«Πολίτες για τον εκσυγχρονισμό»

Ο ελληνικός λαός το 1996 και το 2000 έδωσε μια σαφή εντολή για εκσυγχρονισμό.
Κάποιοι θέλουν να περάσουν τον εκσυγχρονισμό στο αρχείο. Κάνουν λάθος. Στην
Ελλάδα του ευρωπαϊκού Νότου, ο εκσυγχρονισμός τώρα αρχίζει. Πρέπει να δείξουμε
αποφασισμένοι να πληρώσουμε το όποιο πολιτικό κόστος χρειαστεί για να
πετύχουμε το κοινωνικό όφελος που επαγγελθήκαμε. Όταν το 1996 συμφωνήσαμε επί
της αρχής τι είναι και τι δεν είναι εκσυγχρονισμός, δεν μπορούσαμε να
υπολογίσουμε το μέγεθος των αντιδράσεων που εκλύουν οι δομές οι οποίες
αλλάζουν. Έξι χρόνια μετά, χρειαζόμαστε μια νέα συμφωνία αρχών και στόχων, μια
συμφωνία πιο συγκεκριμένη πάνω στα άρθρα, στις λεπτομέρειες του
εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος.

Η πρόταση για σοσιαλισμό το ’74 που είχε τη σφραγίδα του Ανδρέα Παπανδρέου και
η πρόταση για εκσυγχρονισμό το ’96 με τη σφραγίδα του Κώστα Σημίτη έχουν στον
πυρήνα τους την ίδια κεντρική ιδέα. Πως, δηλαδή, μια χώρα βγαίνει με μεγάλη
καθυστέρηση από συνθήκες εξάρτησης, κατοχυρώνει την εθνική της ανεξαρτησία,
εδραιώνει τη λαϊκή κυριαρχία και σταδιακά κερδίζει μια ισότιμη θέση στα
υπερεθνικά σύνολα.

Οι σοσιαλιστές του ’74 δεν μπορεί παρά να είναι εκσυγχρονιστές το 2001, αλλά
και σήμερα οι εκσυγχρονιστές που το λέει η ψυχή τους είναι στην πράξη
σοσιαλιστές. Σοσιαλισμός και εκσυγχρονισμός είναι δύο έννοιες δεμένες μεταξύ
τους, η μία δίνει δύναμη στην άλλη.

Στο 6ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, οργάνωση και κοινωνία θα πρέπει να συζητήσουν σε
βάθος την πολιτική σημασία του εκσυγχρονισμού. Το 6ο Συνέδριο είναι μια
ευκαιρία να επικαιροποιήσει το ΠΑΣΟΚ τη σχέση του σοσιαλισμού με τον
εκσυγχρονισμό, την ίδια ώρα που η πολιτική έκφραση του νεοφιλελευθερισμού
αναζητεί οργανωτικά σχήματα στην γκρίζα ζώνη του μεσαίου χώρου, αναγνωρίζοντας
έμμεσα το ένοχο φορτίο της Δεξιάς.

Ο εκσυγχρονισμός σε ένα δημοκρατικό σοσιαλιστικό πρόγραμμα είναι συμβατός με
την οικονομία της αγοράς, είναι ασύμβατος με την κοινωνία της αγοράς.

Επιδιώκει την οικονομική σύγκλιση που συμβαδίζει με την κοινωνική συνοχή. Ο
εκσυγχρονισμός στην πράξη αποδεικνύει και τον ανθρώπινο και τον κοινωνικό και
τον ηθικό του χαρακτήρα. Για παράδειγμα, η κατάργηση κάθε μορφής στεγανής
επετηρίδας είναι μέτρο εκσυγχρονισμού, όπως και κάθε χτύπημα στο πελατειακό
σύστημα, όπως και κάθε πρωτοβουλία που περιορίζει την αποικιοκρατική αντίληψη
των κομμάτων απέναντι στους κοινωνικούς θεσμούς. Είναι μέτρο εκσυγχρονισμού η
περιφερειακή αποκέντρωση της χώρας, η κατάργηση των χρισμάτων στις δημοτικές
εκλογές. Είναι μέτρο εκσυγχρονισμού η χωροταξική δικαιοσύνη, η διασπορά της
ανάπτυξης, η οικολογική προστασία. Δεν είναι μέτρο εκσυγχρονισμού ο χωρίς
έλεγχο οικονομισμός, έστω και αν ευδοκιμεί στο όνομα της αναπτυξιακής
μεγέθυνσης. Παράδειγμα τα λάθη στο θέμα της χρηματιστηριακής αγοράς, που
επέτρεψαν την καλλιέργεια προτύπων γρήγορου και εύκολου κέρδους.

Ορισμένοι, αξιοποιώντας λάθη εφαρμογής και ατυχείς επιμέρους συμπεριφορές,
επιχειρούν να συκοφαντήσουν και να απαξιώσουν το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα
διευκολύνοντας μια άρχουσα σύμπραξη οργανωμένων συμφερόντων σε πολιτικό,
οικονομικό και επικοινωνιακό επίπεδο, που επιδιώκει να συντηρήσει τις δυνάμεις
τής αδράνειας και της υποταγής σε ολιγαρχικές μορφές διακυβέρνησης.

Υποστηρίζουμε τον εκσυγχρονισμό ως μια διαρκή απελευθέρωση κοινωνικών
δυνάμεων, διαμορφώνοντας γύρω από τις ιδέες του εκσυγχρονισμού μια συμμαχία
ανανέωσης ανάμεσα στις δυνάμεις της κοινωνίας, της πολιτικής, της εργασίας,
της διανόησης, των ΜΜΕ.

Υποστηρίζουμε τον εκσυγχρονισμό ως μια διαρκή διεύρυνση της δημοκρατίας, καθώς
όλο και περισσότεροι πολίτες πρέπει να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στο
συνολικό και συλλογικό σχέδιο διακυβέρνησης.

Συμμετέχουμε στις διεργασίες της ευρωπαϊκής Αριστεράς, που αποδέχεται τον ρόλο
του επιτελικού κράτους, τη συμπληρωματικότητα αγοράς και δημοκρατίας,
ανάπτυξης και δικαιοσύνης, και προωθεί πολιτικές επικεντρωμένης πρόνοιας στους
πολιτικά αδυνάμους. Σε αυτό το πλαίσιο συγκροτούμε ομάδες επαφής για την
πολιτική και προγραμματική ανασύνθεση της Αριστεράς.

Η Κεντροαριστερά είναι ένα κυβερνητικό σύστημα με ιδεολογικές αρχές και
πολιτικούς στόχους. Βασικός ιδεολογικός συντελεστής της Κεντροαριστεράς είναι
ο εκσυγχρονισμός ως διαρκής διεύρυνση της δημοκρατίας. Μετά τον εναλλασσόμενο
δικομματισμό, που προσδιόρισε τη μεταπολίτευση, είναι καιρός το πολιτικό
σύστημα στην Ελλάδα να περάσει σε έναν δημιουργικό διπολισμό που θα οδηγήσει
στη δομική συμπολίτευση μέσα και ανάμεσα στους δύο πόλους Αριστερά – Δεξιά,
αφού πιο πριν ο κάθε χώρος τολμήσει τη δική του μορφωτική επανάσταση.

Η σύγχρονη ευρωπαϊκή Αριστερά επανεξετάζει την αρχή του καθολικού κράτους
πρόνοιας, που καταλήγει άδικο καθώς αφήνει άθικτες τις ανισότητες.

Με πολιτικές επικεντρωμένης πρόνοιας μπορούμε και πρέπει να ανακατανείμουμε
και να κατευθύνουμε τους πόρους προς το 1/3 των κοινωνικά αδυνάμων για
κοινωνικά δίκαιες και βιώσιμες λύσεις σε θέματα όπως η διεύρυνση της
απασχόλησης, η κοινωνική ασφάλιση, το δίκτυο ενάντια στη φτώχεια και τον
κοινωνικό αποκλεισμό, η περιφερειακή ανάπτυξη, η μετρήσιμη σύγκλιση ανάμεσα
στις περιφέρειες, τους νομούς και τους δήμους της χώρας.

Κανείς δεν πρέπει να αισθάνεται ασφαλής όταν τα κέρδη της μιας τάξης
συνοδεύονται με τον μαρασμό μιας άλλης τάξης, όταν τα προνόμια που κατακτά μία
τάξη συνεπάγεται τον κοινωνικό αποκλεισμό ομάδων ή περιοχών που οδηγούνται στο
περιθώριο και στην απομόνωση. Και, φυσικά, οι μη προνομιούχοι δεν επιτρέπεται
να ορίζονται στο διηνεκές του χρόνου ως οι οπαδοί του κόμματος που δεν
κυβερνά. Έτσι αυξάνονται οι στρατιές των αποκλεισμένων.

Η κοινωνία των 2/3 είναι μία κοινωνία ασταθής, είναι μία κοινωνία που θα
εκραγεί αργά ή γρήγορα.

Ο Γιώργος Πασχαλίδης είναι υπουργός Μακεδονίας – Θράκης.