Να μην αγνοηθεί ο απλός πολίτης

Ο απλός πολίτης, αυτός που ακόμη δεν έχασε την υπομονή του, διερωτάται: Τι
μέλλει γενέσθαι στο συνέδριο τούτο; Και καθώς ο καιρός θα πλησιάζει, η απορία
του θα γίνεται αγωνία και προσμονή έντονη.

Τι μέλλει γενέσθαι, λοιπόν; Συνέδριο βαθιάς αναζήτησης και χάραξης πολιτικής ή
χώρος αντιπαράθεσης ομάδων; Συνέδριο διασταύρωσης πολιτικής εμπειρίας με
σύγχρονη επιστημονική γνώση ή συνέδριο ξύλινης γλώσσας και απολιθωμάτων του
παρελθόντος; Ο λόγος θα στραφεί στα κορυφαία ζητήματα, στην Ευρώπη, στην
παγκοσμιοποίηση και στη σκληρή καθημερινότητα του πολίτη ή στο τι είπε ο ένας
και ο άλλος, ποιος έφαγε με ποιον και πόσοι γνώριζαν τα περί «μυστικού
δείπνου»; Συνέδριο σύγκρουσης και αναμέτρησης ιδεών και απόψεων ή χώρος
σύγκρουσης προσώπων; Γιατί η σύγκρουση δεν είναι κακή, αρκεί να συγκρούονται
οι ιδέες και όχι τα πρόσωπα.

Έπειτα, θα γίνει συζήτηση επί απλών καθημερινών θεμάτων ή θα αποσιωπηθούν αυτά
ακριβώς τα ζητήματα που συγκροτούν την εικόνα του κινήματος και της κυβέρνησης
και ανεβοκατεβάζουν τους δείκτες των γκάλοπ; Θα δοθεί δηλαδή ευκαιρία:

­ Να ξανασκεφθούν, επιτέλους, οι μόνιμοι τιμητές ότι δεν μπορεί, επί σειρά
ετών και για ολόκληρη σειρά κυβερνήσεων, η ένταξη στην ΟΝΕ να έχει αναχθεί στη
μεγάλη ιδέα της χώρας, να θεωρείται απόμακρος και άπιαστος στόχος και την
επομένη της επίτευξής του να ζητείται «η κεφαλή του Ιωάννου επί πίνακι».

­ Να ξανασκεφθούν, επιτέλους, μερικοί της κυβέρνησης ότι δεν μπορούν να
ανήκουν ταυτόχρονα και στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση. Δεν μπορούν να
μετέχουν στα όργανα των αποφάσεων και εκτός των οργάνων αυτών, να ασκούν
κριτική εναντίον των αποφάσεων, στη λήψη των οποίων μετείχαν.

­ Να ξανασκεφθούν κάποιοι πως δεν γίνεται να ανακαλύπτουν τα λάθη και τις
αδυναμίες της κυβέρνησης μόλις χάσουν το υπουργείο τους, ούτε και μπορεί ο
υπουργικός θώκος να λειτουργεί σαν «πιπίλα», που ηρεμεί και εφησυχάζει το μωρό
μόλις αρχίσει να την πιπιλίζει.

­ Να ξανασκεφθούν τα μικρά και τα μεγάλα στελέχη που τρέμουν όταν ξεφυτρώσει
νέο πρόσωπο, δυναμικό και ταλαντούχο, ότι πρέπει να του δώσουν την ευκαιρία να
αναδειχθεί, για να ανανεωθεί και το κόμμα, και όχι να το κατασπαράξουν, επειδή
βλέπουν την «καρέκλα» τους να απειλείται.

­ Να ξανασκεφθούν όλοι εκείνοι οι ευτελείς προσυνεδριακοί μάγειροι ποιους
κοροϊδεύουν εγγράφοντας χιλιάδες νέα μέλη μιας χρήσης, για να λάβουν το όποιο
χρίσμα ή να πουλήσουν εκδούλευση και να το παίξουν παράγοντες.

Γι’ αυτό, αυτή την ύστατη ώρα, οι μικροί και οι μεγάλοι του συνεδρίου πρέπει
να καταλάβουν πως ο απλός πολίτης μένει παγερά αδιάφορος για το αν τα μικρά
και τα μεγάλα στελέχη, οι στελεχάρες και τα στελεχάκια ξεσπαθώσουν στο
συνέδριο και πετάξουν καρέκλες για να μη χάσουν την «καρέκλα» οι άνθρωποι της
παρέας τους. Τον απλό πολίτη, τον απλό φίλο και ψηφοφόρο, τον ενδιαφέρει να
κερδίσει συνολικά το κίνημα, η κυβέρνηση και πρωτίστως αυτός ο πολύπαθος
τόπος. Τον ενδιαφέρει η ανεργία, η σταθερότητα, τα προβλήματα της σκληρής
καθημερινότητας, το όραμα και το μέλλον του τόπου. Κανείς πια, μα κανείς, δεν
πείθεται ότι αποκαθίσταται η διασαλευμένη ενότητα από την παρωδία των
υποκριτικών εναγκαλισμών, από τους ασπασμούς του Ιούδα, από φιλίες και φιλιά
στον… σβέρκο, που θέλουν να συγκαλύψουν συντροφικά μαχαιρώματα και χτυπήματα
κάτω από τη ζώνη.

Ο απλός πολίτης του χώρου δεν θέλει να δει μία ακόμη φορά συντρόφους και
συντροφιές χωρίς συντροφικότητα, ομάδες χωρίς ίχνος ομαδικότητας. Δεν θέλει να
δει και πάλι τους πρωταγωνιστές της ενοχής να βγαίνουν στις τηλεοράσεις και
στα παράθυρα και, ως αθώες περιστερές, να επικρίνουν την κατάσταση που οι
ίδιοι εδημιούργησαν. Δεν θέλει να υπερ-περισσέψει και πάλι η υποκρισία και η
διαστροφή της γλώσσας και της πραγματικότητας. Να μην ακούσει πάλι για
ενδοστρέφεια, επειδή έτσι έμαθαν να λένε την εσωτερική τους φαγωμάρα τα
κόμματα. Και κατέστρεψαν τη γνήσια και εποικοδομητική πλευρά της
ενδοστρέφειας: την ενδοσκόπηση, αυτή τη στροφή προς τα «ένδον», με την
επανεξέταση και αξιολόγηση του ίδιου μας του εαυτού, των θέσεων, των
αντιθέσεων και των ιδεών μας, για να επιδιωχθεί η ανασύνθεση, για να
αποκατασταθεί ο πολιτικός λόγος.

Σε μια εποχή που ο άνθρωπος είναι αναγκασμένος να προσαρμόζεται και να
αναπροσαρμόζεται σε έναν συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο, η ανασύνθεση και
αναδιάταξη των πολιτικών εννοιών με την υπέρβαση των διαφορών αποτελεί την
πεμπτουσία της πολιτικής και άρα των συνεδρίων. Αυτό είναι το μέγα ζητούμενο
παντός συνεδρίου και όχι οι δείκτες των γκάλοπ. Όλα αυτά όμως αγνοούνται και
τα συνέδρια των κομμάτων επιδίδονται στον αλληλοσπαραγμό τους, τον βαφτίζουν
ενδοστρέφεια και στραγγαλίζουν και αυτές ακόμη τις λέξεις, που χάνουν το νόημά
τους, και αντί να αποκαλύπτουν, συγκαλύπτουν το αληθινό τους περιεχόμενο και
αντί να μορφώνουν, παραμορφώνουν την πραγματικότητα.

Και ακολουθούν οι δημοσκοπήσεις, ο νέος αντίπαλος της δημοκρατίας. Και η άλλη
πλευρά, χωρίς πρόγραμμα, διαβάζει τα «γκάλοπ» και τρίβει τα χέρια της. Οι
«δείκτες» στο αποκορύφωμα, στην ακμή τους. Μπράβο μας. Και χαίρονται και
πανηγυρίζουν. Και δεν καταλαβαίνουν ότι δεν διαβάζουν την επιτυχία τους, αλλά
την αποτυχία των άλλων. Δεν επιβραβεύεται η πολιτική τους, αλλά
αποδοκιμάζονται τα λάθη και οι παραλείψεις των άλλων. Δεν επενδύουν στο δικό
τους πρόγραμμα και στην αποδοχή του, αλλά στην αποτυχία των άλλων. Και να
δούμε αυτός ο δρόμος πού θα οδηγήσει τη χώρα. Γιατί περί αυτού τελικά
πρόκειται.

Ο Ι. Ε. Πυργιωτάκης είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης.