ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Βικτώρια – Βικτώρια

Από τη μια Βικτώρια στην άλλη. Για κάποιο λόγο ο σταθμός του Μετρό, του παλιού
Μετρό, όταν μόνο τρεις σταθμοί ήταν υπόγειοι, για κάποιον αντεργκράουντ λόγο,
τον βαφτίσανε με τ’ όνομα της Βρετανίδας βασίλισσας. Ίσως οι νονοί του
ονειρεύονταν να ενωθούν με σιδηροτροχιές οι δύο ομώνυμοι σταθμοί στις δύο
άκρες της Ευρώπης, όπως έχει γίνει τώρα πια.

Μια μέρα θα γεμίσω τη βαλιτσούλα με τα ροδάκια, θα πάρω τα εντελώς απαραίτητα.
Θα περάσω το πάρκο, το λεγόμενο Πεδίον του Άρεως. Θα μπω στο Μετρό, θα βγω
στον Σταθμό Λαρίσης.

Ο Σταθμός Πελοποννήσου, η μεγαλύτερη σιδηροδρομική αντίκα της Ευρώπης, είναι
από την άλλη πλευρά.

Από εκεί λοιπόν θα φύγω για την Πάτρα και θα φτάσω μέχρι το λιμάνι, εκεί όπου
σταματάνε δίπλα στα πλοία οι γραμμές. Θα μπω επιτέλους σ’ αυτά τα φέριμποτ,
που τα βλέπω περνώντας κι ονειρεύομαι ταξίδια. Θα πάω στη Βενετία, και θα
περάσω μία μέρα στη μυριοπατημένη οδό των τουριστών, να μαζέψω κι εγώ το
λιθαράκι μου.

Το βράδυ θα πάω πάλι στα τρένα, θα ταξιδέψω όλη νύχτα και το πρωί θα είμαι στο
Παρίσι, στον Σταθμό της Λυών. Από εκεί δεν ξέρω σε ποιο σταθμό θα πάω, πάντως
θα συνεχίσω με το περίφημο Γιουροστάρ, που περνά κάτω από τη Μάγχη.

Σε τρεις ώρες θα βρίσκομαι στον Σταθμό Βικτόρια του Λονδίνου. Δεν είναι πολύ
μακριά από τη δική μου Βικτόρια τελικά. Αυτό το ταξίδι ονειρεύομαι, γνωστά
ονόματα σε σιδηροτροχιές, συνώνυμα σε αστικό περιβάλλον. Διαδρομές
πεπατημένες, βαγόνια εξασκημένα, πορείες συνηθισμένες.

Όχι μακρινά νησιά, εξωτικά και τέτοια. Βίκτορι, νίκη της σιδηροτροχιάς.