30 Ερωτήσεις ΑΛΕΞΗΣ ΚΩΣΤΑΛΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Αθήνα, εκ μητρός Άννης και πατρός Δημητρίου, το έτος… Ήταν
πάντως στον 20ό αιώνα.

ΖΕΙ: Ελπίζει και πιστεύει.

ΠΙΣΤΕΥΕΙ: Στη ζωή.

ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ: Ακατάπαυστα… τουλάχιστον με τη φαντασία του.

ΑΚΟΥΕΙ:… και καμιά φορά δεν μπορεί να πιστέψει αυτά που… ακούει.

ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ: Τους δήθεν.

Ο Αλέξης Κωστάλας, που για δεκαετίες ζεσταίνει με τη φωνή και τις γνώσεις
του το Ηρώδειο και την Επίδαυρο, παλεύει με όλες του τις δυνάμεις κατά της
«τέχνης της κατανάλωσης». Και «κατεβαίνει» στην ακριτική Σύμη να παρουσιάσει
την επίσημη πρεμιέρα του 7ου Φεστιβάλ, στηρίζοντας και αυτός αφιλοκερδώς την
προσπάθεια εκατοντάδων καλλιτεχνών και της Βουλής των Ελλήνων που έχει υπό την
αιγίδα της τον θεσμό.

ΕΡ.: Είναι δύσκολο να μιλάει κανείς για τη Φοντέιν;

ΑΠ.: Πάντα. Όταν μιλάς με αίσθημα ευθύνης για πρόσωπα που έχουν
προσφέρει πολλά ­ καθένα στο χώρο του.

ΕΡ.: Για τον Νουρέγιεφ;

ΑΠ.: Ιδιαίτερα για τον Νουρέγιεφ ­ από τις μεγάλες φυσιογνωμίες του
χορού.

ΕΡ.: Σας έχουν πει ότι η φωνή σας εντυπωσιάζει το κοινό;

ΑΠ.: Πάντα με συγκινούσε η γενναιοδωρία του κόσμου.

ΕΡ.: Συμβαίνει και το αντίθετο; Σας εντυπωσιάζει το κοινό;

ΑΠ.: Με συναρπάζει το αλάθητο, μακροπρόθεσμα, της κρίσης του και με
επαναφέρει στα μέτρα μου.

ΕΡ.: Μιλάτε πολλές ξένες γλώσσες και καλά.

ΑΠ.: Πρώτα θα ήθελα να μιλάω σωστά ελληνικά αλλά, πιο γενικά, η μουσική
των ήχων και ο τρόπος που αλλάζει από γλώσσα σε γλώσσα πάντα με γοήτευε.

ΕΡ.: Γνωρίζετε και σε βάθος πολλά μουσικά θέματα.

ΑΠ.: Σκέφτομαι συχνά όμως πόσα, πολλά, δε γνωρίζω και πόσα, πολύ
περισσότερα, δε θα προλάβω ποτέ να μάθω.

ΕΡ.: Είναι αλήθεια ότι παίζετε και πιάνο;

ΑΠ.: Αγγίζω τα πλήκτρα και… ονειρεύομαι ότι παίζω πιάνο.

ΕΡ.: Το Ηρώδειο μαγεύει;

ΑΠ.: Το Ηρώδειο είναι μια πρόσκληση στ’ όνειρο.

ΕΡ.: Θυμάστε από αυτό το θέατρο κάτι ιδιαίτερο;

ΑΠ.: Τη Μαρία Κάλλας να τραγουδάει «Liebestod», από το «Τριστάνος και
Ιζόλδη» του Βάγκνερ, και την Ιβέτ Σοβιρέ να χορεύει το «Θάνατο του Κύκνου»,
στο φως του φεγγαριού. Θυμάμαι κι ονειρεύομαι.

ΕΡ.: Η Επίδαυρος «αιχμαλωτίζει»;

ΑΠ.: Η Επίδαυρος θυμίζει ότι υπάρχει και μια αλήθεια πέρα από το ορατό.

ΕΡ.: Τι σας έρχεται στο νου από αυτό το σπουδαίο θέατρο;

ΑΠ.: Ένα μικρό παιδί να προσφέρει ένα μπουκέτο αγριολούλουδα στον
Βλαντίμιρ Βασίλιεφ.

ΕΡ.: Η Μαρία Κάλλας ήταν τόσο μεγάλη θεά;

ΑΠ.: Σε μια εποχή όπου όλοι αποκαλούνται «μεγάλοι», η Μαρία Κάλλας ήταν
η Μαρία Κάλλας!

ΕΡ.: Ξεχώριζε…

ΑΠ.: Μπορούσε να κάνει και διαφορετικά;

ΕΡ.: Ο Δημήτρης Μητρόπουλος;

ΑΠ.: «Ses ailes de geant l’ empechent de marcher» ­ τάδε έφη Baudelaire
(«Albatros» – «Τα Άνθη του Κακού»).

ΕΡ.: Όταν παρουσιάσατε παιδιά-θαύματα σαν τον Σγούρο και τον Καβάκο;

ΑΠ.: Επανασυνειδητοποίησα την ασημαντότητά μου.

ΕΡ.: Κάνετε λάθη;

ΑΠ.: Ευτυχώς ναι.

ΕΡ.: Θυμάστε κάποια δύσκολη ­ για σας ­ στιγμή σε παρουσίαση
προγράμματος;

ΑΠ.: Όταν, σε μία παγκόσμια ζωντανή μετάδοση, είδα ότι το πρόγραμμα που
είχαν στείλει οι διοργανωτές ήταν τελείως λάθος και έπρεπε πλέον να «μαντεύω»
τους καλλιτέχνες που συμμετείχαν και τα έργα που ερμήνευαν στη διάρκεια του
πεντάωρου αυτού μουσικού προγράμματος από διάφορα μέρη του κόσμου. Πάντα όμως
υπάρχει η επόμενη μεγάλη ή μικρή δύσκολη στιγμή.

ΕΡ.: Ποιος μεγάλος σάς εντυπωσίασε;

ΑΠ.: Ευτυχώς πολλοί. Ποιους να πρωτοαναφέρω;

ΕΡ.: Γιατί;

ΑΠ.: Για την απλότητα και το βάθος της Γνώσης.

ΕΡ.: Όταν πέθανε η Μπαχάουερ, καλοκαίρι του ’76, και ανακοινώθηκε ο
θάνατός της…

ΑΠ.: Ήμουν αυτός που έκανε το πρώτο μέρος της ανακοίνωσης και ένιωσα
ότι ο κόσμος είχε… μικρύνει ξαφνικά.

ΕΡ.: Η τέχνη για την τέχνη;

ΑΠ.: Στην εποχή μας, θα ‘λεγα η τέχνη της κατανάλωσης.

ΕΡ.: Πάτε στην ακριτική Σύμη…

ΑΠ.: Δε θα μπορούσε κανείς ­ ούτε θα ήθελε άλλωστε ­ ν’ αντισταθεί στη
μοναδική γοητεία της Σύμης με τη ζεστή φιλοξενία των κατοίκων της.

ΕΡ.: Και μάλιστα αφιλοκερδώς…

ΑΠ.: Απλά, κάνω ό,τι κάνουν όλοι όσοι πάνε στη Σύμη.

ΕΡ.: Σκέφτεστε να γράψετε ένα βιβλίο με τις εμπειρίες σας;

ΑΠ.: Άλλος ένας που νομίζει ότι έχει συγγραφικό ταλέντο; Γιατί; Τι μου
φταίει ο κόσμος;

ΕΡ.: Πόσο πρόσεξαν οι ελληνικές κυβερνήσεις τον Πολιτισμό;

ΑΠ.: Ο Πολιτισμός υπάρχει και θα υπάρχει, σε πείσμα, συχνά, των
εκάστοτε κυβερνήσεων.

ΕΡ.: Αν ήσασταν υπουργός Πολιτισμού;

ΑΠ.: Δε θα ήμουν.

ΕΡ.: Ονειρεύεστε καμιά φορά;

ΑΠ.: Σταμάτησα και ποτέ;

ΕΡ.: Τι δεν πραγματοποιήσατε;

ΑΠ.: Όσα δεν τόλμησα και είναι, δυστυχώς, πολλά. Έχω όμως καιρό μπροστά
μου.

ΕΡ.: Ερώτηση που θα θέλατε να σας τεθεί;

ΑΠ.: Μα τη θέσατε ήδη. Μαντέψτε τώρα εσείς ποια ήταν αυτή.

ΕΡ.: Ερώτηση που δεν θα θέλατε…

ΑΠ.: Ειλικρινά, περιμένετε να σας την πω;