Νέα αγκάθια στο Ασφαλιστικό

Αποφασισμένος να ανοίξει το θέμα του Ασφαλιστικού αμέσως μετά το Συνέδριο του
ΠΑΣΟΚ είναι ο Κώστας Σημίτης, καθώς διαπιστώνει πως οι συνθήκες στην οικονομία
γίνονται δυσμενέστερες, ενώ η καθυστέρηση της λύσης μπορεί να “στοιχίσει” στην
Ελλάδα πολύ περισσότερο.

Η αναφορά του κ. Σημίτη στο Ασφαλιστικό, κατά την τελευταία συνεδρίαση του
Υπουργικού Συμβουλίου, ούτε τυχαία ήταν ούτε απρογραμμάτιστη. Για την
ακρίβεια, όπως λένε συνεργάτες του Πρωθυπουργού, με την επανάληψη της απόφασής
του να “ανοίξει ο διάλογος”, επιθυμούσε να δώσει ένα μήνυμα: ότι αμέσως μετά
το Συνέδριο θα αρχίσει να δρομολογείται η επίλυση του Ασφαλιστικού. Κι ότι η
απόφασή του αυτή δεν εμπίπτει σε κανενός είδους προσυνεδριακό “παζάρι”.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, η απόφαση είναι και λίγο… υποχρεωτική. Και
τούτο διότι εάν η κυβέρνηση δεν επιλύσει το Ασφαλιστικό μέσα στους επόμενους
μήνες, θα πρέπει να το παραπέμψει για μετά το 2004, αφού τον Οκτώβριο
πραγματοποιούνται οι δημοτικές εκλογές και όπως είναι φυσικό, ουδείς σώφρων θα
ήθελε τη διενέργειά τους μέσα στη δίνη του Ασφαλιστικού.

Ο κ. Σημίτης όμως γνωρίζει κι ένα ακόμη στοιχείο, όπως το γνωρίζει και ο κ.
Γιαννίτσης, αλλά και ο κ. Χριστοδουλάκης ­ οι δυο άνθρωποι που ανέλαβαν εν
όψει της ΔΕΘ τους σχεδιασμούς για την οικονομία στην προσεχή τριετία. Το
στοιχείο αυτό είναι ότι οι όροι, όσο περνά ο καιρός, γίνονται δυσμενέστεροι,
κυρίως σε ό,τι αφορά τη δυνατότητα κρατικής χρηματοδότησης του συστήματος. Για
παράδειγμα, στις αρχές του έτους, όταν έγιναν οι σχεδιασμοί για την ­
αποσυρθείσα στη συνέχεια ­ κυβερνητική πρόταση, προβλεπόταν ένα πλεόνασμα του
προϋπολογισμού της τάξης του 2%. Τώρα, όπως είπε και πριν από λίγα 24ωρα ο
Γιάννος Παπαντωνίου, το πλεόνασμα προβλέπεται να κινηθεί στο 0,5%, εάν δεν
γίνει μηδενικό μέχρι το τέλος του έτους, καθώς η ύφεση χτυπά όλο και πιο
δυνατά την πόρτα.

Βεβαίως, θα μπορούσε κανείς να επενδύσει σε βελτίωση της κατάστασης και σε
αύξηση των εσόδων στο μέλλον. Όμως κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται για την
περίπτωση της Ελλάδας. Και τούτο διότι μετά το 2006 ή 2007 το Γ΄ ΚΠΣ θα έχει
εξαντληθεί και το νέο πακέτο, λόγω διεύρυνσης της Ένωσης, αναμένεται να είναι
πολύ μικρότερο ως ποσοστό του ΑΕΠ. Έτσι, από 4% περίπου που είναι σήμερα
αναμένεται να κινηθεί στο 2%, μια μείωση, δηλαδή, της τάξης των 670 δισ.
ετησίως.

Τότε, με αυτά τα δεδομένα, η κυβέρνηση θα πρέπει να αποφασίσει εάν με τα
“σφιχτά” κονδύλια που θα έχει στη διάθεσή της θα χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη ­
και, άρα, τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης ­ ή θα χρηματοδοτήσει
αντιαναπτυξιακά ελλείμματα. Είναι προφανές πως, στο πλαίσιο της ΟΝΕ, η δεύτερη
επιλογή καθίσταται περίπου ανύπαρκτη.