[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ένα πρόβλημα σε φέρνει συχνά αντιμέτωπο με τα τρομακτικά «εκσυγχρονιστικά
ελλείμματα» της ελληνικής καθημερινότητας. Έπειτα από ένα ιδιαίτερα σοβαρό
αυτοκινητικό ατύχημα, διαπιστώνεις π.χ. ότι ένα βαρύ φορτηγό μπορεί να
οδηγείται από ένα άτομο μόλις 22 ετών. Σε μια χώρα με τον υψηλότερο δείκτη
τροχαίων ατυχημάτων σε όλη την Ευρώπη είναι δυνατόν (ανεξάρτητα από το τι
προβλέπει η συγκυριακή νομοθεσία) να αφήνεται στα χέρια ενός άπειρου ατόμου
ένα δυνητικά φονικό μηχάνημα; Βεβαίως είναι, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Μπορείς
ακόμη να διαπιστώσεις ότι εάν χρειασθείς έκτακτη ιατρική περίθαλψη, έστω κι αν
βρίσκεσαι ελάχιστα χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα (π.χ. στα Μέγαρα), το Κέντρο
Υγείας λειτουργεί μόνο δύο φορές την εβδομάδα (!).

Επομένως δεν είναι σε θέση να παράσχει την έκτακτη ιατρική περίθαλψη, γιατί
απλούστατα είναι «κλειστό». Και διερωτάσαι πώς είναι δυνατόν μια χώρα που δεν
έχει τους πόρους να συντηρήσει ανοιχτό σε σταθερή βάση ένα Κέντρο Υγείας,
διαθέτει αμύθητα ποσά (πάνω από ένα δισ. δρχ.) για μια αμφιβόλου ποιότητας και
σημασίας μουσική εκδήλωση που, όπως τουλάχιστον φάνηκε στην τηλεόραση, είχε
όλα τα χαρακτηριστικά του «κιτς» και της «νεοελληνικής γκλαμουριάς»; Όπως ορθά
έχει λεχθεί, πολιτισμός πρώτα απ’ όλα είναι η ικανότητα ενός συστήματος να
διασφαλίσει τη ζωή και του τελευταίου παιδιού και του τελευταίου ατόμου.

Διαπιστώνεις ακόμη ότι δεν υπάρχει κάποιος στοιχειώδης συντονισμός ανάμεσα
στις κρατικές υπηρεσίες για τη διαπίστωση των ευθυνών με υπεύθυνο και
αντικειμενικό τρόπο για ένα ατύχημα. Διαπιστώνεις ότι εάν έχεις την ατυχία να
χαλάσει το τηλέφωνό σου, έστω και μέσα στην Αθήνα (Π. Φάληρο), χρειάζονται
περισσότερο από τρία εικοσιτετράωρα για τη διόρθωσή του, ενώ κανένας δεν
πρόκειται να εκφράσει ένα «συγγνώμην» γι’ αυτό. Αντίθετα, η αντιμετώπιση είναι
ιταμή και αυταρχική. Διαπιστώσεις, θλιβερές διαπιστώσεις…

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η χώρα έκανε τεράστια εκσυγχρονιστικά βήματα τα
τελευταία χρόνια. Έλυσε πολλά και δύσκολα προβλήματα. Αλλά ο «εκσυγχρονισμός
της καθημερινότητας» παραμένει ένα ισχυρό αίτημα ­ ο εκσυγχρονισμός δηλαδή του
ευρύτερου δημόσιου, κοινωνικού και οικονομικού χώρου. Και ο εκσυγχρονισμός
αυτός δεν είναι μόνο ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας. Είναι όλων μας…

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόεδρος
του Ελληνικού Κέντρου Ευρωπαϊκών Μελετών (ΕΚΕΜ).