Πού ‘σαι παιδί!

Αυγουστιάτικο μεσημέρι. Ήλιος ντοπαρισμένος. Άσφαλτος καυτή και νυσταλέα.
Ταβερνάκι ξεχασμένο. Σκαρφαλωμένο κάπου στις παρυφές ενός ημικοσμικού
θερέτρου. Είπαμε κάτι να τσιμπήσουμε. Με 38 βαθμούς πού να μαγειρεύεις, πού να
πλένεις πιάτα, πού να πηγαινοέρχεσαι με σαλάτες και καράφες παγωμένο νερό.

Μαγέρικο, λοιπόν, κι άγιος ο Θεός. Μουσακάς, παστίτσιο, σουπιές, σπανάκι,
χόρτα, καμιά μπιρίτσα. Τρώγαμε. Ήσυχα και εξουθενωμένα. Ενίοτε γρυλλίζαμε,
μεταξύ μας, ημιτελείς διφθόγγους. Πού το σθένος και η αντοχή για ολοκληρωμένες
προτάσεις. Ουσιαστικό, ρήματα, επίθετο. Πολυτέλειες. Μια μπουκιά να
φαρμακώσουμε και μετά να συρθούμε στην ευθεία μιας ευλογημένης σιέστας.
Τρώγαμε. Ήσυχα…

Μέχρι που ήρθε η Παρέα. Η Παρέα με τα παρεό. Τρία ζευγάρια. Εικοσιπεντάρηδες.
Οι ξανθές με τη ρίζα. Τσαντικό και τσόκαρο ασορτί με το μαγιό. Το σκούρο καφέ
νύχι. Οι άντρες με φαρδιές βερμούδες, κινητό και φάιλοφαξ. Αυτό που έχει γίνει
ένα με το σώμα τους. Προέκταση της παλάμης τους. Η Παρέα με τα παρεό. Οι κατ’
επίφασιν γιάπις. Οι δυνάμει μεγαλομεσαίοι. Η Νέα Τάξη Πραγμάτων. Η Νέα Τάξη
Θαυμάτων.

Κι ήρθαν. Κεφάτοι. Μπουγιόζοι. Με αποσκευή ένα σπάνιο ταλέντο να προκαλούν
εκκωφαντικό θόρυβο για να τραβήξουν την καρέκλα, να κοπανήσουν αναπτήρα πάνω
στο τραπέζι, να ουρλιάξουν ο ένας στον άλλο «από ‘δώ κάτσε, να πάει η Πέγκι
από ‘κεί». Κι αφού παρκάρανε σώματα που τα προδίδει ανελέητα η μια δίαιτα μετά
την άλλη, αποφάσισαν κάποτε να παραγγείλουν. Και ξεστομίσανε τη μαγική φράση:

­ Πού ‘σαι, παιδί!

Όχι! Δεν περιμένουνε να έρθει η σειρά τους. Όχι! Δεν είπαν «παρακαλώ»,
«έρχεστε λίγο;», «μπορούμε να παραγγείλουμε;».

Όχι!

­ Πού ‘σαι παιδί!

Κι εμφανίστηκε το «παιδί». Που μόνο «παιδί» δεν ήτανε. Ένας μεσήλικος
Βορειοηπειρώτης. Τρομαγμένα μάτια. Ένα βλέμμα που έκρυβε, σαν αγκαλιά, τρία
ανήλικα παιδιά μέσα του. Ζέστη. Μεροκάματο της πλάκας. Και το «παιδί» των 50
χρόνων. Να λειώνει σαν το κερί προσπαθώντας να ισορροπήσει δίσκους με πιάτα,
μαχαιροπίρουνα, μπουκάλια. Να τρέμει το χέρι του μη σπάσει κάνα φτηνιάρικο
ποτήρι, μην ακούσει τα σχολιανά του από το αφεντικό και βρεθεί και χωρίς
δουλειά. Εμφανίστηκε το «παιδί». Κι η παραγγελία άρχισε να εκτοξεύεται σαν
χαστούκι.

­ Φέρε. Φέρε. Φέρε. Φέρε. Φέρε. Φέρε.

Κι έφερνε. Κι έφερνε. Κι έφερνε. Κι άλλαζαν γνώμη. Και τα στέλνανε πίσω. Η
μπίρα δεν ήταν αρκετά παγωμένη. Τα βλίτα δεν είχαν αρκετό λάδι. Η τυρόπιτα
ήταν γωνία κι όχι μέση. Κι όταν ζητήσανε και σόδα, το «παιδί» με τα τρία
ανήλικα στο βλέμμα έκανε το σφάλμα να πει τη «σόδα» «σόγια». Κι η παρέα τον
έπιασε στο δούλεμα. Στο ψιλό γαζί:

­ Θα μας φέρει και σόγια ο τύπος. Πού να τη βάλουμε τη σόγια, ρε φίλε;

Θα σου εξηγούσα εγώ πού να τη βάλουνε τη σόγια.

­ Καλά, φέρε μας και πέντε σόγιες…

Και χα χα χα, και να ο καγχασμός μέσα στη μούρη του. Η ζέστη να τον βαραίνει
σαν γκρι σύννεφο. Ο ιδρώτας να στάζει στο πρόσωπό του. Ένας άνθρωπος που θα
μπορούσε να είναι πατέρας τους. Θα μπορούσε να είναι πατέρας τους, αλλά δεν θα
μπορούσε ποτέ να τους σκυλοβρίσει. Να τους σιχτιρίσει. Να τους τραβήξει μια
μούντζα. Να τους φέρει τις «σόγιες» στο κεφάλι.

Δεν μπορούσε. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Στο βλέμμα του, ελλόχευαν τα τρία
ανήλικα. Και το «παιδί» των πενήντα χρόνων στεκόταν υπομονετικά. Το «παιδί»
των πενήντα χρόνων προσπαθούσε να χαμογελάσει ενώ τον έκαναν σκουπίδι, ρετάλι
κανονικό. Έτσι! Για την πλάκα τους. Έτσι! Για τη μαγκιά τους. Μια μαγκιά που
εξαντλείται πάντα σε αυτούς που δεν μπορούν, που δεν έχουν δικαίωμα να υψώσουν
τη φωνή τους.

­ Πού ‘σαι παιδί!

Τους ξέρω αυτούς τους τύπους. Τους έχω συναντήσει. Καφετέρια στο Λονδίνο. Να
αντιμετωπίζουν το αντίστοιχο γκαρσόνι με δέος. Λες και τους σερβίρει ο Κάρολος
της Αγγλίας. Να τους πετάνε έναν καφέ στη μούρη κι αυτοί τα χίλια ευχαριστώ.

Τους ξέρω αυτούς τους τύπους. Τους έχω συναντήσει. Πολυκατάστημα στο Παρίσι.
Να μη γυρίζει να τους φτύσει η πωλήτρια. Να τους απαντάει κοφτά, να φτύνει τις
συλλαβές της με περιφρόνηση για πάσα μειονότητα που της απευθύνει τον λόγο. Κι
εκείνοι να την αντιμετωπίζουν δουλικά με τα χίλια «μερσί μποκού».

Τους ξέρω αυτούς τους τύπους. Τους έχω συναντήσει. Αεροδρόμιο του Βερολίνου.
Καθυστέρηση εφτά ώρες. Στην Ελλάδα με το μισάωρο θα είχαν μπουκάρει στα
κανάλια. Θα ουρλιάζανε τη μάνα τους και τον πατέρα τους. Όμως, εκεί, στην
αίθουσα αναμονής των Ούννων, κάθονται σαν τα κνώδαλα. Και δεν τολμάνε ­ όχι
στο γκισέ να πάνε να διαμαρτυρηθούν. Ούτε να βγάλουν κιχ από το στόμα τους.

Τους ξέρω αυτούς τους τύπους. Τους έχω συναντήσει. Σε διάφορες πόλεις του
εξωτερικού κάθονται αδιαμαρτύρητα στην ουρά, με την ουρά στα σκέλια. Σκύβουνε
τη μέση τους στον ρεσεψιονίστα του ξενοδοχείου μόνο και μόνο γιατί είναι
ξανθός και γαλανομάτης.

Τους ξέρω αυτούς τους τύπους. Τους έχω συναντήσει. Πουλάνε τσαμπουκά εντός και
ξεφτίλα εκτός. Βγάζουν τα απωθημένα τους όπου τους παίρνει. Χτυπάνε το πόδι
στην καρέκλα και δέρνουν την καρέκλα. Χτυπάνε όποιον δεν μπορεί να αμυνθεί.
Δεν μπορεί να απαντήσει.

­ Πού ‘σαι, παιδί!

Τους ξέρω αυτούς τους τύπους. Τους έχω συναντήσει. Όχι, δεν είναι Έλληνες.
Είναι Νεοέλληνες!