Δρόμοι

Η εικονογραφία…

… της θάλασσας είναι πλούσια, τόσο σε φουρτούνες όσο και σε
μπουνάτσες. Θάλασσα, ελευθερία, φυγή. Θάλασσα, ελπίδα, προοπτική, πειρασμός.
Θάλασσα, μοναξιά, φόβος, λησμονιά, νόστος. Για όλα αυτά τα πολύ έντονα
συναισθήματα όποιου ένιωσε ποτέ στη ζωή του είτε σαν θαλασσοπόρος είτε σαν
ναυαγός έγραψαν άνθρωποι πολύ σπουδαίοι, από τον Καρκαβίτσα και τον Πόε, μέχρι
τον Μέλβιλ και τον Ρεμπώ. Έλεγε ο Ισμαήλ του «Μόμπυ Ντικ»: «Πριν από κάμποσα
χρόνια ­ αδιάφορο πόσα ­ με λιγοστά ή και καθόλου χρήματα στο σακούλι, και
τίποτα που να με κρατάει στη στεριά, σκέφτηκα να σαλπάρω για λίγο και να δω τα
νερά του κόσμου. Έτσι φεύγει η κακοκεφιά και ζωντανεύει το αίμα, κάθε φορά που
το στόμα μου πικραίνει και η ψυχή μου μοιάζει με μουντό, νοτισμένο Νοέμβρη».

Ο ωκεανός…

… όμως είναι ένας τόπος έρημος και άγριος. «Η θάλασσα δεν είναι
εχθρός μονάχα για τον άνθρωπο, μα και για τα ίδια της τα πλάσματα», έγραφε ο
Μέλβιλ. Ακόμη και τις πιο δυνατές φάλαινες τις ρίχνει πάνω στα βράχια, χωρίς
έλεος, χωρίς νόμους, καμιά άλλη δύναμη παρεκτός από τη δική του, ο ωκεανός
πλημμυρίζει τον κόσμο, με πονηριά. Ακόμη και τα πιο τρομερά πλάσματά του
κολυμπούν στα βάθη, χωρίς σχεδόν ποτέ να τολμούν να βγουν στον αφρό. Πότε σαν
ψίθυρος και πότε σαν βουητό, ο φόβος της θάλασσας φεύγει και ξανάρχεται σαν
επίμονο κύμα.

Η ατμοπλοΐα…

… κατέστρεψε την ποίηση της θάλασσας, παραπονιόταν ο Μαρκ Τουαίν,
χαζεύοντας από τις όχθες του Μισσισσιππή τα ποταμόπλοια με τις φτερωτές ρόδες.
Άραγε τι θα έλεγε σήμερα; Βαθυσκάφη οργώνουν την άβυσσό της, βγάζοντας στην
επιφάνεια μυστικά με αφάνταστα σχήματα και χρώματα. Εξέδρες πετρελαίου
ορθώνονται ριζωμένες στον βυθό της σαν στοιχειωμένα πλοία που τα εγκατέλειψε
οριστικά ο «Ιπτάμενος Ολλανδός» τους. Με όλη την πρόοδο της τεχνολογίας, που
σίγουρα αφαίρεσε κάτι από το αρχαίο δέος για τη θάλασσα, τα πλοία δεν έπαψαν
ποτέ να χάνονται. Η φύση και η δύναμη της θάλασσας δεν έπαψαν ποτέ να μας
διαφεύγουν, να μας βυθίζουν κάθε τόσο μέσα σε μια αδιάλλειπτη νύχτα.

Η ακροθαλασσιά…

… είναι εκείνο το μικρό και μοναδικό μέρος όπου ο άνθρωπος
συναντιέται με τη θάλασσα σαν ίσος προς ίσο. Εκεί, το μικροσκοπικό και το
πεπερασμένο μπορεί άφοβα να συναντηθεί με το απέραντο και το αμέτρητο. Η
ακρογιαλιά λυτρώνει από τον φόβο της θάλασσας και από τα βάσανα της στεριάς.
Μεταξύ νερού και χώματος, είναι ένας οριακός κόσμος. Εκεί βρίσκει κανείς το
ειδύλλιο, υποκύπτει στη γοητεία, αφουγκράζεται το αέναο ρολόι τους κύματος,
ευφραίνεται από τους τροπικούς της ψυχής, τους κοραλλιογενείς βράχους, τη
μελίρρυτο ωδή του ποιητή. Καλές διακοπές, σε απάνεμα και μελίρρυτα ακρογιάλια.