Σούμαχερ: Πιλότος από κούνια

Είναι ξανά πρωταθλητής και το διαλαλεί έχοντας πλάι του τη σύντροφο της ζωής του Κορίνα.Ο Μίχαελ Σούμαχερ είναι ο άνθρωπος που έλυσε τα… μάγια της Φεράρι

Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια, λέει ο θυμόσοφος λαός. Και όντως
τα πιτσιρίκια λένε πάντα την αλήθεια, όμως οι επιθυμίες τους αλλάζουν μέρα με
την ημέρα, αν τα ρωτήσεις τι θέλουν να γίνουν όταν μεγαλώσουν.

Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις, όπως ο Μίχαελ Σούμαχερ, που είδε για πρώτη φορά
το φως του κόσμου το 1969 στο Χιρτ-Χέρμιλχαϊμ. Από τότε που θυμάται τον εαυτό
του ο τέσσερις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, ήθελε μόνον ένα πράγμα: να κρατά
στα χέρια του ένα τιμόνι. Κατά προτίμηση, εκείνη την εποχή το τιμόνι ενός
καρτ. Η οικογένεια Σούμαχερ έχει ήδη μετακομίσει στο Κέρπεν της Κολωνίας και ο
μικρός μπόμπιρας ξεκινά την καριέρα του πριν καλά-καλά συμπληρώσει τα τέσσερα
χρόνια στην πίστα του καρτ, όπου εργάζεται ο πατέρας του. Προηγουμένως έχει
προκαλέσει το πρώτο του τροχαίο ατύχημα με μία ιδιοκατασκευή του
μπαμπά-Σούμαχερ, ένα αμαξάκι με κινητήρα από χλοοκοπτική μηχανή και αλυσίδα
για την μετάδοση της κίνησης, την οποία τσάκισε πάνω σε έναν φανοστάτη
συγκεντρώνοντας έτσι την μήνιν του κηδεμόνα του. Ο πιτσιρικάς είδε τα γόνατά
του να ματώνουν, όμως δεν έκλαψε γοερά στη θέα τους, αλλά επειδή τον απείλησε
ο πατέρας του ότι θα του κόψει την οδήγηση.

Από τα πέντε

Λίγο αργότερα ο Μίχαελ ξεκινά, στα πέντε χρόνια του, τους αγώνες καρτ και ο
πατέρας του βγαίνει στη… γύρα για να κλέψει ρόδες από μεγάλους κάδους
σκουπιδιών, ώστε να μπορεί να αλλάζει λάστιχα στο καρτ του. Το ταλέντο του
λάμπει από την πρώτη στιγμή απέναντι σε μπόμπιρες, που προέρχονται από εύπορες
οικογένειες και καταφέρνει να προσελκύσει το ενδιαφέρον δύο ανθρώπων. Αν δεν
έβαζαν εκείνη την εποχή το χέρι στην τσέπη ο έμπορος μοκετών για τοίχους,
Γκερντ Νόακ και ο ιδιοκτήτης τυχερών ηλεκτρονικών παιχνιδιών Γιούργκεν Ντιλκ,
είναι πολύ πιθανό να μην υπήρχε σήμερα το «φαινόμενο Σούμαχερ». Ο οποίος όχι
μόνον δεν τους ξέχασε, αλλά έκανε ιδιαίτερη μνεία σε αυτούς, λίγες ώρες μετά
τον θρίαμβό του: «οφείλω την καριέρα μου σε τρεις ανθρώπους. Στον Γιούργκεν
Ντιλκ, στον Γκερντ Νόακ και στον μάνατζέρ μου Βίλι Βέμπερ. Έχω πολύ καιρό να
συναντηθώ με τους δύο πρώτους, όμως θα επανορθώσω σύντομα».

Και τζουντόκα

Ο Μίχαελ ζει και αναπνέει μόνον για τους αγώνες. Στο σχολείο δεν τα πηγαίνει
ιδιαίτερα καλά, μαθαίνει το επάγγελμα του μηχανικού αυτοκινήτων και ασχολείται
χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία με το τζούντο. Του αρέσει πολύ και το ποδόσφαιρο,
όμως οι συμμαθητές του δεν εκτιμούν ιδιαίτερα τις ικανότητές του και τον
βάζουν να παίζει τερματοφύλακας. Όσο και αν ακούγεται παράξενο, στα παιδικά
χρόνια του υπήρξε πολύ ντροπαλός και χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια να μάθει να
παλεύει στη ζωή και στις πίστες. Το 1980 συντελείται η μεγάλη αλλαγή. Στη
Νιβέλ του Βελγίου πραγματοποιείται το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα καρτ, όπου ένας
λεπτοκαμωμένος 20χρονος Βραζιλιάνος στέλνει εκτός πίστας, στα χόρτα ακόμη και
τους σκληρότερους ανταγωνιστές του. Ο Άιρτον Σένα μένει ανεξίτηλα στη μνήμη
του ενδεκάχρονου τότε Σούμαχερ και αποτελεί από εκείνη τη στιγμή το πρότυπό
του.

Ποιος είπε ότι του λείπει το χιούμορ; Ο Σούμαχερ σε φωτογράφιση για τη συμπλήρωση 100 Γκραν Πρι, το 1996. Μόλις είχε εγκαταλείψει στο Μόντε Κάρλο εξαιτίας μιάς οδηγικής… ανοησίας του, γι’ αυτό και η μπανανόφλουδα

Έντεκα χρόνια αργότερα ο Γερμανός θα έχει την ευκαιρία να εκπληρώσει το όνειρό
του, δηλαδή να τρέξει στην ίδια πίστα με το είδωλό του και μάλιστα λίγο
αργότερα να τον κοντράρει. Αποτέλεσμα το κατσάδιασμα από τον Σένα («ανόητε
νεαρέ»), κάτι που δεν του συγχώρησε ποτέ ο Σούμαχερ, ο οποίος και δεν
παραβρέθηκε στην κηδεία του μεγάλου Βραζιλιάνου. Το ντεμπούτο του στη Φόρμουλα
1 γίνεται τον Αύγουστο του 1992 στο Σπα του Βελγίου με την Jordan, όμως αμέσως
μετά τον πρώτο αγώνα εξαγοράζει την… ελευθερία τού Μίχαελ για 1.000.000
δολάρια ο μάνατζέρ του Βίλι Βέμπερ και υπογράφει συμβόλαιο με την Benetton.
Στην ποδιά του σφάζονται Benetton και Sauber, καθώς δεν… πρόσεχε και έβαλε
την υπογραφή του σε δύο συμβόλαια. Τον κερδίζει τελικά η Benetton, με τα
χρώματα της οποίας μαζεύει τους πρώτους βαθμούς του στον δεύτερο αγώνα του
τερματίζοντας πέμπτος εμπρός από τον Νέλσον Πικέ. Ακριβώς έναν χρόνο μετά το
ντεμπούτο του θριαμβεύει ο 23χρονος στην πίστα του Σπα για πρώτη φορά και
τελειώνει τη σεζόν τρίτος και με τον τίτλο του καλύτερου νέου πιλότου της
χρονιάς.

Πάτησε γκάζι

Από εκεί και μετά τα υπόλοιπα είναι λίγο-πολύ γνωστά. Ο άνθρωπος με το σχεδόν
εξωγήινο ταλέντο γίνεται ο πρώτος Γερμανός που κερδίζει το 1994 το Παγκόσμιο
Πρωτάθλημα, αν και αμφισβητήθηκε έντονα ακόμη και στην πατρίδα του, καθώς
εμβόλισε και έβγαλε εκτός πίστας στο τελευταίο Γκραν Πρι τον άμεσο ανταγωνιστή
του Ντέιμον Χιλ. Το 1995 επαναλαμβάνει το κατόρθωμά του με τα χρώματα της
Benetton και από το 1996 αναλαμβάνει δουλειά στην Σκουντερία Ferrari. Ο Σούμι
έχει ήδη παντρευτεί τον Αύγουστο του 1995 την Κορίνα, κλέβοντάς την από την
αγκαλιά του έτερου Γερμανού πιλότου της Φόρμουλα 1, Χάιντς Χάραλντ Φρέντσεν.
Από τότε επικρατεί ανάμεσά τους άσβεστο μίσος, άσχετα αν κρατούν και οι δύο τα
προσχήματα. Καρπός του γάμου είναι δύο παιδιά, η πεντάχρονη Τζίνα-Μαρία και ο
Μικ, δύο ετών. Ο γάμος δεν του φέρνει πάντως τύχη, καθώς η πρώτη τριετία στη
Ferrari περνά χωρίς τίτλο. Ο Σούμαχερ κατατάσσεται το 1996 τρίτος και τις
επόμενες δύο χρονιές δεύτερος, γνωρίζοντας την αμφισβήτηση από τα ιταλικά ΜΜΕ,
που του καταλογίζουν αυταρχική νοοτροπία αφήνοντας σαφή υπονοούμενα για τη
γερμανική καταγωγή του. Δύσκολες ώρες, όπου του συμπαραστέκεται όμως ιδιαίτερα
ο διευθυντής της ομάδας Ζαν Τοντ, με τον οποίο συνδέεται με στενή φιλία. Το
1999 φαίνεται ότι θα κερδίσει δια περιπάτου το πρωτάθλημα, όμως το σοβαρό
ατύχημα στο Σίλβερστοουν όπου σπάει το πόδι του, τον καθηλώνει σπίτι του και
τερματίζει τέταρτος. Μετά από 21 χρόνια λυτρώνει επιτέλους, το 2000 τους
πολυάριθμους φίλους της Ferrari και επαναλαμβάνει τον θρίαμβο του Τζόντι
Σέκτερ το 1979, φορώντας το στέμμα του παγκόσμιου πρωταθλητή. Με τον εφετινό
τέταρτο τίτλο του τινάζει από πάνω του την κατάρα της Ferrari και γίνεται ο
δεύτερος οδηγός της θρυλικής ομάδας μετά τον Μανουέλ Ασκάρι (1952-1953), που
υπερασπίζεται το στέμμα του με τα χρώματα της κόκκινης Σκουντερία.

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ

Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας

Αντίθετα με τον νεώτερο αδελφό του Ραλφ που συμπεριφέρεται ως νεόπλουτος, αγόρασε με την υπογραφή τού πρώτου συμβολαίου του μία Ferrari και είναι κάτοχος ενός πύργου στο Ζάλτσμπουργκ

Ο Σένα χαρακτηρίστηκε “θεϊκός”, ο Μάνσελ “λεοντόκαρδος”, ο Προστ “καθηγητής”,
ο Πικέ και ο Χαντ “πλέι μποϊς”. Σχεδόν όλοι οι παγκόσμιοι πρωταθλητές πέρασαν
στην ιστορία με κάποιο χαρακτηριστικό παρατσούκλι, κάτι που δεν συμβαίνει με
τον Σούμαχερ. Ο Γερμανός που καταρρίπτει το ένα μετά το άλλο τα ρεκόρ της
Φόρμουλα 1 δεν υπήρξε ποτέ η μεγάλη ντίβα με τις αναμενόμενες ιδιοτροπίες,
αλλά παραμένει συνειδητά “ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας”. Μέχρι υπερβολής θα
πουν οι επικριτές του, καθώς ο καλύτερα αμειβόμενος αθλητής στον κόσμο δεν
δίσταζε όταν ζούσε μέχρι πρότινος στο Μόντε Κάρλο να πετάγεται ως την Γαλλία
για να φουλάρει τις πανάκριβες Ferrari του με φθηνότερη βενζίνη. Το σίγουρο
είναι ότι ο Μίχαελ έχει διατηρήσει έναν μικρό κύκλο παιδικών φίλων, προτιμά
την μπύρα και το λουκάνικο με ξινό λάχανο από τη σαμπάνια με το χαβιάρι και
προσφέρει αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του ως πρεσβευτής στην Ουνέσκο σε θέματα
οδικής ασφάλειας. Μάλιστα μάς επισκέφτηκε για μία ημέρα και στην Αθήνα μαζί με
την σύζυγό του, που βγήκε ινκόγνιτο μία βόλτα στην Πλάκα και αγόρασε σανδάλια
για όλη την οικογένεια. Οι γονείς του έχουν χωρίσει, διατηρεί όμως και με τους
δύο καλές σχέσεις, γι’ αυτό και δίνει μεγάλη έμφαση στις αρμονικές
οικογενειακές σχέσεις. Αποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι τις εξωσυζυγικές
περιπέτειες, στο σπίτι τον πρώτο λόγο έχει η Κορίνα και δεν δίστασε να
μετακομίσει από τον φορολογικό παράδεισο του Μόντε Κάρλο στην Ελβετία για
καλύτερη προστασία των αγαπημένων του. Σαν γνήσιος φυσιολάτρης αγόρασε μία
μεγάλη αγροικία, όπου διατηρεί πολλά σκυλιά και άλλα ζώα. Αντίθετα με τον
νεώτερο αδελφό του Ραλφ που συμπεριφέρεται ως νεόπλουτος, αγόρασε με την
υπογραφή του πρώτου συμβολαίου του μία Ferrari, είναι κάτοχος ενός πύργου στο
Ζάλτσμπουργκ και τον καταδιώκει το παρατσούκλι “Ρόλεξ-Ραλφ” λόγω της αγάπης
του για τα ακριβά ρολόγια. Ο ποδοσφαιρόφιλος Σούμι υποστηρίζει την Κολωνία,
αιώνιο αντίπαλο της Μπορούσια Μένχενγκλαντμπαχ και αγαπημένη ομάδα της συζύγου
του! Οι φίλοι του υποστηρίζουν ότι πίσω από το συνήθως ψυχρό προσωπείο του
κρύβεται ένας συναισθηματικότατος, αλλά και δύσπιστος άνθρωπος. Οι εχθροί του
έχουν αντίθετη άποψη (ο Βιλνέβ έχει χαρακτηρίσει τα συναισθηματικά του
ξεσπάσματα υποκριτικά) και τον θεωρούν ικανό να χρησιμοποιήσει ακόμη και
ανέντιμες μεθόδους για να πετύχει τον στόχο του, υπονοώντας τον εμβολισμό του
Χιλ και την ανάλογη ανεπιτυχή προσπάθεια με τον Βιλνέβ. Κανένας πάντως δεν
αμφισβήτησε τους δύο τελευταίους τίτλους του και αυτό έχει σίγουρα την σημασία του.

ΈΧΕΙ ΠΕΙ

­ για τον θάνατο του Άιρτον Σένα το 1994 στην Ίμολα

“Ήταν η πρώτη φορά που ερχόμουν σε αντιπαράθεση με κάτι παρόμοιο. Με τον
θάνατο, σε ένα άθλημα για το οποίο γνωρίζεις μεν ότι είναι επικίνδυνο, αλλά
παρ’ όλα αυτά δεν θεωρούσα πιθανό ότι θα μπορούσε να συμβεί πλέον κάτι
τέτοιο.”

­ για τους κινδύνους του επαγγέλματός του

“Ο δρόμος της ζωής μου είναι προδιαγεγραμμένος. Όταν πρόκειται να τελειώσει,
θα τελειώσει ανεξάρτητα από το σημείο. Πεθαίνουν τόσοι πολλοί άνθρωποι χωρίς
λόγο. Θα πρέπει σίγουρα να καθορίζεται από τη μοίρα.”

­ για τον Θεό

“Πιστεύω στον Θεό και γι’ αυτό προσεύχομαι μερικές φορές. Τον παρακαλώ να μην
μου συμβεί τίποτα και να γυρίσω υγιής σπίτι, όπου θα με περιμένει η οικογένειά
μου για να περάσουμε μαζί όμορφα.”

­ μετά το ατύχημά του στο Σίλβερστοουν το 1999

“Είχα όλη την ώρα πλήρεις τις αισθήσεις μου, αντιλαμβανόμουν τα πάντα. Ήθελα
να βγω από το αυτοκίνητο, όμως δεν μπορούσα. Τότε έφτασε ο γιατρός. Ξαφνικά
όλα γύρω μου σιώπησαν. Άκουγα όλο λιγότερο τους χτύπους της καρδιάς μου, μέχρι
που κάποια στιγμή σταμάτησαν. Μετά οι παλμοί επανήλθαν ξαφνικά δυνατοί και με
κανονικό ρυθμό. Όλη την ώρα σκεφτόμουν: έτσι είναι λοιπόν, όταν λένε κάποιοι
άνθρωποι ότι πέρασαν στο υπερπέραν και μετά επέστρεψαν. Για μένα τα πάντα
αποτελούν έτσι και αλλιώς πεπρωμένο. Αν πρέπει να πεθάνω, αυτό μπορεί να
συμβεί οπουδήποτε.”

­ για την ημέρα αποχώρησής του

“Όταν θα διαπιστώσω ότι εμφανίστηκε ένα ταλέντο, που δεν μπορώ να το φτάσω
στην πίστα, τότε θα κρεμάσω αμέσως τα γάντια μου.”

ΠΡΟΣΤ: Κυρίαρχη δύναμη

Το σύστημα του πρωταθλητή

Η ομάδα της Φεράρι πανηγυρίζει

Ο Σούμαχερ επιβεβαιώνει κάθε δύο εβδομάδες το ταλέντο του στις πίστες των
Γκραν Πρι. Στην πραγματικότητα όμως ο 32χρονος Γερμανός ξεδιπλώνει ένα ακόμη
μεγαλύτερο ταλέντο δίπλα και όχι μέσα σε αυτές. Ο πιλότος με την ταπεινή
καταγωγή τόλμησε κάτι ­ και με τα δύο τελευταία πρωταθλήματα φαίνεται πέραν
αμφιβολίας ότι το πέτυχε ­ που δεν κατάφεραν στο παρελθόν πιλότοι του
διαμετρήματος ενός Αλέν Προστ: χάρη στον Γερμανό η Ferrari δεν κατέκτησε απλά
δύο συνεχόμενους τίτλους, αλλά έχει αναδειχθεί σε κυρίαρχη δύναμη της Φόρμουλα
1. Δεν είναι λοιπόν κυρίως ο οδηγός Σούμαχερ που επισκιάζει τους υπόλοιπους,
αλλά το σύστημα που εφαρμόζει. Το σύστημα, που μπόρεσε να συγκεντρώσει την
αφρόκρεμα των μηχανικών και τα κοφτερότερα μυαλά της Φόρμουλα 1. Το σύστημα,
που μετέτρεψε το ­ ομολογουμένως αξιαγάπητο ­ χάος της Ferrari σε μία
καλοκουρδισμένη μηχανή και δεν την άφησε να χαλαρώσει πέρυσι μετά τον πρώτο
παγκόσμιο τίτλο. Το σύστημα που απέφερε στη Φόρμουλα 1 μια τεράστια
δημοσιότητα και απίθανα ποσά από χορηγούς. Το σύστημα που έβαλε στο παιχνίδι
τη Γερμανία, μία χώρα που είχε μείνει στο περιθώριο των εξελίξεων τα τελευταία
χρόνια. Και βέβαια το σύστημα, που ομόρφυνε τα μεσημέρια της Κυριακής με κάτι
άλλο εκτός από το ποδόσφαιρο. Ο Σούμι μάς υποσχέθηκε ότι θα συνεχίσει για τρία
χρόνια, δηλαδή θα τρέξει σε άλλα 55 Γκραν Πρι, συμπεριλαμβανομένων των
εφετινών. Ας μην χάσουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε το καθένα από αυτά ξεχωριστά.