Ένας περίπατος που δεν έγινε…

Οι καύσωνες φαίνεται να έχουν παρέλθει. Έβρεξε τόσο την περασμένη εβδομάδα
που γέμισε, είπαν, η λίμνη Τέρκος, η οποία υδροδοτεί την Κωνσταντινούπολη.

Η κηδεία. Ο Ουζεγίρ Γκαρίχ, κατά το ήμισυ ιδιοκτήτης μιας από τις μεγαλύτερες τουρκικές εταιρείες χόλντινγκ, δολοφονήθηκε το μεσημέρι του Σαββάτου.

Θα μπορούσα, λοιπόν, να πάω εκείνον τον περίπατο, που «υποχρεώνω» όλους όσους
έρχονται εδώ μουσαφιρλίκι να τον κάνουν: Πύλη Αδριανουπόλεως, Μονή της Χώρας
και τείχος-τείχος (Θεοδοσιανό πρώτα, του Μιχαήλ Κομνηνού από ένα σημείο και
μετά), βυζαντινό ανάκτορο Τεκφούρ Σεράι, πύλη Γυρολίμνης, Παναγιά της Σούδας,
τζαμί Αϊβάζ εφέντη (έργο του Σινάν), ερείπια του Παλατιού των Βλαχερνών, Αγία
Βλαχέρνα με το αγίασμα της Θεοτόκου, εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Μάρκου που
είναι τώρα τζαμί, παραλία του Κεράτιου, ένα κομμάτι του θαλάσσιου τείχους και
ο Αϊ -Δημήτρης ο Καναβός.

Η δολοφονία

Θα μπορούσα, αλλά δεν το έκανα. Κοντά στο μεσημέρι μού τηλεφώνησε η Ναντιρέ
και μου είπε να ανοίξω την τηλεόραση. Είχε δολοφονηθεί ο Ουζεγίρ Γκαρίχ.
Καρφώθηκα στη μικρή οθόνη. Η δολοφονία ενός Εβραίου επιχειρηματία της Πόλης
δεν ήταν καθόλου μικρό πράγμα. Έμεινα εκεί καρφωμένη. Κάνοντας ζάπινγκ έπεσα
πάνω στην απευθείας μετάδοση της τελετής απονομής των διπλωμάτων στους πρώτους
αποφοίτους της Σχολής Ευελπίδων του Αζερμπαϊτζάν από τον Τούρκο επιτελάρχη
Χουσεΐν Κιβρίκογλου.

Ο Ουζεγίρ Γκαρίχ, κατά το ήμισυ ιδιοκτήτης μιας από τις μεγαλύτερες τουρκικές
εταιρείες χόλντινγκ, της Αλάρκο, δολοφονήθηκε το μεσημέρι του Σαββάτου στο
ιστορικό μουσουλμανικό νεκροταφείο Εγιούπ Σουλτάν στον Κεράτιο. Σφαγιάσθηκε θα
έπρεπε να πει κανείς πιο σωστά: με δέκα επτά μαχαιριές, δέκα από τις οποίες
ήταν θανάσιμες.

Επί τόπου κατέφθασε από την Άγκυρα ο Τούρκος υπουργός Εσωτερικών Ρουστού
Γιουτζελέν, ο οποίος εν συνεχεία συνεδρίασε με την ηγεσία της αστυνομίας έως
τα μεσάνυχτα. Το αποτέλεσμα των ερευνών των πρώτων δύο ημερών της τουρκικής
αστυνομίας υπήρξε «γελοίο»: ως κύριος ύποπτος συνελήφθη αγόρι δεκατεσσάρων
ετών, που γρήγορα αφέθηκε ελεύθερο, είχε, όμως, υποστεί βασανιστήρια κατά τη
διάρκεια της διήμερης κράτησής του. Επειδή ο δράστης δεν είχε αφαιρέσει παρά
μόνο το κινητό τηλέφωνο του θύματος, οι έρευνες της αστυνομίας εστιάστηκαν
στην εύρεση του τηλεφώνου. Αν τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει δραματικά από την
ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές έως την ώρα που θα τις διαβάζετε, η συσκευή
είχε εντοπιστεί σε στρατόπεδο στην Κωνσταντινούπολη και αναζητούνταν ο
φαντάρος που την είχε πουλήσει σε υπαξιωματικό!

Ο Γκαρίχ ήταν σημαίνουσα προσωπικότητα της οικονομικής αλλά και της
πνευματικής ζωής της Τουρκίας. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι πήγαινε τακτικά
στο νεκροταφείο Εγιούπ Σουλτάν (τουλάχιστον μια φορά τον μήνα, τα Σάββατα) για
να επισκεφθεί τον τάφο ενός, σύμφωνα με τη μουσουλμανική μυστική παράδοση,
αγίου ανθρώπου, του σεΐχη του τάγματος των Ναξιμπεντί, Κιουτσούκ Μεχμέτ
Εφέντη, που ήταν φίλος του πατέρα του και «σεΐχης», όπως αποκαλύφθηκε, τού επί
23 χρόνια (1921-1944) επιτελάρχη του τουρκικού στρατού στρατάρχη Φεβζί
Τσακμάκ.

Η αποκάλυψη της θρησκευτικότητας του Φεβζί Τσακμάκ, βεβαιωμένη από πολλούς
ιστορικούς, άφησε άναυδο τον πολύ κόσμο, και δεν άρεσε, υποθέτουμε, στον
στρατό.

Η απόβαση

Ο Τούρκος επιτελάρχης Χουσεΐν Κιβρίκογλου με τον πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν Χαϊντάρ Αλίγεφ

Το πρώτο κανάλι της τουρκικής κρατικής τηλεόρασης μετέδωσε ζωντανά την απονομή
των διπλωμάτων στους πρώτους αποφοίτους της Σχολής Ευελπίδων του Αζερμπαϊτζάν
από τον Τούρκο επιτελάρχη. Και είχε νόημα αυτό, γιατί τη Σχολή την έχει
οργανώσει ο τουρκικός στρατός και Τούρκοι αξιωματικοί έχουν αναλάβει εδώ και
τέσσερα χρόνια την εκπαίδευση των ευελπίδων. «Είμαστε ένα έθνος, δύο κράτη»,
είπε ο Κιβρίκογλου στον λόγο που εκφώνησε.

Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών ένιωσε την ανάγκη να ανακοινώσει ότι «η
επίσκεψη ήταν προγραμματισμένη από τρεις μήνες και καμιά σχέση δεν μπορούσε να
έχει με την προ εβδομάδος διαφωνία Αζερμπαϊτζάν – Ιράν – Ρωσίας για τα χωρικά
ύδατα της Κασπίας».

Σύμφωνα με τον ιρανικό Τύπο, η «τουρκική απόβαση» είναι απόδειξη της τουρκικής
απειλής. Σύμφωνα με τον αζέρικο, απόδειξη της τουρκικής αλληλεγγύης. Σύμφωνα
με τον τουρκικό, απόδειξη της «δύναμης του Τούρκου».

Ένα Σάββατο, ένας περίπατος που δεν έγινε, μια δολοφονία που πολλοί λένε ότι
μπορεί να έχει πολιτικές προεκτάσεις και η εικονική πραγματικότητα μιας
«επίδειξης» που είχε επιτυχία…