ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι… διπλανοί μας

Κάρτα. «Καλημέρα». Καφές. Δουλειά. Κουβεντούλα. Δουλειά. Κουτσομπολιό.
Δουλειά. «Βαριέμαι! Κι εγώ!». Δουλειά. «Γειά, καλό απόγευμα». Τέλος για
σήμερα. Κάρτα. Αύριο πάλι…

«Καλημέρα». Καφές. Δουλειά. Στραβοξύπνησα σήμερα. Δουλειά. «Τι με
κατασκοπεύεις; Με όποιον θέλω μιλάω στο τηλέφωνο. Ανόητη!». Παρεξήγηση.
Καβγάς. Δουλειά. «Θα το θυμάμαι αυτό. Κατίνα!». Δουλειά.

«Καλημέρα». Καφές. Λείπει ο διπλανός. Στο νοσοκομείο. Άρρωστος. «Είναι
σοβαρά;». Δουλειά. Στεναχώρια. Πάλι αυτός από τη γραμματεία που με φλερτάρει.
Δουλειά. Νόστιμος είναι… «Καλό απόγευμα». Κάρτα.

«Καλημέρα. Τι μούτρα είναι αυτά;». Καφές. «Χώρισες; Κλαις;». Δουλειά. Έξω έχει
έναν λαμπρό ήλιο. «Πάμε για καφέ όταν τελειώσουμε; Εντάξει, δεν είσαι
Κατίνα… Σε αγαπάω…». Πού μυαλό για δουλειά…

Δεν τους διαλέξαμε, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να συμβιώνουμε μαζί τους. Να
τους αποδεχόμαστε, ενίοτε απλά να τους ανεχόμαστε. Κινήσεις και αισθήματα
άλλοτε εξ αντανακλάσεως. Άλλοτε απόλυτα συμβατά με τους όρους της «καλής
γειτονίας». Πολλές φορές απόλυτα ειλικρινή, κυρίως για τους λίγους, τους
διαλεχτούς. Αυτούς που θα μοιραστείς μαζί τους τις πιο μύχιες σκέψεις.

Με τους περισσότερους ζυμώνεσαι σε ένα τεράστιο χωνευτήρι συναισθημάτων,
αντιδράσεων και ανασφάλειας.

Πώς να το παραβλέψεις όμως. Όλοι τους είναι πιο πιστοί και από τον πιο πιστό
εραστή. Δεν μας προδίδουν… Δεν λείπουν ποτέ. Εκεί, στο διπλανό γραφείο. Κάθε
μέρα! Εκτός Σαββάτου και Κυριακής…

Δεμένοι σφιχτά στην ίδια, κοινή, πορεία.

Στο τέλος, καταλήγεις να τους αγαπάς. Και πώς να κάνεις αλλιώς;

Είναι οι συνήθεις μας σύντροφοι, οι συνάδελφοί μας, το σινάφι μας. Η μισή μας
ζωή!