ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ταξίδια στον χρόνο

Ταξίδια στον χρόνο με το φως μάς προτείνουν Αμερικανοί επιστήμονες.
Μετακινήσεις πάνω σε μια ακτίνα. Δύσκολο μού φαίνεται. Με την παλιά τεχνολογία
μπορούμε να ταξι-δεύουμε στον χρόνο χρησι-μοποιώντας το φως ως βοηθητικό της
ανάγνωσης. Βάζετε το βιβλίο σας κάτω από τη λάμπα ή το παίρνετε μαζί σε μέρη
φωτεινά, εξωτερικούς χώρους. Ταξίδια στον χρόνο, με το βιβλίο του Κουμανταρέα
«Δυο φορές Έλληνας», τα προτιμώ. Ταξίδεψα στην Αθήνα του ’40 με πολύ ασφαλή
τρόπο, χωρίς να ζαλίζομαι ή να φοβάμαι μήπως χάσω μερικά μόρια στην ολική
επαναφορά. Περπάτησα στα πεζοδρόμια της Σταδίου, μπήκα στα καφενεία, πόσα
καφενεία είχε τότε το κέντρο της πόλης, άκουσα τη διάλεξη του Σικελιανού,
βολτάρισα μέχρι την Πατησίων, τρέμοντας λίγο μη με πάρουν από πίσω, όπως
έπαιρναν από πίσω τότε. Πώς χτίστηκε στο Χόλιγουντ του μυαλού του συγγραφέα
μια ολόκληρη πόλη παλλόμενη, με τη ζωή των ανθρώπων που τώρα βλέπω εδώ στο
παγκάκι, κουρασμένους κι ασπρομάλληδες, ν’ αναπολούν μια εποχή που δεν υπήρξε
καλύτερη, απλώς υπήρξε η δική τους; Τι γιγάντια παραγωγή σε τόσο λίγο χώρο, τι
φουτουριστικές μηχανές μεταφοράς επιβατών με την απλή μορφή ενός βιβλίου. Το
βλέπεις με τη ζωγραφιά του των παλιών σπιτιών στο εξώφυλλο και φαντάζεσαι
νοσταλγία, ενώ δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, δεν νοσταλγείς το παρελθόν, απλώς το
ζεις για λίγο, ανατριχιάζοντας από την τόσο υλική επαφή μαζί του, αλλά, όπως
γίνεται στα όνειρα, μπορείς να γυρίσεις πίσω εύκολα, με μια δική σου απόφαση.
Καλύτερα τέτοια ταξίδια στον χρόνο, χωρίς ιλίγγους, από το ντιβάνι σου, με τη
λιγότερη δυνατή μετακίνηση στον χώρο, μέρες που ‘ναι.