Η ομηρεία της Εκκλησίας

Αυτό που ανέπτυξε σε επιστήμη το σημερινό καθεστώς είναι η ανεύρεση και
προβολή μιας ομάδας πολιτών ή ενός θεσμού σαν βασικό υπεύθυνο όλων των κακών
της ελληνικής κοινωνίας, με τη συνδεόμενη προέκταση ότι καταπολεμώντας αυτή
την ομάδα ή περιορίζοντας τις δικαιοδοσίες της θα προέκυπτε σαφές όφελος για
τον υπόλοιπο πληθυσμό.

Η ανακήρυξη αυτή δεν γίνεται άμεσα και ποτέ σε συνδυασμό με κατηγορίες τις
οποίες θα μπορούσαν να αντικρούσουν οι ενδιαφερόμενοι, αλλά μόνο υπόγεια, μέσω
της κατάργησης «προνομίων» ή ενός ισχύοντος καθεστώτος. Η τακτική αυτή έχει
τουλάχιστον 3 βασικά πλεονεκτήματα για το ισχύον καθεστώς:

α) Ανακηρύσσεται ένας υπεύθυνος για μια συγκεκριμένη ή αόριστη
κατάσταση και βγαίνει από το στόχαστρο η κυβέρνηση.

β) Η κυβέρνηση εμφανίζεται σαν αγωνιζόμενη εναντίον συμφερόντων, πράγμα
που έχει απόλυτα ανάγκη διότι είναι στενά συνδεδεμένη με συμφέροντα.

γ) Η κοινή γνώμη και κυρίως τα ΜΜΕ απασχολούνται με αυτό το θέμα, που
συνήθως έχει αντιπαραθέσεις διότι η πληττόμενη πλευρά θεωρεί απαραίτητο να
αμυνθεί. Ξέχασα να αναφέρω ότι επιλέγεται πάντοτε μια ομάδα πληθυσμού ή ένας
θεσμός που έχει και τηλεοπτικό ενδιαφέρον.

Κλασικό παράδειγμα για οποιονδήποτε μπορεί ακόμα να έχει την πολυτέλεια και
τον χρόνο να σκεφτεί είναι οι επιθέσεις της κυβέρνησης εναντίον της Εκκλησίας.
Η Εκκλησία έχει επιλεγεί από το ΠΑΣΟΚ από τα πρώτα χρόνια προσπάθειας
αποπροσανατολισμού του πληθυσμού («έξω από το ΝΑΤΟ», «έξω από την (τότε)
ΕΟΚ»), διότι προσφέρεται από κάθε πλευρά: υπάρχουν συνεχείς υποψίες και
αμφιβολίες για τους στόχους της από μεγάλο μέρος του πληθυσμού, συνδέεται με
συντηρητισμό και συχνά και με φανατισμό, υπάρχουν (πραγματικά) χάσματα μεταξύ
δηλώσεων και πράξης των παραγόντων της, διαθέτει μεγάλη περιουσία (αντίθετο
τελείως με τα κηρύγματα του Χριστού που δηλώνει ότι αντιπροσωπεύει), η ζωή των
ηγετών της δεν είναι και παράδειγμα προς μίμηση, έχει απομακρυνθεί αισθητά από
τις ανάγκες του πληθυσμού, συνήθως στέκεται στην πλευρά των ισχυρών
(οικονομικά και πολιτικά) και (το βασικότερο) ποτέ δεν έχει μπορέσει να
αποδείξει ότι μπορεί να προσφέρει αυτά που συνεχώς υπόσχεται (άλλες κινήσεις
με τέτοιες υποσχέσεις χωρίς ανταπόκριση επί αιώνες τώρα θα είχαν εισαγγελικά
καταργηθεί).

Ο αναγνώστης θα ισχυριστεί ότι, με βάση τα προαναφερθέντα, δικαίως η Εκκλησία
γίνεται στόχος επιθέσεων της κυβέρνησης. Όμως η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται
καθόλου για όλες αυτές τις ασυνέπειες της Εκκλησίας διότι την καταλαβαίνει
πολύ καλά, σαν εξουσία που είναι και αυτή. Εάν η κυβέρνηση ήθελε πράγματι να
βελτιώσει την Εκκλησία θα πίεζε προς συγκεκριμένες ουσιώδεις κατευθύνσεις.
Όμως με τι απασχολείται η κυβέρνηση; Με γελοίες καταστάσεις και θέματα, που
ούτε θεσμικό χαρακτήρα έχουν, ούτε το συμφέρον του πληθυσμού αφορούν και ούτε
την Εκκλησία πλήττουν ουσιωδώς (για κανέναν λόγο η εξουσία δεν θέλει να χάσει
η Εκκλησία την επίδρασή της στη μάζα). Η κυβέρνηση δείχνει ότι θέλει να
καταργήσει ένα θεσμό τον οποίον στην πραγματικότητα επιθυμεί να συντηρήσει με
κάθε θυσία και το κάνει διότι ποτέ δεν έδειξε ότι έχει αυτό που λένε «μπέσα»
(θυμηθείτε υποσχέσεις, Ασφαλιστικό, εκπαίδευση κ.λπ.).

Όλος αυτός ο μεγάλος πρόλογος γράφτηκε για το σύντομο κείμενο που θα
ακολουθήσει. Τον τελευταίο χρόνο λοιπόν, σε τακτά χρονικά διαστήματα, το
καθεστώς τσιγκλά την Εκκλησία (την επίγεια) με θέματα χωρίς αξία και νόημα: το
θέμα των ταυτοτήτων, τις επισκέψεις γυναικών στο Άγιον Όρος και τον πολιτικό
γάμο. Θέματα που έχει σε άλλα κράτη αποδειχθεί ότι καμία σημασία δεν έχουν για
την ποιότητα της κοινωνίας και ακόμα περισσότερο για τη μείωση της εξουσίας
της Εκκλησίας (καθολικής, διαμαρτυρόμενης). Έτσι, πολύ δυστυχώς, η Εκκλησία η
οποία, επίσης πολύ δυστυχώς, έχει στηρίξει την εξουσία της στα στενά δεσμά με
την εκάστοτε εξουσία (θυμηθείτε τις αγοραπωλησίες ιδεολογίας της με αντάλλαγμα
το πάγωμα της υπόθεσης της περιουσίας της) ανέχεται να διαθέτει μοχλούς στο
σώμα της με τους οποίους κάθε κυβέρνηση μπορεί να την εκβιάζει εκ του
ασφαλούς.

Αυτό είναι το βασικό σημείο. Η Εκκλησία δεν διαθέτει ελευθερία διότι δεν έχει
το θάρρος, τα σταθερά θεμέλια ιδεολογίας, την απαλλαγή από υλικά στηρίγματα,
τη λιτότητα των ηγετικών στελεχών της, τη συνέπεια θεωρίας και πράξης ώστε να
έχει επιλογές. Διότι ελευθερία δεν είναι τίποτα άλλο από το να έχεις επιλογές.

Η Εκκλησία πρέπει να δηλώσει ότι δεν ενδιαφέρεται για το αν θα αναγράφεται το
θρήσκευμα στην ταυτότητα, ότι δεν ενδιαφέρεται για το αν θα γίνει υποχρεωτικός
ο πολιτικός γάμος διότι η Εκκλησία είναι τρόπος ζωής, τρόπος σκέψης, φορέας
αλληλεγγύης, θεσμός κατανόησης, μεταφυσική. Στόχος της είναι να κάνει τη ζωή
μας καλύτερη. Αυτά ούτε μπορούν να δηλώνονται σε ταυτότητες και ούτε
ισχυροποιούνται με μία τελετή αμφιβόλου ποιότητας (φωτογραφίες, κουτσομπολιά,
σκηνοθεσία και λήψη βίντεο, έξοδα, ταξικές διαφορές σε διακόσμηση και τελετή
κ.λπ.). Η Εκκλησία πρέπει το ταχύτερο δυνατόν να πετάξει από επάνω της τους
μοχλούς εκβιασμού για να γίνει ελεύθερη. Εάν η Εκκλησία δεν μπορεί να
διατηρηθεί και να υπάρξει με βάση την ποιότητά της και την ιδεολογία της, δεν
πρόκειται να σωθεί από την εγγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, την
απαγόρευση γυναικών στο Άγιον Όρος και την υποχρεωτική επιβολή του
θρησκευτικού γάμου.