληνικού λαού,
καταλάβαινε ότι τον βαραίνει ένα χρέος: Να εκφράσει την ολότητα του λαού και
να μην μπει σε παραταξιακά παιχνίδια, που άλλωστε έχει πληρώσει ο τόπος.

Την άποψή του αυτή την κατέστησε σαφή όχι μόνον προς τον κ. Χριστόδουλο, αλλά
και σε μια σειρά από μητροπολίτες, τους οποίους συνάντησε σε περιοδείες του
στην Ελλάδα.

Μάλιστα, όταν ορισμένοι από αυτούς επεχείρησαν να τον εισαγάγουν σε μια
διχαστική συζήτηση, εκείνος το ξέκοψε με ευγένεια από την αρχή λέγοντάς τους,
ότι «ο τόπος χρειάζεται ηρεμία, σύνεση και τη βοήθεια όλων για να πάει
μπροστά». Πέρασε καιρός από τότε, και κατά το φθινόπωρο προέκυψε το ταξίδι του
Πάπα στην ευρύτερη περιοχή. Η Αρχιεπισκοπή δεν έβλεπε με καλό μάτι αυτή την
επίσκεψη και δεν επιθυμούσε ασφαλώς ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να επιδώσει
πρόσκληση στον Πάπα να επισκεφθεί την Ελλάδα.

Κι εκείνη τη φορά, όμως, ο κ. Στεφανόπουλος προτίμησε να κακοκαρδίσει
ορισμένους ­ ακόμα και στην κυβέρνηση ­ συμφωνώντας με όσους υποστήριζαν την
άποψη ότι η χώρα έχει κάθε λόγο να επιδιώκει μια τέτοια επίσκεψη.

Εξήγησε μάλιστα ­ προς πολλές κατευθύνσεις ­ ότι την ώρα που κατηγορείται η
Ελλάδα πως «υποθάλπει τρομοκράτες» τι μεγαλύτερη απόδειξη περί του αντιθέτου
θα έχει εάν ο Πάπας επισκεπτόταν την Αθήνα. Χρειάστηκαν πολλές διαβουλεύσεις
μέχρις ότου πεισθούν αρκετοί, ότι η επίσκεψη του Ποντίφικα θα ήταν συμφέρουσα
για την Αθήνα. Έτσι, ο Αρχιεπίσκοπος συμμετείχε σε όλη την υποδοχή του Πάπα…

Όμως, όλες αυτές οι «περιπέτειες» είχαν ήδη δημιουργήσει ένα κλίμα, που
δέσμευε πλέον και τις δύο πλευρές, να κρατήσει η καθεμία ώς το τέλος τη θέση
της. Παρ’ όλη όμως την «κόντρα» τους στην τελευταία συνάντησή τους, κανείς από
τους δύο δεν έκοψε τις γέφυρες. Τις άφησαν ανοιχτές, την ώρα που ο δίαυλος
Αρχιεπισκοπής – Μεγάρου Μαξίμου έχει πολύ στενέψει…