Και οι τελευταίοι έσονται μετεξεταστέοι

Και της τάξης οι τελευταίοι έσονται όχι πρώτοι αλλά μετεξεταστέοι, καθώς στο
υπουργείο Παιδείας άνεμος αλλαγής ­ ακούγεται ­ να πνέει.

Αλλαγή σχεδιάζεται της προηγούμενης αλλαγής, που ­ κακά τα ψέματα ­ δεν
μπορούσε να σταθεί επί πραγματικότητας ελληνικής.

Γίνεται ελληνικό σχολείο χωρίς μετεξεταστέους; Δεν πρέπει να δώσει η Πολιτεία
κι άλλη μια ευκαιρία σ’ αυτούς τους νέους;

Εδώ στην Εφορία χρωστάς κι έχεις περιθώρια συμβιβασμού και δόσεων, γιατί
λοιπόν τέτοια και τόση αυστηρότης επί των μαθητικών επιδόσεων;

Ακόμη και στα Δικαστήρια υπάρχει το δικαίωμα στην έφεση, γιατί λοιπόν να μην
ελπίζουν και οι αποτυχόντες του Ιουνίου σε μια… τονωτική ένεση;

Όταν δίνονται ευκαιρίες δεύτερες και τρίτες καθημερινά, ακόμη και σε όσους
έχουν διαπράξει αδικήματα ποινικά, γιατί να περνάει απ’ του ανθρώπου το μυαλό
ότι πρέπει να καταργήσει των μετεξεταστέων τον… θεσμό;

Πώς είναι δυνατόν να ενταχθεί ένα σύστημα, για τους μαθητές τόσο σκληρό, μέσα
σε μια κοινωνία, που είναι φτιαγμένη γιά όλους τους άλλους από
ανθεκτικότατο… ελαστικό;

Ποιος μπορεί να χαρακτηρίσει κάτι τέτοιο λογικό, όταν κοντεύει κάθε λογής
παράπτωμα να θεωρείται φυσιολογικό;

Όταν η ίδια η Πολιτεία υποστηρίζει, ότι πρέπει πολύ να μελετήσει πριν, για
οποιοδήποτε θέμα, βρει τη λύση, γιατί τέτοια και τόση βιασύνη στην περίπτωση
των μαθητών να τελεσιδικήσει;

Θα μου πείτε, ότι υπήρχε ένα συγκεκριμένο σκεπτικό, στο παλαιό, του Αρσένη, το
σχέδιο, το εκπαιδευτικό: στη Β’ Λυκείου το σχολείο να ξεσκαρτάρει, ώστε στη Γ’
Τάξη το πλοίο χωρίς «σαβούρα» για το Πανεπιστήμιο να σαλπάρει. Το ποιος ορίζει
τη «σαβούρα» και με ποιον τρόπο, κανείς, τότε να το σκεφτεί, δεν έκανε τον
κόπο.

Το αποτέλεσμα ήταν, ποτέ μέχρι σήμερα, να μην έχει εφαρμοσθεί, της
μεταρρύθμισης η διάταξη αυτή, που πολύ χαρακτηρίζουν… διαστροφή. Το πρόβλημα
από χρόνο σε χρόνο διαιωνίζεται και το υπουργείο Παιδείας για μιαν ακόμη φορά
προβληματίζεται: να δώσουμε και πάλι μιαν ακόμη ευκαιρία στον αδύνατο το
μαθητή ή να τον αφήσουμε… στον τόπο, να κοπεί;

Κι αν θετικά στην ευκαιρία απαντήσουμε θα είναι μόνο για φέτος ή μια και καλή
το θέμα αυτό να κλείσουμε, στο εξής, για κάθε έτος;

«Να μην ξεχνάμε όμως απ’ την άλλη ­ λένε κάποιοι, που όμως δεν αντιμετωπίζουν
στο σπίτι τους αυτό το χάλι ­ ότι φθάσαμε στο σημείο να περνούν την τάξη
κανονικά ακόμη και οι μαθητές, που βγάζουν 9,5 αθροιστικά. Αν κάποιος, ούτε
αυτό δεν έχει καταφέρει, μήπως στο σχολειό να μένει δεν… συμφέρει». Το τι
συμφέρει όμως και τι όχι σε τούτη εδώ τη χώρα, δεν το έχουμε βρει χρόνια
ολόκληρα, θα το βρούμε τώρα;

Ή μήπως είναι τελικά οι κουμπούρες μαθητές που φταίνε για όλα τα κακά και τις
αμαρτίες του χτες; Αν είναι έτσι να τιμωρηθούν, να μείνουν στην ίδια τάξη,
ώστε όλοι οι υπόλοιποι οι… αναμάρτητοι να εξιλεωθούν(!) και να αισθάνονται
εντάξει.

Πολύ συχνά συμβαίνει σε όλους μας, να μιλάμε με μεγάλη ευκολία για πράγματα,
που δεν είναι στους ώμους μας. Μας περισσεύει τότε η αυστηρότητα, καθώς
βλέπουμε από ασφαλή θέση την πραγματικότητα. Και δεν το ‘χουμε σε τίποτα, να
γινόμαστε «ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στ’ αλεύρι»… αφού έτσι κι αλλιώς,
άλλος έχασε το δίκιο του και άλλος το γυρεύει.