[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο Τόμας Φρίντμαν έγραψε στους «Νιου Γιορκ Τάιμς» ότι «παγκοσμιοποίηση είναι το
καθεστώς που προέκυψε στον κόσμο μετά την κατάρρευση του “υπαρκτού
σοσιαλισμού”». Και προχώρησε τη σκέψη του προσθέτοντας ότι «εκείνο που προέχει
στις διεθνείς σχέσεις, είναι πως μοναδική υπερδύναμη στον κόσμο έμειναν οι
ΗΠΑ».

Για το ίδιο θέμα πολλοί έχουν μιλήσει και γράψει. Και συμφωνούν, οι
περισσότεροι, πως αυτή η περίεργη έννοια «παγκοσμιοποίηση» είναι ένας αδόκιμος
όρος, τον οποίο χρησιμοποιούν ορισμένοι ως πρόφαση για να φυλακίζουν τον
Μιλόσεβιτς και τον Οτζαλάν, να διατηρούν στην Κύπρο τα τουρκικά στρατεύματα
κατοχής και να βασανίζουν τους Παλαιστίνιους, που δεν βρήκαν στον… ήλιο
μοίρα, ούτε στον τόπο τους…

Στην Ελλάδα, με αφορμή και τη συνάντηση των οκτώ (G8) χωρών στη Γένοβα, ο όρος
«παγκοσμιοποίηση» έχει εμφανισθεί με πολλούς τρόπους. Οι αρθρογράφοι πάντως
αναμένουν με περιέργεια να δουν όχι μόνο τα αποτελέσματα της συνάντησης των
«8», αλλά και τις αντιδράσεις που θα εκδηλωθούν.

Ασφαλώς, το «πάμε Γένοβα», έγινε της… μόδας. Και για τους λίγους, αυτούς που
θέλουν να συντονίσουν καλύτερα τους ρόλους τους για μια «παγκόσμια
διακυβέρνηση», αλλά και για τους πολλούς, αυτούς που αγωνίζονται για έναν
καλύτερο, κυρίως ομορφότερο, και ασφαλώς με περισσότερα χρώματα κόσμο.

Μια αφίσα μάλιστα των «πολλών» είναι αποκαλυπτική και αρκετά ευρηματική:
«Εσείς G8 κι εμείς 6.000.000.000 πολίτες του κόσμου».

Φυσικά, στη Γένοβα ­ για να μην έχουμε αυταπάτες ­ ούτε οι «8» μπορούν να
λύσουν τα προβλήματα για την παγκόσμια κυριαρχία τους, που τόσο τους
απασχολούν, ούτε οι διαδηλωτές μπορούν εκεί να τους ανατρέψουν.

Μπορεί, όμως, στη Γένοβα να συμβεί κάτι άλλο. Την ώρα που οι «8» θα βάζουν και
στην ούγια τους το «made in USA», προς αποφυγήν συγχύσεων, οι «6.000.000.000»
πολίτες του κόσμου, θα αρχίσουν ­ έστω και αχνά ­ να συνειδητοποιούν ότι «η
λευτεριά δεν μπορεί να είναι μόνον ατομική υπόθεση, αλλά πανανθρώπινη».