ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Μεσογειακό τρόλεϊ

Ο πρωθυπουργός της Σουηδίας παίρνει συχνά τρόλεϊ και λεωφορεία, έχω διαβάσει.
Τον σκέφτομαι μόλις μπω σε τρόλεϊ ή λεωφορείο, αν και δύσκολα θα τον πετύχω
στη διαδρομή Κυψέλη – Παγκράτι ή Πατήσια – Ερυθρός. Πώς θα του φαίνονταν τα
βαριά προϊόντα των σοβιετικών «εργοστασίων του λαού», που σε κάθε φρενάρισμα
σε ρίχνουν στον μπροστινό σου; Στα καινούργια τρόλεϊ με τα μοβ καθίσματα θα
μπορούσα χωρίς ντροπή να τον συναντήσω, πόσο μάλλον που έχουν αιρ κοντίσιον,
χαμηλό πάτωμα για να μη σκοντάφτεις μπαίνοντας και όλα τα καλά. Μου φάνηκε
μάλιστα ότι τον είδα προχτές, σε αντικρυστή τετράδα καθισμάτων, δίπλα σε έναν
γέρο που τον ρώτησε αν γινόταν στάση στην Κλαυθμώνος. Απάντησα εγώ, αλλά ο
γέρος δυστυχώς δεν έφτασε ώς την Κλαυθμώνος. Στην Ομόνοια τον κατέβασαν σηκωτό
δύο νεαροί ελεγκτές, επειδή δεν είχε ακυρώσει το εισιτήριό του. Ας ήταν γέρος
και φανερά ταλαιπωρημένος, ας προχωρούσε με δυσκολία, τον μάζεψαν, με ύφος που
καθόλου δεν ταίριαζε με τα μοβ καθίσματα, ούτε με το αιρ κοντίσιον, ούτε με το
πολιτισμένο στυλ του τρόλεϊ. Ο διπλανός δεν ήταν πρωθυπουργός της Σουηδίας
τελικά, ευτυχώς, για την διεθνή μας εικόνα. Δεν υπήρχε πρωθυπουργός εκεί μέσα,
ήταν σαν να μην υπήρχαν ούτε πολίτες. Κανένας δεν αντέδρασε στη σκαιά δημόσια
συμπεριφορά των ελεγκτών, οι οποίοι με αποφασιστικότητα Ράμπο απέκρουσαν
παγερά κάθε δικό μου επιχείρημα και αποχώρησαν μέσα στη μεσημεριάτικη ζέστη με
το τρόπαιό τους, την αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου ηλικιωμένου καταρρακωμένη, μαζί
με το σαρκίο του. Ούτε σχόλιο ακούστηκε μετά, ούτε κιχ. Εξαφανισμένο το
μεσογειακό ταμπεραμέντο από το τρόλεϊ-φάντασμα. Καλά που δεν μας έβλεπαν Σουηδοί.