ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Σχολεία της περιφέρειας

Ταξιδεύοντας σε μακρινά χωριά, σε όρη και βουνά, σε γραφικούς οικισμούς,
διατηρητέους και βαθιά διαταραγμένους, πρόσεχα τα Σχολεία. Υπάρχουν περιοχές
ξεχασμένες, μέρη φτωχά, χωριά που δεν τα πιάνει το μάτι σου, και βλέπεις να
έχουν κάτι μέγαρα, κάτι φιλόδοξα νεοκλασικά οικοδομήματα σε άψογο ρυθμό, με
αετώματα απαραιτήτως, διότι πρόκειται για ναούς της γνώσης, με επιβλητικές
σκάλες, διότι σε ανεβάζουν ψηλά, με μεγάλες αυλές, διότι προορίζονται για
παιδιά, και τα παιδιά, ό,τι κι αν θέλεις να τους βάλεις στο κεφάλι,
χρειάζονται πρωτίστως χώρο να παίζουν. Δύσπιστη, ρωτούσα τα παιδιά, «είναι
σχολείο αυτό;» κι εκείνα γελώντας με βεβαίωναν ότι εκεί πήγαιναν για μάθημα.
Μπήκα μια μέρα σε ένα απ’ αυτά, είχε κάτι παλιούς χάρτες, κάτι εικόνες των
ηρώων του Εικοσιένα παμπάλαιες, χαραγμένα θρανία, φτωχά εργαλεία, χρειαζόταν
βάψιμο. Αμηχανία προκαλούσε στους σημερινούς κατοίκους του χωριού, με τα ψηλά
του ταβάνια, τη μεγαλεπήβολη πρόσοψη. «Δεν ζεσταίνεται με τίποτα τον χειμώνα»
μού είπαν. Μερικά άλλα, ρημαγμένα εντελώς πια, δεν λειτουργούν, λόγω έλλειψης
παιδιών. Και πού βρίσκονται τα παιδιά; Σε κείνα τα ανεκδιήγητα τολ της οδού
Κυψέλης και Τροίας, φερ’ ειπείν, βρίσκονται τα παιδιά, σ’ αυτά τα κλουβιά που
έστησαν εκεί για να μπορέσει να γίνει πρωινό το δημοτικό της περιοχής, που
ήταν διπλοβάρδια επί δεκαετίες. Εκεί δεν υπάρχει πρόβλημα ταβανιών, η λαμαρίνα
ζεσταίνεται χειμώνα – καλοκαίρι, εξάλλου το οικόπεδο είναι στρωμένο με
τσιμέντο. Στην καγκελόπορτα η ελληνική σημαία είναι ψηλότερη από τα τολ, διότι
κάπου ανάμεσα στη μετακόμιση από τα χωριά στις πόλεις διπλώθηκε το μεγαλείο κι
η παιδαγωγική φιλοδοξία, κι από τα παιδιά, τις ανάγκες τους, την αρχιτεκτονική
κι άλλα τέτοια δαπανηρά πέρασε στα σύμβολα που πιάνουν και λίγο χώρο.