Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης

Σημαία σταθερότητας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχουν ανάγκη από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης

Όλο και περισσότερο αυτές τις μέρες, όταν επιστρέφω σπίτι μου από ταξίδια στο
εξωτερικό και η γυναίκα μου με ρωτάει πώς ήταν, εγώ απαντώ, «ξέρεις, αγάπη
μου, τα γρανάζια δεν γυρίζουν και τόσο καλά εκεί πέρα».

Αυτό σημαίνει πως όλο και περισσότερες χώρες στην Ασία, την Αφρική, ακόμη και
στην Κεντρική Ευρώπη δίνουν την αίσθηση μπερδεμένων κρατών, όπου οι νέοι
θεσμοί της ελεύθερης αγοράς, της δημοκρατίας και του κράτους του νόμου δεν
έχουν ακόμη ριζώσει και λίγο κάτω από την επιφάνεια βρίσκει κανείς ένα δίκτυο
διαφθοράς, εγκληματικότητας, μαφίας και εντυπωσιακή απουσία του κράτους του
νόμου. Επισκεφθείτε σήμερα τη Ρωσία ή την Ινδονησία και θα πάρετε μια γεύση
αυτού που εννοώ.

Αυτό με οδήγησε σε μια νέα πεποίθηση: Διακηρύσσω τώρα επισήμως την πλήρη
αφοσίωση και υποστήριξή μου προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αγαπώ την Ε.Ε., θα ήθελα
να υπήρχαν δύο. Είθε να γίνεται όλο και πιο ισχυρή.

Γιατί; Επειδή η Ε.Ε., με τα 15 κράτη-μέλη της, οικοδομείται ως μια χαλαρή
εκδοχή των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, με κοινό νόμισμα και κοινή
κανονιστική δομή. Και σ’ αυτό τον κόσμο των όλο και πιο μπερδεμένων κρατών,
είναι εξαιρετικά πολύτιμο για μας να έχουμε μια άλλη εκδοχή των Ηνωμένων
Πολιτειών στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, που να συμμερίζεται τις δημοκρατικές
αξίες μας, την ελεύθερη αγορά και να σέβεται την κυριαρχία του νόμου.

Πράγματι, η Ε.Ε. είναι σήμερα ο ιδεώδης σύμμαχος των ΗΠΑ επειδή είναι αρκετά
ισχυρή οικονομικά για να διαδραματίσει ένα σημαντικό ρόλο στη σταθεροποίηση
μπερδεμένων κρατών στη Δυτική Ευρώπη, τη Ρωσία, την Κεντρική Ευρώπη, ακόμη και
τη Βόρεια Αφρική, στρέφοντας τις περιοχές αυτές προς την δημοκρατία και τον
καπιταλισμό. Αλλά είναι ταυτόχρονα αρκετά διχασμένη πολιτικά, ιδιαίτερα στην
εξωτερική πολιτική, ώστε να μη δημιουργεί σοβαρή απειλή για την παγκόσμια
ηγεσία των ΗΠΑ. Πώς μπορεί λοιπόν να μην μας αρέσει;

«Η Ε.Ε. έχει γίνει ένας μεγάλος μαγνήτης για τη δημοκρατία και την οικονομική
μεταρρύθμιση στην Κεντρική και την Ανατολική Ευρώπη», επισημαίνει η Χέδερ
Γκράμπι, διευθύντρια έρευνας στο Κέντρο για την Ευρωπαϊκή Μεταρρύθμιση που
έχει την έδρα του στο Λονδίνο. «Χωρίς την Ε.Ε., οι χώρες αυτές θα είχαν μια
πολύ δύσκολη έξοδο από τον Κομμουνισμό. Η Ε.Ε. έχει προσφέρει ένα μοντέλο για
μεταρρύθμιση που οι χώρες αυτές μπορούν να ακολουθήσουν και η διαδικασία
ένταξης στην Ε.Ε. ­ η προοπτική να συμμετάσχουν στην Ε.Ε. ­ έχει δώσει σε όλες
αυτές ένα λόγο για να συνεχίσουν να μεταρρυθμίζουν τα φορολογικά τους
συστήματα και τις δημόσιες διοικήσεις τους, ακόμη και μέσω αλλαγών κυβερνήσεων
και με μεγάλο κόπο».

Πράγματι, το πρόγραμμα της Ε.Ε. να διευρυνθεί από 15 σε 25 κράτη, αρχίζοντας
με την Ουγγαρία, την Εσθονία, τη Λετονία, τη Σλοβενία και την Τσεχική
Δημοκρατία, την καθιστά σχολή τελειοποίησης για μετακομμουνιστικές χώρες,
καθώς και μια μεγάλη αγορά με την οποία μπορούν να συναλλάσσονται. Η αγορά των
300 εκατομμυρίων κατοίκων της Ε.Ε. είναι μια μεγάλη πηγή επενδύσεων στις ΗΠΑ,
ένας μεγάλος καταναλωτής αμερικανικών εξαγωγών και μείζων κινητήρια δύναμη για
την παγκόσμια οικονομία, όταν η Ιαπωνία και οι ΗΠΑ υποχωρούν.

Αλλά ενώ η Ε.Ε. έχει προχωρήσει πολύ στον δρόμο του σχηματισμού μιας κοινής
αγοράς, απέχει ακόμη πολύ από το να έχει μια κοινή πολιτική δομή ή εξωτερική
πολιτική. Η κυριαρχία και η εθνική υπερηφάνεια εξακολουθούν να παρεμβάλλονται.
Πράγματι, όσο περισσότερο η Ε.Ε. ενώνεται οικονομικά τόσο περισσότερες χώρες
επιμένουν στη δική τους διαφορετική πολιτική ταυτότητα.

Όπως είπα, αυτό μπορεί να είναι ιδεώδες από την άποψη των ΗΠΑ, εφόσον
περιορίζει την εξωτερική πολιτική της Ε.Ε., αλλά όχι αν παραλύει την Ε.Ε. ώστε
να μην μπορεί να δράσει καθόλου στην παγκόσμια σκηνή. Το γεγονός ότι η
Ιρλανδία, η οποία έγινε εύπορη χάρη στη συμμετοχή της στην Ε.Ε., μόλις ψήφισε
εναντίον της Συνθήκης της Νίκαιας που ανοίγει τον δρόμο για τη διεύρυνση της
Ε.Ε. προς την Ανατολική Ευρώπη, είναι ένα προειδοποιητικό σήμα ότι, ενώ στους
Ευρωπαίους αρέσει αυτό που έκανε η Ε.Ε. για τα πορτοφόλια τους, δεν θέλουν να
δουν την εθνική τους ταυτότητα να μετατρέπεται σε ευρωπουρέ, από
ευρωγραφειοκράτες που πληρώνονται σε ευρωδολάρια από το Ευρωκοινοβούλιο.

Πιστεύω ότι θα καταφέρουν να λύσουν το ζήτημα αυτό και αυτός είναι ο λόγος που
εμείς θα πρέπει να επικεντρώνουμε την προσοχή μας στο έπαθλο. Αυτό σημαίνει να
συνεχίσουμε να ενθαρρύνουμε την ολοκλήρωση της Ε.Ε. και να διατηρήσουμε τα
στρατεύματά μας στα Βαλκάνια (προς το παρόν), αν όχι για άλλο λόγο επειδή αυτό
θα σταθεροποιήσει την περιοχή αυτή ώστε η υπόλοιπη Ευρώπη να μπορέσει να
συνεχίσει να σφυρηλατεί στενότερους δεσμούς.

Ναι, θα διαφωνήσουμε με την Ε.Ε. σε ορισμένα ζητήματα εμπορίου και
συγχωνεύσεων (όπως η άρνηση της Ε.Ε. να επικυρώσει τη συγχώνευση της General
Electric με την Honeywell). Ναι, θα ανταγωνιστούμε. Ναι, η Ε.Ε. θα ενοχλήσει
τις ΗΠΑ σε ορισμένα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Ναι, η δική της εκδοχή για
τον καπιταλισμό θα υπογραμμίζει πάντα την κοινωνική πρόνοια περισσότερο από τη
δική μας. Αλλά στο πραγματικά μείζον θέμα, πώς να οργανωθεί μια κοινωνία και
αν θα καταπολεμηθούν ή όχι οι πραγματικά κακοί τύποι όπως ο Σλόμπο και ο
Σαντάμ, η Ε.Ε. μετατρέπεται σε δίδυμο αδελφό της Αμερικής, αν και όχι σε
πανομοιότυπό της. Αυτό είναι πραγματικά καλό, επειδή σ’ αυτό τον ακατάστατο
κόσμο που ζούμε, δύο Ηνωμένες Πολιτείες είναι καλύτερες από μία.