30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΑΙΡΗ ΠΑΠΑΛΙΟΥ – ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΛΗ

ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Μέρα του Γενάρη.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Να προλάβει.

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΕΤΑΙ: Από την αχαριστία.

ΣΥΓΧΩΡΕΙ ΠΑΝΤΑ: Τους πάντες και τα πάντα.

ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ: Στα μάτια του εγγονού μου.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΑ: Της θάλασσας.

ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ: «Ο θείος Πέτρος και η εικασία του Γκόλντμπαχ».

Τη ζωή και το έργο του κορυφαίου Αθηναίου φιλοσόφου Σωκράτη έχει ως θέμα η
σειρά 11 δεκαπεντάλεπτων τηλεταινιών που σκηνοθέτησε η Μαίρη Παπαλιού –
Χατζημιχάλη στο πλαίσιο του εορτασμού για το Έτος Σωκράτη, που έχει ανακηρύξει
το 2001 το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών και ήδη προβάλλεται κάθε βράδυ
στον Alpha. Η σκηνοθέτις χαρακτήρισε το εγχείρημα του τηλεοπτικού αφιερώματος
προκλητικό και δηλώνει γοητευμένη από τον Σωκράτη.

ΕΡ.: Έτος Σωκράτη: Ήταν εύκολο ή δύσκολο το εγχείρημα γι’ αυτό το τηλεοπτικό
αφιέρωμα;

ΑΠ.: Προκλητικό.

ΕΡ.: Πόσο χρόνο το ετοιμάζατε;

ΑΠ.: Περίπου έναν χρόνο.

ΕΡ.: Τι σας δυσκόλεψε περισσότερο;

ΑΠ.: Το να συνδέσω τον φιλοσοφικό λόγο με την εικόνα.

ΕΡ.: Και τι σας γοήτευσε;

ΑΠ.: Ο ίδιος ο Σωκράτης, δεν θέλει ερώτημα.

ΕΡ.: Τι κυρίως προσέξατε σ’ αυτήν τη σειρά των 11 δεκαπεντάλεπτων εκπομπών;

ΑΠ.: Τον λόγο-εικόνα, την εικόνα-λόγο.

ΕΡ.: Και τι αποφύγατε;

ΑΠ.: Τις ευκολίες.

ΕΡ.: Αρκούν 11 δεκαπεντάλεπτες εκπομπές για τη ζωή και το έργο του Σωκράτη;

ΑΠ.: Η σκέψη του ξεπερνάει τον χρόνο.

ΕΡ.: Ένα οδοιπορικό που θα σας μείνει αξέχαστο;

ΑΠ.: Κάθε ταινία είναι και μια άλλη συνάντηση, ένα διαφορετικό ταξίδι. Αυτό το
ταξίδι ήταν μέσα στον λόγο.

ΕΡ.: Η σχέση σας με την κάμερα;

ΑΠ.: Μια άλλη ματιά πάνω στην πραγματικότητα, δηλαδή ο ρόλος του καλλιτέχνη.

ΕΡ.: Μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις. Έτσι είναι;

ΑΠ.: Μία λέξη ίσον χίλιες εικόνες.

ΕΡ.: Η οπτική γωνία που προτιμάτε να «γράφετε»;

ΑΠ.: Το θάρρος της υποκειμενικότητας.

ΕΡ.: Ένα ντοκιμαντέρ που σας έχει μείνει αξέχαστο;

ΑΠ.: Από τα τελευταία η «Αγέλαστος πέτρα» του Φίλιππου Κουτσαφτή.

ΕΡ.: Θυμάστε την πρώτη φορά που πιάσατε την κάμερα;

ΑΠ.: Ήταν όταν είχα σηκώσει από τον δρόμο μια κάμερα που κάποιος είχε
εγκαταλείψει, τρέχοντας όλοι να ξεφύγουμε από την Αστυνομία, σε κάποια
διαδήλωση τις ημέρες της μεταπολίτευσης.

ΕΡ.: Και τον δάσκαλο στον οποίο οφείλετε τα μυστικά της;

ΑΠ.: Ο μοντέρ Γιάννης Τσιτσόπουλος, συνεργάτης μου όλα αυτά τα χρόνια.

ΕΡ.: Επιμένετε μόνο σε ιστορικά αφιερώματα;

ΑΠ.: Τα τελευταία χρόνια στάθμευσα εδώ, αλλά καινείς δεν ξέρει αν θα μείνω για
πάντα.

ΕΡ.: Ποιο σάς έχει γοητεύσει πιο πολύ;

ΑΠ.: Η Λυκία, το πρώτο μου ιστορικό ντοκιμαντέρ.

ΕΡ.: Και γιατί;

ΑΠ.: Ήταν ένα προσκύνημα στη γη του πατέρα μου.

ΕΡ.: Γιατί πιστεύετε ότι απουσιάζει το ντοκιμαντέρ από τα ιδιωτικά κανάλια;

ΑΠ.: Απλούστατα, αγνοούν το κομμάτι του κοινού που θα ήθελε να τα βλέπει.

ΕΡ.: Η σχέση του ντοκιμαντέρ με την τηλεθέαση;

ΑΠ.: Τη χάσαμε στον φαύλο κύκλο: αυτά θέλει το κοινό, αυτά παίζουμε, που
σημαίνει παίζουμε αυτά που παίζουμε και μαθαίνουμε το κοινό αυτά που ζητάει.

ΕΡ.: Τι βλέπετε στην τηλεόραση;

ΑΠ.: Ό,τι με γοητεύει.

ΕΡ.: Τι αποφεύγετε;

ΑΠ.: Όλα τα άλλα.

ΕΡ.: Και τι σας προβληματίζει;

ΑΠ.: Όλα είναι ασάλευτα.

ΕΡ.: Εάν αύριο ξεκινούσατε ένα νέο ντοκιμαντέρ, ποιο θα θέλατε να ήταν το θέμα
του;

ΑΠ.: Τα θέματα είναι άπειρα.

ΕΡ.: Πώς ονειρεύεστε την ιδανική τηλεόραση;

ΑΠ.: Να έχει χώρο για όλους.