Υπόθεση Πολκ: Σενάρια με πετρέλαιο, χρυσό και κλεμμένα λεφτά

Ανοιχτή εξακολουθεί να παραμένει, 53 χρόνια τώρα, η Υπόθεση Πολκ (και κατ’
επέκταση Στακτόπουλου) μετά και την προχθεσινή ­ περί αναψηλάφησης της δίκης ­
απορριπτική απόφαση του Ε’ Τμήματος του Αρείου Πάγου. Τα ερωτηματικά για τη
δολοφονία του φιλελεύθερου Αμερικανού δημοσιογράφου του δικτύου CBS, Τζορτζ
Πολκ, στην κορύφωση του Εμφυλίου, το Μάιο του 1948, στη Θεσσαλονίκη,
παραμένουν: Ποιός και γιατί είχε συμφέρον να σκοτώσει τον απεσταλμένο του CBS
στην Ελλάδα, ριψοκίνδυνο και γνωστό για την αντικειμενικότητά του
δημοσιογράφο;

Η δολοφονία του Πολκ είναι το γεγονός που σημάδεψε τον εμφύλιο πόλεμο, την
εφαρμογή του το «Δόγματος Τρούμαν» και του «Σχεδίου Μάρσαλ» για την Ελλάδα,
την εποχή που η χώρα περνούσε στην σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ. Το εξιλαστήριο
θύμα της υπόθεσης, ο δημοσιογράφος Γρηγόρης Στακτόπουλος ­«ελληνική εκδοχή της
υπόθεσης Ντρέιφους», όπως έχει χαρακτηρισθεί­ καταδικασμένος ως συνεργός στη
δολοφονία, προσέφυγε για πρώτη φορά στη δικαιοσύνη το 1979, για αναψηλάφηση
της δίκης του. Την πρώτη εκείνη απόρριψη ακολούθησαν και άλλες…

Σήμερα, τρία χρόνια μετά το θάνατό του, η σύζυγός του Θεοδώρα Στακτοπούλου
εξακολουθεί να αγωνίζεται για την αποκατάσταση της μνήμης και της τιμής του.
Οι συνήγοροι Ηλίας Αναγνωστόπουλος, Πολυχρόνης Τσιρίδης, Στέλιος Παπαθεμελής
εκτιμούν ότι, μετά την τελευταία απόρριψη, υπάρχει δυνατότητα νέας αίτησης
αναψηλάφησης, καθώς υπήρξε οριακή πλειοψηφία μιάς ψήφου, σημαντικά αποδεικτικά
στοιχεία δεν αξιολογήθηκαν, για λόγους τυπικούς και υπάρχουν νέα, που
αποδεικνύουν «πρόδηλη αθωότητα» του Στακτόπουλου.

«ΤΑ ΝΕΑ» παραθέτουν σήμερα νέα στοιχεία από τα αρχεία του CBS και από
αμερικανικές ερευνητικές πηγές, που δίνουν μία άλλη διάσταση σ’ ένα μυστήριο
53 ετών και συγκλίνουν στο ότι ο Πολκ έγινε στόχος χάρη στις δημοσιογραφικές
του έρευνες και σε στοιχεία, που έφερε στο φως, τα οποία δεν έχουν να κάνουν
μόνον με την Ελλάδα.

Ριψοκίνδυνος και αντικειμενικός θεωρείτο ο ανταποκριτής του αμερικανικού δικτύου CBS στη Μέση Ανατολή και στη συνέχεια στην Ελλάδα, Τζορτζ Πολκ. Τα στοιχεία που έφεραν στο φως οι έρευνές του ­ σύμφωνα με τρία σενάρια ­ στη Μέση Ανατολή για τα πετρέλαια, στην Ελλάδα για «λαθρεμπόριο χρυσού» ή για καταθέσεις χρημάτων του «Σχεδίου Μάρσαλ» στον λογαριασμό Έλληνα πολιτικού, του στοίχισαν τη ζωή

Μάρτιος 1947. Ο Τζορτζ Πολκ καλύπτει στην Παλαιστίνη τις πρώτες συγκρούσεις
Ισραηλινών και Αράβων, μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, για λογαριασμό
του CBS. Μαζί με τον φίλο του, ανταποκριτή του αμερικανικού δικτύου NBC, Τζον
Ντόνοβαν επεκτείνουν τις δημοσιογραφικές τους έρευνες και στον «πόλεμο του
πετρελαίου» στη Μέση Ανατολή (κυρίως στην Περσία) και στις προσπάθειες ελέγχου
από πλευράς τής ­ βρετανικής ταυτότητας ­ Aramco.

Μετά την εξαγγελία του «Δόγματος Τρούμαν», ο Πολκ ζητεί να καλύψει τα γεγονότα
στην Ελλάδα. Σύμφωνα με μαρτυρίες συναδέλφων του, φέρεται να συλλέγει και
στοιχεία, με βάση πληροφορίες, για «σκάνδαλα» της ελληνικής κυβέρνησης και
«λαθρεμπόριο χρυσού μέσω του διπλωματικού σάκου».

Τον Απρίλιο του 1948, ο Πολκ έρχεται για δεύτερη φορά στην Ελλάδα και
παντρεύεται την αεροσυνοδό της ΤΑΕ (της μετέπειτα Ολυμπιακής Αεροπορίας) Ρέα
Κοκκώνη, που είχε γνωρίσει στο προηγούμενο ταξίδι του. Οι συνάδελφοί του τον
ακούνε για πρώτη φορά να μιλά για την επιθυμία του να έρθει σε επαφή με τους
Έλληνες guerillas (αντάρτες) και ειδικότερα τον Μάρκο Βαφειάδη.

«Ο Μάρκος Βαφειάδης, αρχιστράτηγος του Δημοκρατικού Στρατού και πρωθυπουργός
της Κυβέρνησης του Βουνού ουδέποτε είχε ειδοποιηθεί ότι ήθελε να ανέβει στο
βουνό και να συναντηθεί μαζί του για μία συνέντευξη ο Αμερικανός δημοσιογράφος
Πολκ.

Μαρτυρία Μάρκου

Απρίλιος 1977. «ΤΑ ΝΕΑ» αποκαλύπτουν πως ο φάκελος με την ταυτότητα του Πολκ δεν ταχυδρομήθηκε από τη μητέρα του Στακτόπουλου, αλλά από λιμενεργάτη

“Εγώ και οι υπόλοιποι στην ηγεσία του ΚΚΕ”, λέει ο Μάρκος, “ενδιαφερόμασταν
πάρα πολύ να συναντηθούμε με ξένους δημοσιογράφους για να μάθει όλος ο κόσμος
τον αγώνα των Ελλήνων κομμουνιστών. Σ’ όλη τη διάρκεια του Εμφυλίου
συναντήθηκα μόνον με δύο ξένους δημοσιογράφους: έναν Οϋγγρο στην αρχή της
αδελφοκτόνου σύρραξης και έναν Αμερικανό στις αρχές του 1949, που μπήκε από τη
Γιουγκοσλαβία και στην ουσία ήταν απεσταλμένος του τότε πρωθυπουργού Τσαλδάρη
και έφερνε μήνυμα εκεχειρίας”. Ο Μάρκος Βαφειάδης υπογραμμίζει ότι από τις
δικές του πληροφορίες ο Πολκ ήταν θύμα μυστικών υπηρεσιών δυτικών χωρών» («ΤΑ
ΝΕΑ», Αύγουστος 1978).

Κατά την σύζυγό του Ρέα Κοκκώνη, ο Πολκ είχε λάβει εκείνες τις μέρες ανώνυμη
επιστολή από υπάλληλο της Τράπεζας Chase στη Νέα Υόρκη, η οποία ανέφερε πως σε
λογαριασμό του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Τσαλδάρη κατατίθεντο χρήματα,
που προέρχονταν από την αμερικανική οικονομική βοήθεια Μάρσαλ προς την Ελλάδα.
Ο Πολκ ­πάντα κατά την Κοκκώνη­ ζήτησε να συναντήσει τον πρωθυπουργό και του
άνοιξε τα χαρτιά του. «”Άνοιξα τους ασκούς του Αιόλου”, μου έλεγε μετά»,
θυμόταν η Ρέα Κοκκώνη, σε αφιέρωμα της αμερικανικής εκπομπής «60 Minutes» του
CBS, το 1990.

Την Πέμπτη 6 Μαϊου, ο Πολκ δίνει την τελευταία του ­ραδιοφωνική­ ανταπόκριση
στο CBS. Και την Παρασκευή ταξιδεύει με την ΤΑΕ στη Βόρεια Ελλάδα για να
αναζητήσει σύνδεσμο με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος, που θα τον έφερνε σε
επαφή με τον Μάρκο. Ο αρχικός του προορισμός είναι η Καβάλα, αλλά λόγω βροχής
το αεροπλάνο προσγειώνεται στη Θεσσαλονίκη. Πριν φύγει από την Αθήνα έχει
δώσει στο φίλο του, δημοσιογράφο, Κώστα Χατζηαργύρη έναν φάκελο με φωτογραφίες
και σημειώσεις για το θέμα της Μέσης Ανατολής, ζητώντας του να τον
ταχυδρομήσει στη μητέρα του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το βράδυ, όπως θυμάται
αργότερα η Ρέα Κοκκώνη, διαπληκτίζεται μαζί της για το επικείμενο ταξίδι του.

Στη Θεσσαλονίκη, ο Αμερικανός δημοσιογράφος έρχεται πρώτα σε επαφή με τον
συμπατριώτη του συνταγματάρχη Μίλερ, «σύνδεσμο» με τον Ελληνικό Στρατό και
υπεύθυνο για την «παρακολούθηση» του ελληνικού αριστερού κινήματος, σε μια
προσπάθεια να βρει γέφυρα προς τον αρχηγό του Δημοκρατικού Στρατού, Μάρκο
Βαφειάδη (λεπτομέρεια: ο συνταγματάρχης Μίλερ δεν κατέθεσε ποτέ, σε καμία
αρχή, ελληνική ή ξένη, για την υπόθεση Πολκ).

Οι κινήσεις του

Μένει στο δωμάτιο 25 του ξενοδοχείου «Αστόρια», στη συμβολή των οδών Αγίας
Σοφίας και Τσιμισκή. Από εκεί τηλεγραφεί και στη Ρέα Κοκκώνη, σε μια
προσπάθεια να την εξευμενίσει, ζητώντας της να συναντηθούν στην Καβάλα, τη
Δευτέρα 10 ή Τρίτη 11 Μαΐου (1948). Την ίδια νύχτα συναντά στο μπαρ του
ξενοδοχείου «Μεντιτερανέ» (γκρεμίστηκε μετά τους σεισμούς του 1978) την
ανταποκρίτρια του Associated Press, Έλεν Μάμας, η οποία και του συστήνει τον
ανταποκριτή του πρακτορείου Reuters και δημοσιογράφο στην εφημερίδα
«Μακεδονία», Γρηγόρη Στακτόπουλο. Τον άνθρωπο-κλειδί και μετέπειτα κύριο
«ύποπτο» στην υπόθεση Πολκ. Ο Στακτόπουλος, ως μέλος και του ΕΑΜ
δημοσιογράφων, φαίνεται ως ο κατάλληλος για σύνδεσμος με την «Κυβέρνηση του
Βουνού»…

Νωρίς το πρωί του Σαββάτου 8 Μαΐου συναντά στο γραφείο του τον υπεύθυνο του
Τομέα Θεσσαλονίκης της Βρετανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, Ράνταλ Κόουτ. Στις
8.15′ φεύγει από το βρετανικό προξενείο (στην οδό Βασ. Γεωργίου), περνά από το
«Αστόρια» και στέλνει νέο τηλεγράφημα στη σύζυγό του, μεταθέτοντας το ραντεβού
τους στην Καβάλα για την Τετάρτη ή Πέμπτη (12 ή 13/5). Γράφει στον προϊστάμενό
του στο CBS, Έντουαρντ Μάροου και στη μητέρα του. Βγαίνει από το ξενοδοχείο
και έκτοτε τα ίχνη του χάνονται…

Τη Δευτέρα 10 Μαΐου δηλώνεται και επισήμως ως εξαφανισθείς. Την ίδια μέρα
φτάνει στη Θεσσαλονίκη και η Ρέα Κοκκώνη, που είναι παρούσα στην έρευνα στο
δωμάτιο 25 του «Αστόρια». Την ίδια ώρα στο Γ’ Αστυνομικό Τμήμα Θεσσαλονίκης
φτάνει ένας ­ ταχυδρομημένος ­ φάκελος με την αστυνομική ταυτότητα του Τζορτζ
Πολκ.

Στις 16 Μαΐου 1948 ένας βαρκάρης του Θερμαϊκού βρίσκει το πτώμα του Τζορτζ
Πολκ (σε προχωρημένη αποσύνθεση και δεμένο πισθάγκωνα) να επιπλέει, σε
απόσταση 100 μέτρων από την παλιά παραλία της Θεσσαλονίκης, μπροστά από το
καφέ «Τριανόν» (σήμερα «Αχίλλειον»). Οι έρευνες παίρνουν νέα τροπή, ενώ στο
«χορό» μπαίνει και η αμερικανική κυβέρνηση, που ενοχλείται και από τα σχόλια
του Αμερικανού ραδιοσχολιαστή (με μεγάλη επιρροή στην αμερικανική κοινή γνώμη)
και συνεργάτη του Πολκ, Ντριού Πίρσον. Ασκεί δε μεγάλη πίεση στην κυβέρνηση
Σοφούλη για την αποτελεσματική και σύντομη εξιχνίαση της υπόθεσης.

Οι έρευνες και η σύλληψη του ”υπόπτου”

Τον Ιούνιο του 1948 συστήνεται επιτροπή ερεύνης και στις ΗΠΑ, με τεχνικό
σύμβουλο τον στρατηγό «Wild» (Άγριο) Μπιλ Ντόνοβαν, αρχηγό του OSS (της
μετέπειτα CIA), που συνεργάζεται και με την Ελληνική Αστυνομία. Οι ανακρίσεις
γίνονται και με τη συνεργασία – συμμετοχή εκπροσώπων από τις στρατιωτικές
αποστολές των ΗΠΑ και της Βρετανίας.

Σύμβουλος από αμερικανικής πλευράς και ο Τζέιμς Κέλις, βοηθός του Ντόνοβαν,
ενώ την υπόθεση αναλαμβάνει για λογαριασμό του FBI (φθάνει στη Θεσσαλονίκη
στις 20 Σεπτεμβρίου, μαζί με τον στρατηγό Ντόνοβαν) ο πράκτορας Φρέντερικ
Άγιερ.

Ο Γρηγόρης Στακτόπουλος προσάγεται στην Ασφάλεια στις 14 Αυγούστου ως βασικός
μάρτυρας της υπόθεσης, για να «μεταβληθεί» πάραυτα σε βασικό ύποπτο ­συνεργό.
Δύο μέρες μετά προσάγεται και η μητέρα του, Άννα Στακτοπούλου, καθώς φέρεται
σε εκείνην να ανήκει ο γραφικός χαρακτήρα στον ­ ταχυδρομηθέντα ­ φάκελο με
την ταυτότητα του Πολκ.

Ο μάρτυρας

«Περπατούσα στην παραλία πηγαίνοντας στη δουλειά μου στο λιμάνι,
λέει ο λιμενεργάτης Ευθύμιος Μπάμιας. Είδα να επιπλέει κάτι στη
θάλασσα σαν ζελατίνα και να γυαλίζει, μπροστά από τον κινηματογράφο
Εθνικόν. Ζήτησα μία βάρκα από ένα καϊκι, που ήταν εκεί
δεμένο, την πληρα, είδα ότι είχε ξένα γράμματα και την πήγα στον
φίλο μου, τον μπακάλη Σάββα Καραμιχάλη, που είχε το μαγαζί του
εκεί που είναι σήμερα το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Μόλις το είδε
ο Σάββας, φοβήθηκε, είπε “ρε συ, μήπως μπλεχτούμε΄”,
πήρε ένα φάκελο, έγραψε “Προς το Γ’ Αστυνομικό Τμήμα” έβαλε μέσα τη
ζελατίνα με την ταυτότητα και πήγαμε μαζί και το ρίξαμε στο κουτί του
ταχυδρομικού γραφείου, που βρισκόταν λίγο πιό πάνω από το μπακάλικο»
(«ΤΑ ΝΕΑ», Απρίλιος 1977).

Μετά την άφιξη του αρχηγού της OSS, τον Οκτώβριο, ο Στακτόπουλος φέρεται να
υπογράφει πέντε, διαδοχικές, καταθέσεις – ομολογίες (πάντοτε
αλληλοαναιρούμενες) ότι αυτουργοί της δολοφονίας Πολκ ήταν τα στελέχη του ΚΚΕ
Βαγγέλης Βασβανάς και Αδάμ Μουζενίδης.

Την επομένη της άφιξης του στρατηγού Μάρσαλ στην Αθήνα (υπεύθυνου για τη
χορήγηση κονδυλίων στρατιωτικής βοήθειας από τις ΗΠΑ στην Ελλάδα, το περίφημο
«Σχέδιο Μάρσαλ»), στις 17 Οκτωβρίου 1948 δηλαδή, γίνονται οι επίσημες
ανακοινώσεις από την ­ πολυεθνική ­ ομάδα ερευνών: «Ηθικός και φυσικός
αυτουργός ­ μέσω των δύο στελεχών του ­ της δολοφονίας του Τζορτζ Πολκ ήταν το
ΚΚΕ». Την ίδια ώρα ο ραδιοφωνικός σταθμός του Δημοκρατικού Στρατού αναφέρει
ότι ο Αδάμ Μουζενίδης ήταν νεκρός από τον Απρίλιο του ’48, στις επιχειρήσεις
στο όρος Πάικο, ένα μήνα πριν από τη δολοφονία Πολκ ­ και υπάρχουν
φωτογραφικές αποδείξεις. Συγγενείς, όμως, του Μουζενίδη, που συλλαμβάνονται
στις αρχές Νοεμβρίου, ομολογούν (μετά από βασανιστήρια στην Ασφάλεια) πως ήταν
ζωντανός τον Μάιο…

Η «σκηνοθετημένη δίκη»

Απρίλιος 1949. Η δίκη του δημοσιογράφου Γρηγόρη Στακτόπουλου και της μητέρας του Άννας για «συνέργεια» στη δολοφονία Πολκ. Εκείνος καταδικάστηκε σε ισόβια, εκείνη αθωώθηκε

Στις 12 Απριλίου 1949 ορίζεται η δίκη Στακτόπουλου και της μητέρας του και
στις 21 του μήνα η δίκη, ερήμην (φυσικά) των Βασβανά και Μουζενίδη. Ο
Στακτόπουλος με βάση «ομολογία ενοχής» καταδικάζεται σε ισόβια δεσμά, ως
«συνεργός», η μητέρα του αθωώνεται και τα δύο στελέχη του ΚΚΕ καταδικάζονται
εις θάνατον. Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος μιλά τότε για «σκηνοθετημένη» δίκη…

Ο Βαγγέλης Βασβανάς πληροφορείται την υπόθεση από το ραδιοφωνικό σταθμό της
«Ελεύθερης Ελλάδας» του ΚΚΕ και λεπτομέρειες διάβασε πολύ αργότερα σε
ελληνικές εφημερίδες, που έφεραν ταξιδιώτες από την Ελλάδα στη Ρουμανία όπου
βρισκόταν: «Την εποχή της δολοφονίας του Αμερικανού δημοσιογράφου εγώ
βρισκόμουν στην Ανατολική Μακεδονία. Μεσούντος του εμφυλίου
πολέμου, οι περισσότεροι μηχανισμοί και σύνδεσμοι του κόμματος είχαν
εξαρθρωθεί κι εγώ δεν είχα δυνατότητα να κατέβω στη Θεσσαλονίκη, να
σκοτώσω τον Αμερικανό και να επιστρέψω πάλι πίσω. Αυτά είναι αστεία
πράγματα. Έχω κάνει αίτηση επαναπατρισμού στην πατρίδα και περιμένω την
έγκρισή της. Δηλώνω δε ότι αν μου επιτραπεί να επιστρέψω θέλω να
δικαστώ γι’αυτή την υπόθεση, για να αποδείξω την αθωότητά μου.
Θέλω ακόμη να πω ότι κάποια στιγμή ο αδελφός του δολοφονημένου
δημοσιογράφου Γουίλιαμ Πολκ συναντήθηκε στην Πράγα με τον δικό μας, τον
ΜΙλτιάδη Πορφυρογένη. Όταν ο τελευταίος τον ρώτησε αν ήθελε να με
συναντήσει για να του δώσω ό,τι εξηγήσεις μπορούσα, ο Γουίλιαμ Πολκ
απάντησε: “Γνωρίζω ότι το ΚΚΕ δεν έχει ανάμιξη στη δολοφονία του αδελφού
μου”. Ο Πορφυρογένης δεν ζει για να επιβεβαιώσει τα όσα λέγω.
Αλλά ζει ο αδελφός Πολκ και μπορείτε να τον ρωτήσετε» («ΤΑ ΝΕΑ»,
Νοέμβριος 1975).

Μέχρι το 1952 ο Γρηγόρης Στακτόπουλος μένει περιορισμένος στο κτίριο της
Γενικής Ασφάλειας, στην τότε οδό Πολωνίας (πίσω από το ναό της Αγίας Σοφίας),
όταν με πιέσεις του δημοσιογράφου Βάσου Τσιμπιδάρου και του βουλευτή Γρηγόρη
Παπαστεργίου οδηγείται στις φυλακές.

Τον Μάιο του 1956 κάνει επισήμως δήλωση αθωότητος, μιλά για πιέσεις που υπέστη
για την «ομολογία ενοχής» και η ποινή του μειώνεται στα 16 χρόνια κάθειρξης.
Το 1960 αποφυλακίζεται με «χάρι μετριασμού ποινής», ύστερα από 12 χρόνια
ειρκτής και έκτοτε ζητεί επανειλημμένα αναψηλάφηση της δίκης του, με βάση νέα
στοιχεία που καταγράφει και στο ομώνυμο βιβλίο του (εκδόσεις «Γνώση»).

«Κλειδί» το βιβλίο της Μάρτον

Νέα στοιχεία καταγράφονται (το 1990) και στο βιβλίο της Αμερικανίδας
δημοσιογράφου και συγγραφέως Κάτι Μάρτον, «The Polk Conspiracy» (Η Συνωμοσία
Πολκ); Πως ο ανταποκριτής του CBS είχε ανακαλύψει στοιχεία για τις καταθέσεις
του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Τσαλδάρη στην Τράπεζα Chase από τα χρήματα του
«Σχεδίου Μάρσαλ» [Απαντώντας, ο (γιός του) τότε πρόεδρος της Βουλής Αθανάσιος
Τσαλδάρης τα χαρακτηρίζει«χυδαία ψέματα», απειλώντας να μηνύσει την Μάρτον].

Η Μάρτον, σε συνέντευξή της στην εκπομπή Good Morning America και στη συνέχεια
σε ζωντανή εκπομπή του Λάρι Κινγκ δηλώνει, πως σύμφωνα με την έρευνά της, η
ελληνική κυβέρνηση γνώριζε τα στοιχεία που είχε ο Πολκ και «ήθελε να τον δει
νεκρό». Όπερ και εγένετο…

Στο πλαίσιο του «κύματος αναψηλάφησης» της υπόθεσης στην Αμερική, τα ίδια
στοιχεία, με βάση και το βιβλίο της Κάτι Μάρτον, παρουσιάζει το Νοέμβριο του
1990 και η μεγάλης θεαματικότητας εκπομπή «60 Minutes», υπό τον τίτλο «Ποιός
σκότωσε τον Τζορτζ Πολκ», ενώ βιβλίο με στοιχεία από τις αμερικανικές
υπηρεσίες κυκλοφορεί και ο (άλλοτε πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα) Ρόμπερτ Κίλι,
υπό τον τίτλο «Φόνος στο Θερμαϊκό».

Και οι δύο καταλήγουν πως οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες γνώριζαν από
μυστικό πληροφοριοδότη (πρώην μέλος της OSS), από τις 20 Αυγουστού 1948, πως
οι κατηγορίες κατά Στακτόπουλου και ΚΚΕ ήταν «σκευωρία», καθώς υπήρχαν
στοιχεία για την οργάνωση του εγκλήματος στον Πειραιά, με υπεύθυνο τον
παρακρατικό Μ. Κουρτέση, φίλο του Διευθυντή Ασφαλείας Θεσσαλονίκης (γνωστό και
από την υπόθεση Γρηγόρη Λαμπράκη) Νίκο Μουσχουντή, που φέρεται να προσέλαβε
εκτελεστή στη Θεσσαλονίκη (στα στοιχεία υπέρ της αναψηλάφησης της δίκης
Στακτόπουλου περιλαμβανόταν και κατάθεση γυναίκας, στην Αμερικανική πρεσβεία
της Αθήνας, που άκουσε το σύζυγο γειτόνισσάς της να ομολογεί πως τον «έβαλαν
να σκοτώσει έναν Αμερικανό δημοσιογράφο»).

Η εκπομπή του CBS περιελάμβανε και δηλώσεις της Μάρτον, σύμφωνα με τις οποίες
«αν ο Πολκ απεκάλυπτε την ύπαρξη του λογαριασμού του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη,
όπως προτίθετο να κάνει, ο πρωθυπουργός θα έπρεπε να παραιτηθεί και το
πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα θα τιναζόταν στον αέρα»!

Ο Τζορτζ Πολκ έχει ταφεί σε κοιμητήριο της Αθήνας. Και μαζί του ένα μυστήριο
53 ετών, που άλλαξε τον ρου της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της Ελλάδας…