[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Λένε πως ο χρόνος ­ μόνον αυτός; ­ τα σβήνει όλα… Άλλωστε, μέσα στην αφόρητη
ζέστη του Αυγούστου, ποιος να θυμάται ότι πριν από 33 χρόνια γεννιόταν ένας
ήρωας, ο Αλέκος Παναγούλης…

Έπειτα, γιατί να ζωντανεύουν οι μνήμες που πριν από 27 χρόνια, τέτοιες μέρες,
ξεκινούσε ο δεύτερος Αττίλας καταλαμβάνοντας τη Βόρεια Κύπρο ή ότι στην Αθήνα
γίνονταν ογκώδεις διαδηλώσεις με συνθήματα που σήμερα για μερικούς
φαντάζουν… ξεπερασμένα;

Κι αν τέτοια γεγονότα ενοχλούν ­ σαν τα θυμίζεις ­ πολύ περισσότερο θεωρείται
«εκτός κλίματος» να μιλάς για τον «φάκελο της Κύπρου», που πριν από 15 χρόνια,
και πάλι τέτοιες μέρες, παιζόταν το «παιχνίδι» να «κλείσει», και μάλιστα στη
Βουλή!

Φυσικά, οι «ανησυχίες» για τα Σκόπια ­ μόλις πριν από δέκα χρόνια φούντωσαν ­
μπήκαν από καιρό στο… υποσυνείδητο. Και όσο «τρέχει» ο χρόνος προς το…
σήμερα, κορυφαία γεγονότα «θάβονται» όλο και πιο πολύ στο… πηγάδι της
αμνησίας. Ποιος θυμάται πλέον την «προ ημερών» τραγική σύλληψη του Οτζαλάν και
την ακόμα τραγικότερη «χθεσινή» απαγωγή του Μιλόσεβιτς…

Εδώ… κανείς ­ σχεδόν ­ δεν δείχνει να ανησυχεί, που λίγα μέτρα από τα βόρεια
σύνορά μας, στα Σκόπια, η φωτιά καίει την ειρήνη, το «βιος», την ομορφιά των
Βαλκανίων. Άλλωστε, όταν ξεκίνησε ­ πριν από δέκα χρόνια ­ να κόβεται ο…
μπακλαβάς της Γιουγκοσλαβίας, άλλοι έλεγαν «άσε, μακριά είναι ο πόλεμος» κι
άλλοι περίμεναν με ανυπομονησία να πάρουν ένα μεγάλο κομμάτι…

Όσο για την συνεχιζόμενη τραγωδία της Μέσης Ανατολής, αλήθεια πού βρίσκονται
όλοι εκείνοι που μόλις πριν από δέκα χρόνια έγραφαν βαρύγδουπες αναλύσεις,
ακόμα και σε σοβαρές εφημερίδες της Αγγλίας και της Αμερικής, ότι η
«ειρήνευση» που προωθείται αυτή τη φορά θα έπιανε τόπο και ότι οι Παλαιστίνιοι
θα έβρισκαν πατρίδα…

Στην Ελλάδα μας, όλα αυτά συνεχίζουν να φαντάζουν… μακρινά, σαν να είμαστε
μία απομονωμένη νησίδα, που μπορεί να βιώνει τη νιρβάνα της…