Τα νέα της Γηραιάς Αλβιώνος

Για λόγους ουδόλως ψυχαγωγικούς, βρέθηκα για λίγες μέρες στη Μεγάλη Βρετανία.
«Μεγάλη» στον ύπνο τους. Στις αυτοκρατορικές τους παρακρούσεις. Τρεις κι ο
κούκος μείνανε οι γηγενείς. Οι προτεστάντες, οι ξανθομπάμπουρες. Ας μην είχανε
τον τουρισμό, ας μη βγάζανε από τη μύγα ­ και τη Μαντάμ Τισό ­ ξίγκι και σου
εξηγούσα εγώ. Ο Θεός, ο Αλλάχ κι ο Βούδας να έχουνε καλά τους χιλιάδες Ιάπωνες
και Αμερικανούς τουρίστες. Τους Άραβες και τις Αραβίδες τους. Αυτές τις
χτισμένες στη μαύρη τη μαυρίλα, η μούρη μπαμπουκωμένη στην καραμαντίλα και στο
πλερεζικό.

Κοπάδια αυτές τώρα, σέρνουν τις φουστόμπλουζες τις μάξι, τις καραμάξι, στις
εκπτώσεις του Χάροντ’ς. Αγοράζουν τσάτρα-πάτρα ό,τι τους κατέβει στην γκλάβα.
Το σύμπαν. Αντικείμενα πάσης χρήσεως και καταχρήσεως, σε χρώμα καρπουζί,
λαχανί, κροκί, ροδί ή ­ ακόμα καλύτερα ­ αρμονικό συνδυασμό όλων των
προαναφερθέντων. Καρπουζί, λαχανί, κροκί και ροδί ταυτοχρόνως. Ταυτοχρόνως και
αμειλίκτως, το μοντελάκι κρέμεται ανέμελο χωρίς γνώση των συνεπειών του νόμου.

Και εισβάλλει το ασκέρι του Αλή Πασά. Και το τσακίζει. Δέκα-δέκα αγοράζουν τα
εξουθενωμένα ενδύματα. Που βγήκαν κι αυτά τα έρημα στην παραγωγή με άλλα
όνειρα για το μέλλον τους: Την γκαρνταρόμπα της Φέργκι ή έστω τίποτα λαίδης
στη χειρίστη των περιπτώσεων. Δέκα-δέκα απιθώνουν στα ταμεία τα δύσμοιρα
αξεσουάρ που θα μεταναστεύσουν στα εμιράτα. Κι εσύ τώρα τις βλέπεις κι
αναρωτιέσαι: Άντε και το αγόρασε. Πού θα το βάλει; Πώς, πότε, γιατί θα το
βάλει; Αυτή είναι χτισμένη στο σάβανο. Χήρα πονεμένη σε χώρα παινεμένη, τι
στην ευχή θα τα κάνει τα χιλιάδες χτυπητά, τα χαρούμενα, τα ανελέητα που σου
το βγάζουνε το μάτι το βγαλμένο; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι οι Άγγλοι
κάνανε στην μπάντα τα ρατσιστικά τους και τους έχουνε τώρα κορόνα στο κεφάλι
τους. Πετάει ο γάιδαρος, πετάει. Πετάει ο Άραβας, πετάει. Καλή η παράδοση,
καλό το φάιβ ο κλοκ ­ τι ανακατεύτηκα τώρα! ­, αλλά καλύτερο το συνάλλαγμα.
(Κι αυτά τα πετρέλαια πια τον ατελείωτο έχουνε; Αυτά τα πηγάδια δεν στερεύουνε
να χτυπιέσαι κάτω;).

Για να μην τα βάζουμε συνέχεια με τη δική μας τηλεόραση, είπα να δω και λίγο
την εγχώρια. Καλά, μιλάμε, του BBC τους το χαβά. Χρόνος μπαίνει, χρόνος
βγαίνει, πας, έρχεσαι, στον κόσμο τους. Ίδιες φάτσες, ίδιες αντιλήψεις, ίδια
θέματα, ίδιες εμμονές, ίδιες νευρώσεις.

Όσες μέρες περιφερόμουν από διαύλου εις δίαυλον, δύο θέματα κυριαρχούσαν στην
ειδησεογραφία τους. Δύο. Μόνον. Το σκάνδαλο με τον λόρδο Τζέφρι Άρτσερ και το
τιγράκι που γεννήθηκε στον ζωολογικό τους κήπο. Τρίτο θέμα δεν πήρε το μάτι
μου.

Ο Τζέφρι Άρτσερ, διάσημος μυθιστοριογράφος (Κάιν και Άβελ, πρώτος μεταξύ ίσων,
το θεατρικό του Πέραν Πάσης Λογικής Αμφιβολίας το είδαμε και πρόσφατα σε
αθηναϊκή σκηνή). Υψηλόβαθμο στέλεχος του συντηρητικού κόμματος και υποψήφιος
δήμαρχος Λονδίνου. Κι εκεί που του είχε δέσει άψογα το μελιτζανάκι, σκάει η
βόμβα: Το 1987 ο τύπος ήρθε και παραπλάνησε τη δικαιοσύνη. Μια εφημερίδα τον
κατηγόρησε ότι ένα βράδυ πήγε με μια πόρνη. Βγήκε η κοπέλα στο γυαλί και είπε:
δεν το συζητώ. Τα καλύτερα για τον Λόρδο. Κύριος, σένιος, τρελά πράγματα δεν
της ζήτησε, την πλήρωσε ένα σκασμό λεφτά κι έξω απ’ την πόρτα.

Σε άλλη χώρα, σιγά την είδηση. Ένας παντρεμένος πήγε με μια πόρνη. Βγαίνεις,
το λες, το παραδέχεσαι, καθαρίζεις. Σε οποιαδήποτε χώρα. Όχι στην Αγγλία. Στην
Αγγλία ανέχονται τα τέρατα και τα σημεία μόνο εάν διαπράττονται κρυφίως και
υπούλως. Έτσι και σε τσακώσουνε, τους προκύπτει ο φαρισαϊσμός ο άνευ
προηγουμένου.

Εν πάση περιπτώσει, το δημοσιεύουν αυτοί. Το διαψεύδει αυτός. Καπάκι τους
μηνύει για συκοφαντική δυσφήμηση. Πάνε δικαστήρια. Κι από ‘κει και πέρα
γίνεται το έλα να δεις. Γιατί ο Λόρδος έβαλε ψευδομάρτυρες, πλήρωσε,
εξαγόρασε, πούλησε, αγόρασε, χρημάτισε, ξεφτίλισε και γενικώς έκανε ρόμπα τη
δικαιοσύνη.

Η μηχανή δούλεψε ρολόι, οι δικαστές εξαπατήθηκαν του καλού καιρού και ο Άρτσερ
την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια. Η δε εφημερίδα υποχρεώθηκε να του πληρώσει
αποζημίωση τη μάνα της και τον πατέρα της.

Τώρα, λοιπόν, δεκατέσσερα χρόνια μετά, προκειμένου να μην τον καμαρώσουν
δήμαρχο, κάποιοι βγήκαν και είπαν την αλήθεια. Το ακούνε οι Άγγλοι, τα
παίρνουν στο κρανίο και ο παρ’ ολίγον δήμαρχος βρέθηκε από δήμαρχος κλητήρας.
Κι επειδή της φυλακής τα σίδερα είναι για τους δημάρχους, τελικά μπήκε μέσα. Η
άνοδος και η πτώση ενός μεγάλου. Η ακμή και η παρακμή μιας αυτοκρατορίας. Που
σου απαγορεύει να πεις απλά, ήσυχα και ωραία «ναι, πήγα με το κορίτσι και
πέρασα και έκτακτα». Που σε αναγκάζει να γίνεις εγκληματίας προκειμένου να
διαψεύσεις το τίποτα. Το απολύτως τίποτα.

Η δεύτερη είδηση ήταν το τιγράκι που γεννήθηκε στο «Ζου» τους. Εκεί πια ήρθαν
και πάθανε την ομαδική την παράκρουση. Ό,τι ώρα και να πάταγες το τηλεκοντρόλ,
γκρο πλαν το τιγράκι. Τιγράκι, τιγράκι, τιγράκι. Τη μια λες «γλυκούτσικο», την
άλλη «χαριτωμένο», την τρίτη «μανάρι μου γλυκό», την τέταρτη το βαριέσαι
θανάσιμα.

Στο μεταξύ, οι εφημερίδες γράφουν για αύξηση της εγκληματικότητας, οικονομικά
αδιέξοδα, ανεργίες και απεργίες, μοναξιά και απόγνωση. Δεν βαριέσαι. Ποιος
τους πιστεύει; Εγώ άλλο εισέπραξα. Άλλο πιστεύω. Άλλο πρεσβεύω εγώ:
Ευλογημένος ο λαός που όλα τα προβλήματα στη χώρα του είναι δύο: Ένας λόρδος.
Κι ένα νεογέννητο τιγράκι.