Στην αμμοθύελλα με… δύο τροχούς

Με το θερμόμετρο να έχει κολλήσει στους 51 βαθμούς Κελσίου και την
αμμοθύελλα να τραντάζει συνεχώς τη μηχανή, οι δύο μοτοσυκλετιστές που
ακολουθούν τα ίχνη του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ολοκλήρωσαν πριν από λίγες μέρες το
πρώτο κομμάτι της διαδρομής τους.

Η προσέγγιση στην όαση της Σίβας ήταν το πιο δύσκολο σημείο τού μέχρι τώρα
ταξιδιού. Ο Κώστας και η Όλγα Μητσάκη ξεκίνησαν πριν από ένα μήνα από τη
Θεσσαλονίκη για να φθάσουν μέχρι εκεί που εκτεινόταν η αυτοκρατορία του
Μακεδόνα βασιλιά. Μέχρι στιγμής έχουν καλύψει 8.000 χιλιόμετρα. Το Κάιρο, από
όπου μας έστειλαν την πρώτη τους ανταπόκριση, ήταν ο πρώτος μεγάλος σταθμός
του ταξιδιού τους. Οι ίδιοι αφηγούνται τα όσα είδαν από τα μέρη που πέρασαν.

«Η πρώτη στάση που κάναμε μόλις περάσαμε τα μικρασιατικά παράλια ήταν ο
αρχαιολογικός χώρος της Τροίας. Εδώ, άλλωστε, είχε σταματήσει και ο Αλέξανδρος
την άνοιξη του 334 π.Χ. για να τιμήσει τον Αχιλλέα, που λεγόταν ότι θαύμαζε
πολύ.

Φεύγοντας από την Τροία, ακολουθήσαμε βορειοανατολική κατεύθυνση με σκοπό να
συναντήσουμε, ύστερα από περίπου 85 χιλιόμετρα, τον ποταμό που σήμερα
ονομάζουν οι ντόπιοι Κοτζαμπά Τσάι, αλλά που στην αρχαιότητα λεγόταν Γρανικός.
Εκεί κοντά υπάρχει ένα μικρό χωριό, το Τσινάρε Κιοπρού. Οι κάτοικοί του,
αρκετά φιλόξενοι, μας κέρασαν τσάι και μας ξενάγησαν στα περίχωρα απ’ όπου
περνά ο Γρανικός. Οι όχθες του είναι απόκρημνες και σίγουρα το τοπίο θα ήταν
το ίδιο άγριο όταν ο Αλέξανδρος έδινε την πρώτη του μάχη απέναντι στα
στρατεύματα του Δαρείου.

Τις επόμενες έξι ημέρες ακολουθούμε πιστά την πορεία που είχε διαγράψει η
μακεδονική στρατιά και περνάμε με τη μηχανή από τους αρχαιολογικούς χώρους των
Σάρδεων, της Περγάμου, της Εφέσου, της Μιλήτου, των Διδύμων, της Αλικαρνασσού,
των Πατάρων, της Μύρας.

Η οδήγηση σε αυτά τα μέρη δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Οι δευτερεύουσες οδικές
αρτηρίες είναι κακοσυντηρημένες, η άσφαλτος λιωμένη εξαιτίας της μεγάλης
ζέστης και η οδήγηση της μηχανής, εξαιτίας και του βάρους της, είναι
κουραστική και χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Η πορεία μας συνεχίζεται 600
χιλιόμετρα βόρεια της παραλιακής πόλης Αττάλεια, για να φθάσουμε στο χωριό
Γόρδιο. Από εκεί κάνουμε μεταβολή και προχωράμε προς την παραλία ξανά, και
συγκεκριμένα την πόλη Ταρσό, που απέχει 550 χιλιόμετρα από το Γόρδιο.

Συνεχίζουμε να βρισκόμαστε σε τουρκικό έδαφος και αυτή τη φορά προσεγγίζουμε
το δεύτερο κατά σειρά ελληνοπερσικό πεδίο μάχης, αυτό της Ισσού. Η επιλογή της
συγκεκριμένης τοποθεσίας έγινε εσκεμμένα από τον Αλέξανδρο, ο οποίος ήθελε και
τελικά πέτυχε να παρασύρει τον Δαρείο να πολεμήσει σε έδαφος που δεν θα του
επέτρεπε να εκμεταλλευθεί την αριθμητική του υπεροχή.

Ελάχιστα ερείπια ανακαλύψαμε στους παρακείμενους σιτοβολώνες και αμπελώνες.
Όσο για το πεδίο της μάχης, η γέφυρα που περνά πάνω από τον ποταμό Παγιάς
(Πίναρος) προσφέρει μια πανοραμική θέα της πεδιάδας, αφού στις όχθες του
ποταμού συγκρούστηκαν οι δύο στρατοί. Μετά την Τουρκία, συνεχίσαμε την
προκαθορισμένη παράκτια πορεία μας προς Νότον, μέσα από τον εθνικό χώρο της
Συρίας, του Λιβάνου, του Ισραήλ και της Αιγύπτου. Αφού περάσαμε πολύ γρήγορα
τη συριακή ακτογραμμή (μόλις 170 χιλιόμετρα), μπήκαμε στον Λίβανο, που το
μεγαλύτερο μέρος του αντιστοιχεί στη Φοινίκη των αρχαίων χρόνων.

Εκεί βρισκόταν η Σιδώνα, που παραδόθηκε αμαχητί στον Μέγα Αλέξανδρο, ενώ η
Τύρος, η μεγαλύτερη φοινικική πόλη, αντιστάθηκε 8 μήνες, για να αλωθεί και
αυτή τελικά τον Αύγουστο του 332 π.Χ.

Δυστυχώς, η πρόσβαση εκεί ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνη, γιατί η Τύρος βρίσκεται
στην εμπόλεμη ζώνη του Νοτίου Λιβάνου, που αποτελεί εδώ και χρόνια πεδίο
σκληρών μαχών μεταξύ Συρίας, Ισραήλ και Λιβάνου.

Στο Ισραήλ, όπου βρεθήκαμε στη συνέχεια μέσω Ιορδανίας (τα σύνορα με τον
Λίβανο είναι κλειστά), γνωρίσαμε ένα διαφορετικό, σύγχρονο πεδίο μάχης, αυτό
της Λωρίδας της Γάζας. Δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, εξονυχιστικά μπλόκα,
στρατιώτες και άρματα στους δρόμους, δάκτυλα στις σκανδάλες, οδοφράγματα και
πυροβολισμοί, συνιστούσαν μια καθαρά πολεμική ατμόσφαιρα.

Στην Αίγυπτο ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση του ταξιδιού, που περιελάμβανε και το πιο δύσκολο κομμάτι της διαδρομής, αυτό από το Κάιρο μέχρι την όαση της Σίβας

Συνεχίζοντας την πορεία μας, μπαίνουμε στην Αίγυπτο. Στάση στο Κάιρο για να
γίνει στη μηχανή το απαραίτητο σέρβις. Ύστερα από τρεις μέρες ξεκινάμε για την
όαση της Σίβας. Εκεί πήγε ο Αλέξανδρος για να πάρει χρησμό από το μαντείο του
Άμμωνος Δία σχετικά με τη θεϊκή του καταγωγή και την τύχη των μελλοντικών
κοσμοϊστορικών επιδιώξεών του. Η όαση της Σίβας βρίσκεται αρκετά κοντά στα
λιβυκά σύνορα, 300 χιλιόμετρα νότια των ακτών μέσα στη Σαχάρα.

Το ταξίδι μας στην έρημο Σαχάρα ήταν μια βασανιστική όσο και τρομακτική
εμπειρία. Με μόνιμη συντροφιά έναν διαβολικό αέρα που ξεσήκωνε την άμμο κατά
πάνω μας και τον υδράργυρο κολλημένο σταθερά στους 50 με 51 βαθμούς Κελσίου, η
λιβυκή έρημος έμοιαζε να κάνει τα πάντα για να μας εμποδίζει να φθάσουμε στην
όαση. Ήταν 300 χιλιόμετρα που θα τα θυμόμαστε για πάντα, αφού η μοτοσυκλέτα
πολλές φορές έμοιαζε με φτερό στον άνεμο, ενώ ο καυτός αέρας δεν μας επέτρεπε
να ανοίξουμε ούτε ένα εκατοστό τα κράνη μας».