ΓΑΥΔΟΣ VS ΜΥΚΟΝΟΣ

Δεν τα χωρίζουν μόνον εκατόν ογδόντα ναυτικά μίλια, αλλά και ένας ολόκληρος
κόσμος, μια ολόκληρη ιδεολογία ζωής. Από τη Μύκονο μέχρι τη Γαύδο, τα πάντα,
αυτές τις ημέρες, ανατρέπονται και αλλάζουν. Ο τρόπος ζωής, η διασκέδαση, οι
διακοπές, το κέφι, η αίσθηση της ελευθερίας, η επικοινωνία με τους ανθρώπους,
το κάθε τι απέχει όσο και η νύχτα με την ημέρα. Μοναδικό σημείο επαφής ανάμεσα
στα δύο νησιά, η αίσθηση του χρόνου που χάνεται ­ προς αντίθετες κατευθύνσεις
όμως. Στη Γαύδο κυλάει παρεΐστικα, γύρω από μια φωτιά στην παραλία, στη Μύκονο
χορεύει παρέα με χιλιάδες κόσμου στα μπαρ. Μια καλοκαιρινή βόλτα στα δύο νησιά
διαγράφει απόσταση ίση με αυτήν που χωρίζει τη Σελήνη από τον Άρη. Παρ’ όλο
που πολλές εκφράσεις είναι ίδιες, περιγράφουν τελείως διαφορετικά πράγματα.
«Αφήνουν τις αναστολές στην άκρη». Όλοι. Και στη Μύκονο και στη Γαύδο. Στην
κοσμοπολίτισσα του Αιγαίου, πίνουν και ξεφαντώνουν μέχρι το πρωί. Η μαγεία,
πάντως, κατοικεί και στα δύο…

Η ελευθερία εδώ έχει μυρωδιά από θυμάρι και κέδρο

Ώρα μία τη νύχτα. Αδιάφορο… Κανείς δεν νοιάζεται για την ώρα σ’ αυτό το
νησί… Όταν μετριέται ο χρόνος στη Γαύδο ­ πράγμα σπάνιο ­ μετριέται με την
ανατολή, τη δύση, τη στιγμή που παίρνουν μπροστά οι γεννήτριες, την ώρα που
σβήνουν… Εκείνη την ώρα στο Σαρακήνικο και στο λιμάνι, τον Καραβέ, απλώνεται
ησυχία. Φεύγουν και οι τελευταίες παρέες από τα παραπήγματα της παραλίας, που
λειτουργούν ως ταβέρνες, καφετέριες ή μπαρ ­ ανάλογα με τα κέφια του ιδιοκτήτη
και τις διαθέσεις των παραθεριστών.

Στον Άη Γιάννη, η νύχτα αρχίζει όταν ανάβουν οι πρώτες φωτιές. Το γλέντι
ξεκινά με τη μία παρέα να πλησιάζει την άλλη, γύρω από μια επιβλητική φωτιά,
για κουβέντα, φαγητό, παιχνίδι, ποτό. Μπορεί να τελειώσει με το πρώτο φως του
ήλιου ή μαζί με τα τελευταία ξύλα των κέδρων που θα καούν. Ίσως όταν νυστάξουν
και οι τελευταίοι «εμψυχωτές» και αποσυρθούν στη σκηνή τους…

Οι περισσότεροι φέτος άργησαν να έρθουν. Ας όψεται η Γένοβα… Έφθασαν το
τελευταίο Σαββατοκύριακο του Ιουλίου κι αμέσως συνάντησαν τον γνωστό ρυθμό του
νησιού: ερωτικός, χαρούμενος και πάντα νωχελικός. Απόλυτα σύμφωνος με την
ισοπεδωτική ηρεμία των 40 μόνιμων κατοίκων, πάντα χαμηλών τόνων, για να πιάνει
τ’ ακόρντα με το ανέγγιχτο φυσικό τοπίο. Τέλη Ιουλίου, στον Άη Γιάννη, την
παραλία όπου φθάνει κανείς μόνο ύστερα από περπάτημα 20 λεπτών μπορεί να
βρίσκονται ακόμη και 300 άτομα. Όλοι σε σκηνές, στημένες κάτω απο κέδρους ή
πεύκα, σε «καβάντζες» που ορισμένοι τις έχουν επεκτείνει με κατασκευές από
ξύλα και πέτρες. Όλοι εξοπλισμένοι με μαγειρικά σκεύη, γκαζάκια, φακούς,
κιβώτια με εμφιαλωμένο νερό και όλοι… αόρατοι. Δεν ενοχλούν ούτε με τις
φωνές ούτε με τα παιχνίδια ούτε με τα γέλια τους. Γίνονται ένα με τους κέδρους
και την άμμο… Άλλωστε, γι’ αυτό ταξίδευσαν έως εκεί: για να ζήσουν με
σεβασμό και ηρεμία, για να αφήσουν πίσω οτιδήποτε φτιαχτό, περιττό, οτιδήποτε
«δήθεν», οτιδήποτε συμβατικό, υποχρεωτικό, καταπιεστικό, οτιδήποτε «φωνάζει»
μόνο για να προκαλέσει την προσοχή του διπλανού.

Η ελευθερία στη Γαύδο έχει μυρωδιά από θυμάρι και κέδρο. Εδώ όλα μπορούν να
συμβούν και όλα συμβαίνουν. Ο μόνος κανόνας είναι αυτός που επιβάλλει σεβασμό
στην ελευθερία του άλλου. Κανείς δεν θα στήσει τη σκηνή του κάτω από το ίδιο
δένδρο με κάποιον άλλον, κανείς δεν θα σκεφθεί να απλώσει την πετσέτα του σε
απόσταση αναπνοής από τον διπλανό. Η παρέα των παλιών (άνθρωποι που κάνουν τις
διακοπές τους στο νησί εδώ και 15, 20, 25 καλοκαίρια) έχει έδρα στο Σαρακήνικο
και οι πιο «φρέσκοι» (εκείνοι που γνώρισαν τα τελευταία χρόνια τη Γαύδο) έχουν
ρίξει άγκυρα στον Άη Γιάννη. Όποιος θέλει να ενταχθεί στη συντροφιά, στη
μεγάλη παρέα που στήνεται μέσα σε ένα απόγευμα ή που υπάρχει εδώ και χρόνια,
μπορεί πολύ εύκολα να το κάνει ­ οι δρόμοι της επικοινωνίας είναι ανοιχτοί και
η πρόσβαση πάντα εύκολη. Όποιος πάλι θέλει να μείνει μόνος, θα μείνει…

Ουδείς χρειάζεται να προσπαθήσει να γίνει αρεστός. Μόνο να αφεθεί στους
ρυθμούς του νησιού, στη μαγεία της φύσης, να μετρηθεί με την απεραντοσύνη του
Λιβυκού. Στη Γαύδο δεν έχει καμία σημασία τι φοράς (ή δεν φοράς), τι έχεις ή
δεν έχεις. Κανείς δεν θα προσέξει την πρωινή ή βραδινή εμφάνισή σου, κανείς
δεν θα επιδιώξει να τον προσέξουν. Οι μόνοι «καταστροφείς» είναι εκείνοι που
δεν ξέρουν πού έρχονται, που δεν μπορούν να σεβαστούν το ιδιαίτερο
τελετουργικό των διακοπών εκεί.

Και είναι κάμποσοι αυτοί, ιδίως τα τελευταία τρία χρόνια. Άνθρωποι που
έρχονται κουβαλώντας γκρίνια και ιδιοτροπίες, ξιππασιά και απαιτήσεις, που
παραπονιούνται για την έλλειψη νερού και ηλεκτρισμού, που φέρνουν κακογουστιές
και παράπονα. Εκείνοι που νομίζουν πως η έλλειψη ανέσεων και η ζωή κάτω από
τους κέδρους νομιμοποιούν τη βρωμιά και τα σκουπίδια. Είναι και ορισμένοι
ντόπιοι που έφτιαξαν δωμάτια-κουτιά πάνω στην άμμο, χωρίς να προσφέρουν ούτε
καθαρά σεντόνια ούτε τρεχούμενο νερό, αλλά ζητούν ακόμα και 15.000 δρχ. τη
βραδιά, απαιτούν κέρδος, χωρίς να προσπαθούν για τη στοιχειώδη υποδομή. Είναι
κι εκείνοι που φθάνουν ώς εδώ με τις ομπρέλες και τα μαγιό τους, που
ενοχλούνται στη θέα των γυμνιστών, που είναι έτοιμοι ακόμα και να τους
λιθοβολήσουν, που, ακόμα κι αν άκουσαν, δεν σεβάστηκαν ποτέ πως σ’ αυτό το
νησί, χρόνια τώρα, ο γυμνισμός είναι μια ακόμα έκφραση της ελευθερίας και της
αρμονίας.

Οι φίλοι της Γαύδου πάντως δεν πτοούνται, ούτε από τις καταστροφές στο
Σαρακήνικο (τον δρόμο που πέρασε πάνω από την παραλία και την άμμο που
σκάφτηκε για να περάσουν οι σωλήνες του νερού) ούτε από τους ανίδεους
εισβολείς και την επέλαση των κινητών. Εκείνοι έχουν γνωρίσει τον παράδεισο,
τον έχουν κάνει σπίτι τους, έμαθαν να σέβονται και απαιτούν σεβασμό. Δεν θα
φορέσουν μαγιό, όσο κι αν τους κυνηγήσει ο νεοφερμένος, ύστερα από δυσμενή
μετάθεση, αστυνομικός του νησιού, δεν θα εγκαταλείψουν τη Γαύδο επειδή κάποιοι
σκέφθηκαν να φέρουν πλαστικές καρέκλες και τέντες, να κουβαλήσουν την
τηλεόραση και να βάλουν στη διαπασών το κασετόφωνο του αυτοκινήτου… Το πολύ
πολύ να τους στείλουν να βρουν… τράπεζα στο Καστρί (την έρημη πρωτεύουσα)
και να τους περιμένουν να επιστρέψουν ταλαιπωρημένοι και άπραγοι για να
ξεκαρδιστούν με την απόγνωση στο βλέμμα τους…

Μοναδικός στόχος το ξεφάντωμα

Μία ώρα μετά τα μεσάνυχτα, η «Ντίβα» του νησιού ξεκινά την καθημερινή της
τελετουργική βόλτα στα στενά της Χώρας. Ντυμένη με μάξι μαύρη τουαλέτα με
στρας, τακούνι-πλατφόρμα 50 πόντους, πόδι μισό… χιλιόμετρο και περούκα με
μακριές μαύρες μπούκλες. Την ασυνήθιστη εικόνα συμπληρώνει το μπαστούνι, που
στηρίζει τα βήματά της αποσοβώντας τον κίνδυνο γκρεμοτσακίσματος στο
καλντερίμι. Η εντυπωσιακή της παρουσία δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο, ούτε καν
όσους την έχουν ξαναδεί. Για λίγα λεπτά, τα κεφάλια γυρνούν προς το μέρος της,
το βουητό γίνεται ψίθυρος, ενώ μερικοί απλά μένουν με το στόμα ανοιχτό. Η
«Ντίβα» ανέκφραστη, δεν δίνει σημασία στα εκατοντάδες βλέμματα, συνεχίζοντας
τον δρόμο της μέχρι το μπαρ, όπου σε λίγο θα δώσει το καθημερινό της σόου.

Καλωσορίσατε στη Ζώνη της Μυκόνου. Τον πλανήτη του ατέλειωτου πάρτι, που
συνεχίζεται αδιάκοπα ολόκληρο το καλοκαίρι. Εκεί όπου όλα επιτρέπονται και
τίποτα δεν θεωρείται τρελό αν δεν είναι τουλάχιστον εξωφρενικό. Το νησί αυτές
τις μέρες είναι εξωπραγματικό. Σαν να βγαίνει κανείς από τον εαυτό του και να
διακτινίζεται σε μια άλλη διάσταση, έναν κόσμο διαφορετικό. Έναν κόσμο όπου το
μόνο που έχει σημασία είναι όχι απλά η διασκέδαση, αλλά το τρελό ξεφάντωμα. Οι
επισκέπτες της Μυκόνου, που καταφθάνουν από όλες τις γωνιές της Γης, πετούν
από πάνω τους συνήθειες, αναστολές και φοβίες με το που πατούν το πόδι τους
στο νησί. Μεταμορφώνονται και περνούν αξέχαστα. Έστω και αν είναι μόνο ένα
Σαββατοκύριακο, μια που οι ρυθμοί της ερωτικής Μυκόνου γρήγορα γίνονται
εξοντωτικοί και δοκιμάζουν τις αντοχές του καθένα.

Μπορεί στο μάτι του επισκέπτη το νησί να φαίνεται πως κοντεύει να βουλιάξει,
αλλά όλοι εδώ μιλούν για οικονομική κρίση, λένε πως φέτος ο κόσμος είναι πολύ
λιγότερος από πέρυσι, χρονιά που η Μύκονος γνώρισε δόξες πρωτόγνωρες, ακόμα
και για τα δεδομένα του πιο κοσμοπολίτικου νησιού της Μεσογείου.

Οι γνώμες για τις αιτίες της κρίσης διίστανται: Πολλοί το αποδίδουν στο
χρηματιστήριο. Πέρυσι το χρήμα έρεε άφθονο, φέτος, όμως, οι αγελάδες είναι και
ισχνές, εκτός από τρελές. Υπάρχει όμως και άλλη εκδοχή, την οποία ευχαρίστως
αναλύει ο υπάλληλος στις πέντε το πρωί στους πελάτες φαγάδικου σε στρατηγικό
σημείο, στον δρόμο ενός πολυσύχναστου μπαρ της Χώρας. Απαραίτητη μια στάση
εκεί για ένα εσπρεσάκι που θα σε γεμίσει ενέργεια εν όψει του πολύωρου χορού
που σε περιμένει στο Cavo Paradiso. Δεν φταίει λοιπόν η Σοφοκλέους, αλλά ο
ΕΟΤ: «Τα χρήματα που προορίζονταν για διαφήμιση του νησιού στο εξωτερικό, δεν
έχουν δοθεί ακόμα, με αποτέλεσμα τα μεγάλα ταξιδιωτικά πρακτορεία του
εξωτερικού να στείλουν φέτος τους πελάτες τους στην Τουρκία».

Πάντως, οι μεγάλες διαφημίσεις της Μυκόνου, που υπάρχουν χρόνια τώρα στο μετρό
του Σαν Φρανσίσκο, δεν φαίνεται να έχουν λιγοστέψει. Το νησί παραμένει ένα από
τα αγαπημένα μέρη διακοπών για τους ομοφυλόφιλους και αμφιφυλόφιλους του
πλανήτη. Στα στενά του νησιού, ανάκατο το πολύβουο και πολύχρωμο πλήθος από
μοδάτους γκέι, στρέιτ, λεσβίες και τραβεστί. Ο καθένας, βέβαια, προτιμά τα
στέκια του, σε μερικά από τα οποία τα πράγματα είναι ξεκάθαρα όσον αφορά τα
κυρίαρχα φύλα, αλλά σε γενικές γραμμές τα όρια μεταξύ των διάφορων φυλών της
Μυκόνου είναι δυσδιάκριτα. Μέσα και έξω από το Πιέρος και το Ίκαρος η περιοχή
ανήκει στους γκέι, ενώ στο Scandinavian η εικόνα αλλάζει. Παντού, το αλκοόλ
ρέει άφθονο, η μουσική παίζει πολύ δυνατά και ο κόσμος γελά, χορεύει,
διασκεδάζει.

Το γλέντι έχει αρχίσει από πολύ νωρίτερα. Γύρω στις έξι το απόγευμα στις
παραλίες Παραντάις και Σούπερ Παραντάις, χορτασμένοι από θαλασσινό αλάτι, οι
λουόμενοι σπεύδουν στα μπαρ, χορεύουν πάνω στις μπάρες, σκαρφαλώνουν στην
οροφή, πέφτουν στην πισίνα, καταβρέχουν τους γύρω με νερά, μπίρες και τεκίλα.
Μέσα σε λίγη ώρα, το πάρτι έχει φουντώσει, εκατοντάδες κόσμου χορεύουν
ασταμάτητα, και το σκηνικό θυμίζει έντονα εκπομπή του MTV. Μετά τις οκτώ,
αρχίζει η σταδιακή υποχώρηση προς τα δωμάτια, αλλά ο χορός συνεχίζεται για
ώρες. Η ξεκούραση απαραίτητη μέχρι τις 11 ή και αργότερα για τους
σκληροπυρηνικούς. Τα σοκάκια καλωσορίζουν ξανά τα τρέντι πλήθη και στα μπαρ
αρχίζει και πάλι ο χορός μετά το φαγητό, τον καφέ, τη βόλτα στα καταστήματα
που μένουν ανοιχτά μέχρι τη μία το βράδυ.

Τα μαγαζιά της Χώρας κλείνουν γύρω στις τέσσερις ή πέντε το πρωί το
Σαββατοκύριακο. Και μετά, χιλιάδες πιστών ανεβαίνουν στα ολονύχτια λεωφορεία
και οδεύουν προς ένα από τα διασημότερα κλαμπ του κόσμου, το Cavo Paradiso,
που ανοίγει τις πόρτες του στις δύο ή τέσσερις το πρωί και δεν τις κλείνει
πριν από τις 12 το μεσημέρι. Το τοπίο εντυπωσιακό: Εκατοντάδες νέοι χορεύουν
εκστασιασμένοι στην άκρη των βράχων, ενώ άλλοι τόσοι περιμένουν στην ουρά για
να μπουν. Η ώρα πλησιάζει έξι το πρωί και αρχίζει να χαράζει. Ο καλεσμένος
διάσημος DJ Άρμαντ Βαν Χέλντεν βγαίνει στα πλατό στις έξι και τέταρτο υπό τις
επευφημίες του πλήθους. Μία ώρα αργότερα, η «Ντίβα» κάνει κι εδώ την εμφάνισή
της με καυτό σορτσάκι, μπότες στιλέτο και μαστίγιο στο χέρι, πειράζοντας τον
κόσμο. Οι βουτιές στην πισίνα ξαναρχίζουν τη στιγμή που οι πρώτες ακτίνες του
ήλιου φωτίζουν το Αιγαίο. Το σκηνικό του κλαμπ αλλάζει. Οι προνοητικοί
κουβαλούν από τα μεσάνυχτα μαζί τους γυαλιά ηλίου και καπέλο. Σε λίγη ώρα, θα
χρειάζονται και αντηλιακό…