«Πέθανε πρώτα η ελπίδα και μετά άνθρωποι…»

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Στο Θριάσιο Νοσοκομείο δεν
δημιουργήθηκαν, δυστυχώς, κατάλληλες προϋποθέσεις για να ξημερώσει τέτοια
μέρα. Η κρίση στο νοσοκομείο που κόχλαζε από τα γεννοφάσκια του, αργότερα
έγινε λάβα και συμπαρέσυρε τα πάντα. Οι συγκλονιστικές αποκαλύψεις για τον
θάνατο της Κλημεντίνης Μακρή (1/12/99), για τον παράδοξο και κάτω από
αδιευκρίνιστες ακόμη συνθήκες θάνατο του Παρασκευά Ελευθεριάδη (15/6/00) καθώς
και για τον θάνατο του μωρού της Ευμορφύλης Σαββίδη, ο οποίος αν και
προηγήθηκε όλων (20/6/97) αποκαλύφθηκε μόλις τώρα, είναι τα τρία «αποστήματα»
που έσπασαν. Πόσα ακόμη προηγήθηκαν;

Το Θριάσιο Νοσοκομείο είχε όλες τις προϋποθέσεις να λάμψει αλλά δεν έλαμψε,
γιατί αυτό που κυριάρχησε, από τους πρώτους κιόλας μήνες της λειτουργίας του,
ήταν διαφωνίες και αντιπαραθέσεις, κόντρες και εντάσεις, διαξιφισμοί.
Συχνότατα φαινόμενα υπήρξαν οι αναρίθμητες αναφορές γιατρών κατά γιατρών στη
Διοίκηση και περίεργες ΕΔΕ, αγωγές, μηνύσεις, μηνυτήριες αναφορές και
καταγγελίες εργαζομένων για προμήθειες απηρχαιωμένων αναλώσιμων υλικών και
μηχανημάτων, εισαγγελικές παρεμβάσεις αλλά και αυτεπάγγελτες διώξεις. Να
θυμίσουμε αυτήν για παράνομη οπλοφορία μέσα στο νοσοκομείο (!) του τότε
προέδρου του Δ.Σ. του Θριασίου κ. Μύρωνα Μαραγκάκη, μία υπόθεση που θα φτάσει
στο ακροατήριο του 9ου Τριμελούς Πλημμελειοδικείου, στις 27 Σεπτεμβρίου!

Ιωάννα Γιακουμάκη: Ξαφνικά ήταν σαν να μην υπήρχε οξυγόνο και όλοι οι εργαζόμενοι ένιωθαν μάτια να τους παρακολουθούν και αυτιά να τους κατασκοπεύουν…

Σε σύντομο χρόνο από την ουσιαστική λειτουργία του νοσοκομείου (άνοιξη του
’97) αρχίζουν και καταγράφονται εξωφρενικές κωμικοτραγικές σκηνές ανάμεσα σε
γιατρούς και να συμβαίνουν απίστευτα πράγματα στα γραφεία τους, στους
διαδρόμους του Θριασίου και στους προθαλάμους των χειρουργείων. Μέρος αυτών
διαφαίνονται ακόμη και μέσα από πρωτοκολλημένα έγγραφα που αντάλλασσαν οι
γιατροί και τα κοινοποιούσαν ο ένας στον άλλο μέσω… διοίκησης! Ενδεικτικά
της παραπάνω τραγελαφικής κατάστασης είναι τα έγγραφα που ανταλλάσσουν οι
διευθυντές δυο ζωτικών τμημάτων του νοσοκομείου – Αναισθησιολογικού και
Αιμοδοσίας. Το πρώτο έγγραφο στέλνει, υπογράφει και κοινοποιεί προς πάσα
αρμόδια κατεύθυνση, στις 3/12/97, ο διευθυντής του Αναισθησιολογικού Τμήματος
κ. Ε. Αναστασίου που επανέρχεται και καταγγέλλει «το σοβαρό πρόβλημα
συνεργασίας» του τμήματός του με «το Τμήμα Αιμοδοσίας και ειδικά με τη
διευθύντρια κ. Α. Ζωίδου που δυστυχώς τυχαίνει να είναι και μέλος της
Επιστημονικής Επιτροπής»!

«Η συνεχιζόμενη αντιδεοντολογική της συμπεριφορά και η έλλειψη διάθεσής της
για συνεργασία με το Αναισθησιολογικό Τμήμα μάς προκαλεί κατάπληξη και δεν
μπορεί εύκολα να εξηγηθεί εκτός αν συνυπολογίσει κανείς την επιστημονική και
διοικητική της ανεπάρκεια (!!)» αναφέρει μεταξύ άλλων ο κ. Αναστασίου. Και
συνεχίζει ότι «αυτή η κατάσταση είναι σε βάρος των ασθενών και μπορεί κάποτε
να οδηγήσει σε συμβάντα τα οποία θα είναι καταστροφικά για την έκβαση της
διεγχειρητικής και μετεγχειρητικής πορείας τους…».

Σε απάντηση του παραπάνω εγγράφου η κ. Αμαλία Ζωίδου στέλνει και κοινοποιεί
και εκείνη προς πάσα κατεύθυνση έγγραφό της, με ημερομηνία 17/12/97, στο οποίο
αναφέρει ότι παρά το γεγονός ότι είχε αποφασίσει να μην ασχοληθεί,
αναγκάζεται, μετά τη «συνεχή, απαράδεκτη, αντιδεοντολογική και συκοφαντική
τακτική» του συναδέλφου της, «που με την εγγραφομανία και την καταγγελομανία
του έχει υπερβεί κάθε όριο», να πάρει θέση και να διαφυλάξει την αξιοπρέπειά
της και την εύρυθμη λειτουργία του τμήματος της Αιμοδοσίας. Συγκεκριμένα,
αναφέρει μεταξύ άλλων: «Θα μπορούσε ίσως κανείς να αντιμετωπίσει με χιούμορ
όλη αυτήν την συμπεριφορά. Όταν όμως τα έγγραφα αυτά βγαίνουν έξω από τον χώρο
μας, έχω χρέος να στηρίξω το τμήμα και το νοσοκομείο. Οι καταγγελίες είναι
γεμάτες από ανακρίβειες, ψεύδη και συκοφαντίες και η συμπεριφορά
χαρακτηρίζεται από αυταρχισμό, αλαζονεία και μεγαλομανία. Ο ανωτέρω
αναφερόμενος θα έπρεπε να είχε καταλάβει ότι κανένα ιατρικό τμήμα και καμιά
κλινική δεν είναι υπάλληλος κάποιας άλλης και ότι τα προβλήματα λύνονται με
επιστημονικό τρόπο και όχι με διαταγές…».

«Αν δεν είσαι σκληρός, χάνεις…»

Μέσα σ’ αυτό το φορτισμένο κλίμα που επηρέαζε όλους τους τομείς λειτουργίας
του νοσοκομείου ­ σε κάποιους, διαφορετικούς κάθε φορά, προκαλούσε
«εμφράγματα» ­ οι εργαζόμενοι στο Θριάσιο προσπαθούσαν στην πλειονότητά τους
και να επιβιώσουν από την καταγγελομανία των ολίγων και να ανταποκριθούν στα
καθήκοντά τους. Μια επιβίωση ιδιαίτερα δύσκολη, όπως αποδείχθηκε από τη
χιονοστοιβάδα των γεγονότων που ακολούθησαν…

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα αγωνιζόταν και ο γυναικολόγος Παρασκευάς Ελευθεριάδης
«να παρακάμψει τις απίστευτες δυσκολίες και να στήσει μια σύγχρονη Μαιευτική –
Γυναικολογική Κλινική με ευρωπαϊκές προδιαγραφές. Τότε αγνοούσε φυσικά ότι
έπρεπε να αγωνισθεί για να επιβιώσει και ο ίδιος ως οντότητα», λέει στα «ΝΕΑ»
η κ. Ιωάννα Γιακουμάκη, προϊσταμένη μαία της κλινικής και στενή συνεργάτις του
Π. Ελευθεριάδη επί τέσσερα χρόνια.

Είχε ακούσει για εκείνον αλλά δεν τον είχε γνωρίσει μέχρι που της ανατέθηκαν
τα καθήκοντα της προϊσταμένης του τμήματος και έπρεπε οι δυο τους να
συνεργασθούν για το στήσιμο της κλινικής. Η πρώτη εικόνα που σχημάτισε για τον
διευθυντή της ήταν «για έναν ντροπαλό, συνεσταλμένο, σοβαρό και μετρημένο
άνθρωπο. Γνωρίζοντάς τον σιγά σιγά ανακάλυπτα έναν εξαιρετικό άνθρωπο και
επιστήμονα που δεν φοβόταν τη δουλειά, ερχόταν πρώτος απ’ όλους και έφευγε
τελευταίος, και δεν ήθελε να τον φοβούνται στη δουλειά…».

Το τελευταίο ήταν το τραγικό λάθος του Παρασκευά Ελευθεριάδη, κατά την κ.
Γιακουμάκη: «Τελικά αποδεικνύεται ότι αν δεν είσαι σκληρός, αν δεν πατάς πόδι
και να στέκονται όλοι σούζα, χάνεις την παρτίδα στο παιχνίδι της εξουσίας. Ο
Ελευθεριάδης πίστευε στην δημοκρατία και τον σοσιαλισμό. Είχε τέτοια μόρφωση
και τέτοια παιδεία που δεν απαιτούσε πράγματα αυτονόητα. Ήλπιζε ότι τα θεωρούν
αυτονόητα και οι άλλοι! Αλλά δεν τα θεωρούσαν…».

Όταν τους παραδόθηκε ο χώρος που θα φιλοξενούσε την κλινική, «είχε παντού δέκα
πόντους σκόνη και αναλάβαμε τα πάντα, από τις παραγγελίες των εφοδίων έως το
οργανωτικό και λειτουργικό μέρος της κλινικής, αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα και
λύνοντας χιλιάδες προβλήματα. Δεν δουλεύαμε οκτάωρα, δουλεύαμε δωδεκάωρα…».

«Ο ασθενής δεν ήταν πελάτης, ούτε νούμερο…»

Παρά τις δυσκολίες η κλινική ξεκίνησε καλά. Τα πράγματα ζόρισαν στην πορεία…
«Έκανε κάθε πρωί τη λεγόμενη επίσκεψη επί χάρτου. Έβλεπε όλες τις ασθενείς,
αποκτούσε πλήρη εικόνα για κάθε μία, και κάθε απόφαση που έπαιρνε η κλινική
ήταν απόφαση όλων και όχι του ενός. Για να γίνει π.χ. μια καισαρική τομή,
απαιτούσε ιατρική ένδειξη και αυτό γιατί είχε παρατηρήσει αυξημένα ποσοστά
καισαρικών. Δεν επέτρεπε τους «προσωπικούς» ασθενείς, η λέξη «πελάτης» τού
έφερνε αναγούλα και δεν επέτρεπε στην κλινική του να μοιράζονται οι ασθενείς
με «νούμερα».

Αυτό ήταν κάτι που δεν του συγχωρέθηκε, ειδικά μετά από πρόταση που έγινε από
δυο υφισταμένους του, τον Μ. Αβατάγγελο και την Ε. Τουφεξή, να χωρισθεί η
κλινική και κάθε γιατρός να αναλάβει συγκεκριμένα κρεβάτια και δωμάτια! Με δυο
λόγια, του ζητήθηκε να φέρνει κάθε γιατρός την προσωπική του πελατεία.
Έγινε… Τούρκος και ζήτησε να μη ξανασυζητηθεί ποτέ τέτοιο πράγμα!».

Η σχέση του Π. Ελευθεριάδη με τον επιμελητή του Μ. Αβατάγγελο ήταν καλή και
τυπική το πρώτο διάστημα, «σύντομα όμως άρχισαν να προκαλούνται ρήγματα που
ολοένα και βάθαιναν, εξαιτίας κυρίως της διαφοράς τους στην αντιμετώπιση των
ασθενών.

Ο εσωτερικός πόλεμος που εδραιώθηκε στην κλινική άρχισε ξαφνικά να παίρνει
μεγάλες διαστάσεις, ο Ελευθεριάδης δεν καταλάβαινε πια από πού έρχονταν οι
βολές, ήταν ένας άνθρωπος που δεν ήξερε από ίντριγκες και υπόγειες διαδρομές,
ήξερε μονάχα από ανοικτές συγκρούσεις και διευθετήσεις των θεμάτων. Μέσα από
αναρίθμητα έγγραφα και επιστολές του προς την διοίκηση του νοσοκομείου, το
υπουργείο Υγείας αλλά και με αναφορές του προς την Εισαγγελία, αναλαμβάνει
έναν άνισο αγώνα, να κρατήσει ζωντανή και όρθια την κλινική του, να μην
χαθούνε όλα, κάτι που τελικά δεν κατάφερε…».

«Δεν οσμίστηκα ποτέ ξανά τέτοιο φόβο…»

Ούτε που θέλει να θυμάται τα γεγονότα πριν και μετά τον θάνατο της Κ. Μακρή
και ύστερα έως και τον «αναίτιο, προσβλητικό και ατιμωτικό» θάνατο του
διευθυντή της: «Βαλλόμασταν από παντού, η ψυχολογική πίεση ήταν τέτοια που δεν
μπορούσα να δουλέψω, η κατάσταση ήταν δραματική, δεν προλαβαίναμε τις
εξελίξεις, το καθεστώς εργασίας ήταν ανυπόφορο και ο αγώνας για επιβίωση της
κλινικής ακόμα μεγαλύτερος. Το κλίμα σ’ ολόκληρο πια το νοσοκομείο ήταν κλίμα
τρόμου. Η πίεση ασφυκτική. Ξαφνικά ήταν σαν να μην υπήρχε οξυγόνο κι όλοι οι
εργαζόμενοι ένιωθαν μάτια να τους παρακολουθούν κι αυτιά να τους
κατασκοπεύουν… Τόσο απεριόριστο φόβο δεν έχω οσμιστεί ποτέ ξανά στη ζωή μου!
Ήταν σαν να είχαν προεξοφληθεί τα πάντα, δεν υπήρχε πια ελπίδα ­ πέθανε πρώτα
η ελπίδα και μετά άρχισαν να πεθαίνουν και άνθρωποι…».

Λίγες μέρες μετά τον θάνατο της Κλημεντίνης Μακρή, η διοίκηση του Θριασίου
θυμήθηκε ξαφνικά ότι «είχα προσληφθεί ως νοσηλεύτρια και όχι ως μαία (έχω και
τα δυο διπλώματα) και με απέσπασε από την κλινική του Ελευθεριάδη στην
Εντατική Μονάδα.

Τέσσερα χρόνια που ήμουν εκεί, δεν «ενοχλήθηκαν»! Μετακινώντας εμένα πίστευαν
ότι θα κόψουν τα πόδια του Ελευθεριάδη. Ήταν πράγματι μεγάλο χτύπημα για τον
διευθυντή μου που βρέθηκε περιστοιχισμένος από εκείνους που τον χτυπούσαν
αλύπητα και άλλους που έτρεμαν και φοβόντουσαν. Ελάχιστοι, μετρημένοι στα
δάκτυλα στάθηκαν πλάι του ».

Ήταν τόσο καθοριστική αυτή η εμπειρία ζωής για την κ. Γιακουμάκη ­ «εμπειρία
που διαφοροποίησε όλη μου την ύπαρξη» ομολογεί ­ που λίγο μετά τον θάνατο του
διευθυντή της άλλαξε άρδην η σχέση της με τον κόσμο: «Παραιτήθηκα και αρνούμαι
να ξαναδουλέψω ως μαία ­ ποτέ ξανά, ποτέ, ελπίζω τώρα να γίνω… φωτογράφος!
Αρνούμαι να λέγομαι λειτουργός υγείας σ’ ένα σύστημα που προσβάλλει τον
άνθρωπο ­ ασθενή και εργαζόμενο…».

«Είμαι αποφασισμένος να πάει μπροστά το νοσοκομείο…»

«Το Θριάσιο Νοσοκομείο μπορεί να προχωρήσει και να γίνει ένα από τα καλύτερα νοσοκομεία της χώρας», πιστεύει ο πρόεδρος του νοσοκομείου Κ. Λαλένης

Μια θέση που «ομολογουμένως έκαιγε πολύ», όπως παραδέχεται και ο ίδιος,
ανέλαβε τον Αύγουστο του 2000 ο σημερινός πρόεδρος του Θριάσιου Νοσοκομείου κ.
Κώστας Λαλένης. Όπως δηλώνει στα «ΝΕΑ», όταν συναίνεσε και αποφασίστηκε να
αναλάβει τη θέση, δεν είχε ακόμη προκύψει ο θάνατος στο νοσοκομείο του γιατρού
Π. Ελευθεριάδη, αυτό έγινε στο διάστημα που μεσολάβησε ως την τοποθέτησή του
κι ήταν «μεγάλο σοκ για μένα να αναλάβω αυτήν τη θέση στο συγκεκριμένο
νοσοκομείο, που είχε τόσο μεγάλο πρόβλημα».

Ήταν όμως και μια μεγάλη πρόκληση, στην οποία δεν αντιστάθηκε. Δεν θέλει να
πάρει θέση ούτε να απαντήσει σε ερωτήματα που αφορούν τις τρεις συγκλονιστικές
υποθέσεις ­«είναι γεγονότα που αφορούν προηγούμενες Διοικήσεις και τα οποία
διερευνώνται αυτήν τη στιγμή από τη Δικαιοσύνη». Αυτό που πονά τον κ. Λαλένη
είναι το παρόν του νοσοκομείου και το καλύτερο μέλλον που πρέπει να έχει:
«Μπορώ να αφουγκραστώ τα προβλήματα των γιατρών, των νοσηλευτών, των
διοικητικών υπαλλήλων, του βοηθητικού προσωπικού… Ζήτησα τη συμπαράσταση και
τη βοήθειά τους, και ελπίζω ότι την κέρδισα και την έχω. Και είμαι
αποφασισμένος να πάει μπροστά το νοσοκομείο, όσες δυσκολίες κι αν πρέπει να
ξεπεράσουμε…»

Ο κ. Λαλένης πιστεύει ότι «δεν είναι υπόθεση ενός η διοίκηση ενός οργανισμού,
και πέρα απ’ το ότι πρέπει να είναι χρηστή, πρέπει να έχει και τους
εργαζομένους κοντά της για να προχωρήσει το καράβι…» Διαπιστώνει ήδη τις
διαφορές από την αρχή της θητείας του που τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα:
«Δεχόμουν πολλές, παρά πολλές αιτήσεις για αποσπάσεις, υπήρχε άγχος και στρες
στους εργαζομένους αλλά και έντονος φόβος ότι δεν θα πάει καλά το νοσοκομείο.
Υπήρχε πράγματι ένα κλίμα αγωνίας και ανασφάλειας, πήρα και εγώ την αίσθηση
ότι πολλοί αισθάνονταν “καταδιωκόμενοι”, διαφοροποιείται όμως αυτό το κλίμα,
κάθε μέρα είναι και καλύτερα τα πράγματα και καταβάλλεται κάθε δυνατή
προσπάθεια και οι εργαζόμενοι να αισθάνονται ασφαλείς και το νοσοκομείο να
προχωρήσει…»

Κρατώντας ίσες αποστάσεις από όλους, ο κ. Λαλένης προσπαθεί να μορφώσει
προσωπική γνώμη για όλα τα προβλήματα, ώστε να δοθούν και οι σωστές λύσεις.
Καταπολεμήθηκαν όμως οι κόντρες και οι ίντριγκες; Η θέση του, απαντά, «είναι
ακόμη καυτή, αλλά όχι όσο στην αρχή, το νοσοκομείο αξίζει τον κόπο να
ασχοληθεί κανείς μαζί του, έχει άριστο προσωπικό και εξοπλισμό, μπορεί να
περπατήσει. Μην υιοθετήσετε, σας παρακαλώ, τις απόψεις μου, ελάτε να
διαπιστώσετε εσείς οι δημοσιογράφοι τις αλλαγές και αν το κρίνετε σκόπιμο, βοηθήστε…».

Κλίμα τρόμου από την οπλοφορία του πρώην προέδρου!

Η οπλοφορία του πρώην προέδρου είναι ακόμη μια εξωφρενική ιστορία του
Θριασίου. Σύμφωνα με την αυτεπάγγελτη εισαγγελική δίωξη, ο κ. Μύρων Μαραγκάκης
κατηγορείται ότι στις 26/5/1998 οπλοφορούσε στα γραφεία του Δ. Σ. του Θριάσιου
Νοσοκομείου. Η δίωξη στηρίχθηκε στην από 20/8/96 μηνυτήρια αναφορά του
παθολόγου κ. Ν. Κάρτσωνα (μέλους σήμερα της επιτροπής της ΕΙΝΑΠ και
αντιπροέδρου της Επιστημονικής Επιτροπής του νοσοκομείου), στην έγγραφη
καταγγελία του ίδιου (27/7/1998) και στην αναφορά γεγονότων (26/5/1998) της
προϊσταμένης της Γυναικολογικής – Μαιευτικής Κλινικής του νοσοκομείου Ιωάννας
Γιακουμάκη: « Υπήρχαν έντονες φήμες ότι ο πρόεδρος οπλοφορούσε, και αυτό
συνέτεινε κατά πολύ στο κλίμα τρόμου. Προηγήθηκε της αναφοράς μου ένα
επεισόδιο ανάμεσα στον τότε πρόεδρο και στον Ελευθεριάδη. Ο πρώτος είχε
απειλήσει τον δεύτερο ­”κάτσε στα αυγά σου, αλλιώς να ξέρεις ότι οπλοφορώ και
θα σε σκοτώσω”. Όταν μου το είπε αυτό ο Ελευθεριάδης, γελούσε ­δεν έλαβε υπόψη
του την απειλή, δεν πίστεψε ότι οπλοφορούσε. Τρεις μέρες αργότερα και ενώ
βρισκόμουν για κάποιο θέμα στο γραφείο του διοικητικού διευθυντή κ. Β. Μπαρδή,
μπήκε ο κ. Μαραγκάκης κρατώντας τη γνωστή του τσάντα και δίχως λόγο την
άνοιξε, βγάζει από μέσα ένα περίστροφο και ούτε λίγο – ούτε πολύ δηλώνει
προκλητικά ότι επειδή υπάρχουν χρήματα στο ταμείο, οπλοφορεί και “όποιος
τολμήσει ας σιμώσει”! Το περιστατικό αυτό μας έκανε να καταλάβουμε ότι
βρισκόμασταν σε κάποια περιοχή εκτός συνόρων…»

Πέρασε καιρός, ασκήθηκε δίωξη κατά του τότε προέδρου και μια μέρα τηλεφώνησαν
στα γραφεία της Διοίκησης από το Ειρηνοδικείο Ελευσίνας, να ειδοποιηθεί η κ.
Γιακουμάκη και να πάει να καταθέσει για το παραπάνω γεγονός.

«Ήταν Παρασκευή. Με κάλεσαν από τη Γραμματεία και με ενημέρωσαν. Τηλεφώνησα
στο Ειρηνοδικείο και κανόνισα να πάω τη Δευτέρα για κατάθεση. Έφυγα για το
σπίτι μου. Λίγο έξω από το Δαφνί, στο πρώτο κόκκινο φανάρι που σταμάτησα,
ένιωσα ξαφνικά έναν εκκωφαντικό θόρυβο και όλα σκοτείνιασαν. Ένα φορτηγό που
δεν “έπιασαν” τα φρένα του ήρθε και σταμάτησε πάνω στο αυτοκίνητό μου και το
διέλυσε(!!). Έτσι βρέθηκα νοσηλευόμενη για 15 μέρες στο… Θριάσιο, άλλες 15
στο σπίτι και δύο μήνες με κολάρο. Το χειρότερο, ήμουν έγκυος και έχασα το
παιδί μου…».

Η κ. Γιακουμάκη δεν πήγε στο πρώτο της ραντεβού με την πταισματοδίκη
Ελευσίνας. Μετά την αποθεραπεία της, έκλεισε κάποιο άλλο, στο οποίο φυσικά πήγε!