Η CΙΑ φοβάται τις αποκαλύψεις για αποστασία – χούντα

Φωτοτυπία του εγγράφου του γερουσιαστή Τζορτζ Μακ Γκόβερν, με το οποίο εζητείτο τον Οκτώβριο του 1976, να ερευνηθεί ο ρόλος των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών στην Ελλάδα τα χρόνια της δεκαετίας του 1960

Η CIA επιχείρησε δύο φορές να επηρεάσει τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα
κατά τη δεκαετία του 1960, προσφεύγοντας σε χρηματισμό βουλευτών και
παραγόντων της δημόσιας ζωής. Η πρώτη φορά ήταν τον Σεπτέμβριο του 1965 και
στόχος ήταν να εξαγοραστούν βουλευτές, ώστε να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης
κυβέρνηση της Δεξιάς. Η δεύτερη ήταν στις αρχές του 1967, όταν κλιμάκιο της
υπηρεσίας στην Αθήνα συνέλαβε ένα σχέδιο πολιτικής χειραγώγησης της ελληνικής
Αριστεράς, το οποίο θα διεκπεραιωνόταν και πάλι με εξαγορές και χρηματισμούς.
Επρόκειτο, βεβαίως, για μυστικές επιχειρήσεις, οι οποίες απαιτούσαν
προηγουμένως την έγκριση ενός ειδικού κυβερνητικού οργάνου στην Ουάσιγκτον,
γνωστού ως «Επιτροπή 303». Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, η γνωμοδότηση της
«Επιτροπής 303» ήταν αρνητική.

Τα σχέδια αυτά της CIA, τα οποία εμπλέκουν επώνυμα πρόσωπα της ελληνικής
δημόσιας ζωής, καταγράφονται σε δημόσια έγγραφα, τα οποία περιλαμβάνονται
αυτούσια στην επίσημη ιστορία των ελληνοαμερικανικών σχέσεων των ετών
1964-1968. Μόνο που τα 750 αντίτυπα του επίμαχου τόμου βρίσκονται προς το
παρόν στα υπόγεια του Εθνικού Τυπογραφείου των ΗΠΑ εδώ και ενάμιση χρόνο,
διότι η CIA προέβαλε, για ευνόητους λόγους, βέτο στη διάθεσή του στο κοινό
(άλλα 780 αντίτυπα επρόκειτο να σταλούν σε βιβλιοθήκες).

Οι πληροφορίες για το περιεχόμενο της έκδοσης προέρχονται από τον Τζέιμς Ε.
Μίλερ, έναν συνταξιούχο ιστορικό του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που έλαβε μέρος στην
προετοιμασία της και καταγράφονται σε χθεσινό δημοσίευμα της εφημερίδας
«Washington Post».

Ο τόμος που αφορά τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις είναι τμήμα μιας σειράς με
τίτλο «Οι Διεθνείς Σχέσεις των ΗΠΑ», που εκδίδουν οι αρμόδιες υπηρεσίες του
Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Οι τόμοι είναι αποκαλυπτικοί γιατί προ δεκαετίας το
Κογκρέσο ζήτησε να είναι «εμπεριστατωμένοι, ακριβείς και αξιόπιστοι ως
ιστορικά τεκμήρια».

Ήδη η διαφάνεια αυτή έχει δημιουργήσει αρκετά προβλήματα. Το Λάνγκλεϊ δεν
προβάλλει αντιρρήσεις μόνο για την Ελλάδα. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ είχε ζητήσει
από το Εθνικό Τυπογραφείο να ανακληθεί ένας τόμος που αφορούσε την Ινδονησία,
καθώς τεκμηριωνόταν αμερικανική ευθύνη για τις δολοφονίες χιλιάδων Ινδονήσιων
κομμουνιστών, τα χρόνια της δεκαετίας του ’60. Στην περίπτωση της Ελλάδας, η
CIA ισχυρίζεται ότι οι αποκαλύψεις για συγκεκριμένα πρόσωπα που περιλαμβάνει ο
σχετικός τόμος, θα τα βάλει στο στόχαστρο της 17Ν ­ δικαιολογία που ακόμη και
το δημοσίευμα της «Washington Post» δεν θεωρεί πειστική.

Στο μεταξύ, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ συνεχίζει να δέχεται πιέσεις. Σε σχετική
επιστολή του γερουσιαστή Τζο Μπάιντεν, που ρωτούσε πότε θα δημοσιοποιηθεί ο
τόμος για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, είχε δοθεί η απάντηση ότι αυτό θα
γίνει τον Αύγουστο 2001. Δεν είναι, πάντως, η πρώτη φορά που οι οχλήσεις μελών
της Γερουσίας πέφτουν στο κενό.

Ήδη από το 1976, σε επιστολή του προς την Επιτροπή Διεθνών Σχέσεων της
Γερουσίας, το μέλος του σώματος Τζορτζ Μακ Γκόβερν ζητούσε να ερευνηθεί ο
ρόλος των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών στην Ελλάδα τα χρόνια της δεκαετίας
του ’60, επισημαίνοντας χαρακτηριστικά πως το πόρισμα της Επιτροπής Τσερτς
(που έφερε στο φως τις απόπειρες δολοφονίας του Κάστρο από τη CIA) για όσα
έγιναν στην Ελλάδα παραμένει απόρρητο, ενώ τόσο «στον υπουργό Εξωτερικών Χένρι
Κίσινγκερ όσο και στον διευθυντή της CIA Γουίλιαμ Κόλμπι αποδίδεται από
υπεύθυνους δημοσιογράφους η παραδοχή ότι η μυστική εμπλοκή των ΗΠΑ στην Ελλάδα
ήταν τόσο εκτεταμένη, ώστε θα μπορούσε να απειλήσει τις σχέσεις μας με την
Ελληνική Δημοκρατία μετά τη Μεταπολίτευση του 1974».