ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Επανέρχεται ο δακτύλιος

Ο δακτύλιος στην πόλη δεν είναι τίποτα. Απλώς την ίδια στιγμή που επανέρχεται,
φέρνει μαζί του και τους άλλους δα-κτύλιους. Τα αυτοκίνητα που ήδη στενάζουν
στα στενά, κουβαλούν ακόμα βαλίτσες, με διπλωμένα όπως όπως τα ρούχα τα
φαρδιά, τα πολύ-χρωμα, με τους άνετους γιακάδες. Ρούχα των διακοπών και των
ταξιδιών, λεπτά, τολμηρά, χαϊδευτικά, που αντιστάθηκαν στη μόδα των εφαρμοστών
όλο το καλοκαίρι, που ανέμισαν ελεύθερα, χαρίζοντάς μας τη χαρά των
ιστιοφόρων, ετοιμάζονται να μπούνε στο πλυντήριο κουβαριασμένα. Τα τιμήσαμε
και μας πρόδωσαν, δεν κατάφεραν να κρατήσουν τον χρόνο. Το καλοκαίρι φθίνει, η
νύχτα έρχεται πιο βιαστική, κάτι μαγαζιά διαφημίζουν ήδη σχολικά, με σαδισμό
σχεδόν. Στην ντουλάπα περιμένουν ρούχα σιδερωμένα, πουκάμισα με πέτα που
στέκονται ίσια στους γιακάδες, κουμπιά στη σειρά, έτοιμα να θέσουν σε
λειτουργία τον μηχανισμό.

Εμείς είμαστε ο μηχανισμός. Τα ρούχα τα καλά, του καθημερινού αγώνα, παίρνουν
τη σκυτάλη, αξιοπρεπή, σοβαρά, ούτε που διανοούνται ότι τυλίγουν το ίδιο σώμα
που φορούσε τις μαντίλες και τα παρεό, που έζησε σαν ελεύθερο πλεούμενο με
πολύχρωμους φλόκους και παπαφίγκους. Άσε πια εκείνα τα άνετα σορτς των ανδρών,
τα τόσο βολικά και άχαρα ταυτοχρόνως, που έχουν γίνει σύμβολο αυτοπεποίθησης,
αλλά η πόλη δεν τα σηκώνει. Η σαγιονάρα που περπάτησε στα πιο δύσβατα
καλντερίμια, ξάφνου δεν αντέχει την άσφαλτο, λειώνει κι εξαφανίζεται και
συνεχίζουν το ταξίδι μόνοι τους οι φλόκοι κι οι παπαφίγκοι, εκεί στα πελάγη,
όπου φυσάει ακόμα, κι όπου δακτύλιοι σχηματίζονται μόνο αν πετάξεις ένα
βότσαλο στο νερό.