Ανοίγει ο δρόμος για τις κατασχέσεις ακινήτων του Γερμανικού Δημοσίου

Ανοίγει ο δρόμος για τις κατασχέσεις των ακινήτων που ανήκουν στο Γερμανικό
Δημόσιο με δύο αποφάσεις του Πρωτοδικείου της Αθήνας που δικαιώνουν τους
συγγενείς των θυμάτων του Διστόμου.

Η πρόεδρος του δικαστηρίου κ. Αικατερίνη Σέττα απέρριψε τις αιτήσεις ανακοπής
του Γερμανικού Δημοσίου για τις κατασχέσεις των ακινήτων που στεγάζονται το
Ινστιτούτο Γκαίτε και η Γερμανική Αρχαιολογική Σχολή, που είχαν διαταχθεί με
προηγούμενη δικαστική απόφαση για την ικανοποίηση των αξιώσεων αποζημιώσεως
των κατοίκων του Διστόμου.

Ο πληρεξούσιος δικηγόρος τους, πρώην ευρωβουλευτής κ. Γιάννης Σταμούλης, μετά
την έκδοση των τελευταίων αποφάσεων, κατά τη διάρκεια του πολυετούς δικαστικού
αγώνα για την υπόθεση αυτή, ανακοίνωσε ότι με εντολή που δόθηκε στη δικαστική
επιμελήτρια κ. Κωνσταντίνα Παπασπύρου, ο πλειστηριασμός των κατασχεθέντων
ακινήτων ορίστηκε για τις 12 Σεπτεμβρίου 2001.

Νέες κινήσεις

Ωστόσο, οι νομικοί εκπρόσωποι του Γερμανικού Δημοσίου για να αποτρέψουν την
κατάσχεση των δύο ακινήτων φέρονται διατεθειμένοι να ασκήσουν τα ένδικα μέσα
που τους παρέχει η ελληνική νομοθεσία, όπως είναι έφεση κατά της απόφασης ή
αναστολή εκτέλεσης του προγράμματος του πλειστηριασμού. Από την πλευρά του,
πάντως, ο κ. Γ. Σταμούλης επικαλούμενος τις σχετικές διατάξεις του Κώδικα
Πολιτικής Δικονομίας που ρυθμίζουν τα θέματα αυτά υποστηρίζει ότι η άσκηση των
ενδίκων μέσων δεν αναστέλλει την εκτέλεση της δικαστικής απόφασης.

Οι κατασχέσεις κατά των ακινήτων του Γερμανικού Δημοσίου παρέμεναν «παγωμένες»
τους τελευταίους επτά μήνες που εκκρεμούσαν ενώπιον του Πρωτοδικείου της
Αθήνας οι αιτήσεις ανακοπών του Γερμανικού Δημοσίου.

Το βασικότερο επιχείρημα των δικηγόρων κ.κ. Λ. Σινανιώτη και Στ.
Δεληκωστόπουλου, οι οποίοι εκπροσωπούν το Γερμανικό Δημόσιο, στηριζόταν στο
άρθρο 923 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας σύμφωνα με το οποίο δεν μπορεί να
γίνει αναγκαστική εκτέλεση κατά του αλλοδαπού δημοσίου χωρίς την προηγούμενη
άδεια του υπουργού Δικαιοσύνης.

Επίσης, υποστήριζαν ότι η επικείμενη κατάσχεση ήταν άκυρη, διότι στρέφεται
κατά πραγμάτων του Γερμανικού Δημοσίου (Ινστιτούτο Γκαίτε και Γερμανική
Αρχαιολογική Σχολή) που έχουν ταχθεί στην εξυπηρέτηση δημοσίων εκπαιδευτικών,
επιστημονικών και πολιτιστικών σκοπών και είναι ως εκ τούτου «εκτός
συναλλαγής», όπως ορίζει ο νόμος.

Το σκεπτικό

Η δικαστική λειτουργός όμως που έκρινε την υπόθεση είχε διαφορετική άποψη και
στηριζόμενη σε κανόνες Διεθνούς Δικαίου και Διεθνείς Συμβάσεις, απέρριψε τις
αιτήσεις του Γερμανικού Δημοσίου. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στο σκεπτικό των
υπ’ αριθμόν 3666 και 3667/2001 αποφάσεων:

* Η διάταξη του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, που απαιτεί την άδεια του
υπουργού Δικαιοσύνης, αντίκειται ρητά στο άρθρο 2 παρ. 3 του Διεθνούς Συμφώνου
για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το οποίο σε συνδυασμό με το άρθρο 14
παρ. 1 κατοχυρώνει το δικαίωμα σε αναγκαστική εκτέλεση των αποφάσεων επί
θεμάτων προσβολής δικαιωμάτων αστικού χαρακτήρα. Οι διατάξεις του Διεθνούς
Συμφώνου, το οποίο έχει μάλιστα υπογραφεί και από τη Γερμανία, αποτελούν
αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού ελληνικού δικαίου και υπερισχύουν από κάθε
άλλη αντίθετη διάταξη νόμου.

Υπενθυμίζεται ότι το Πρωτοδικείο της Λιβαδειάς το 1997 είχε δικαιώσει με
απόφασή του τους κατοίκους του Διστόμου, στους οποίους επιδικάστηκε χρηματική
ικανοποίηση (9,5 δισεκατομμύρια δραχμές) για την ψυχική τους οδύνη από την
απάνθρωπη σφαγή των συγγενών τους στις 10 Ιουνίου 1944. Την απόφαση αυτή έχει
επικυρώσει με απόφασή της και η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου απορρίπτοντας την
αναίρεση του Γερμανικού Δημοσίου.