Ο «παππούς» θα … έτρωγε τις κομπόστες

Το θέμα είναι…

… Ότι τα “βαποράκια”, τα αξιολύπητα εκείνα άτομα ­ νεαρής συνήθως ηλικίας
­ που χρησιμοποιούσαν οι μεγαλέμποροι ναρκωτικών για τη διακίνηση και προώθηση
του “λευκού θανάτου”, δεν είναι πια εδώ… Ή, τουλάχιστον, δεν μεταφέρουν
μεγάλες ποσότητες. Τη θέση τους πήραν πρόσωπα καταξιωμένα επαγγελματικά και
κοινωνικά, τα οποία, εξαιτίας της δικής τους εξάρτησης ίσως, δέχονται να
παίξουν αυτό τον επικίνδυνο ρόλο. Τα οικονομικά οφέλη, που δεν είναι ανάξια
λόγου, αλλά και η δυσκολία να αρνηθούν οποιαδήποτε αποστολή (από τη στιγμή που
δέχονται να εμπλακούν σε τέτοιου είδους κυκλώματα) αναγκάζει κι εκείνους
που… έχουν στον ήλιο μοίρα να ρισκάρουν θανάσιμα. Συνήθως επιστρατεύονται
για τη μεταφορά κοκαΐνης, που, ως ναρκωτικό της υψηλής κοινωνίας, απαιτεί και
την ανάλογη μεταχείριση!

Κάποτε σ’ αυτήν την κοινωνία η χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών δεν συνεπαγόταν
μόνο συγκεκριμένη ποινική μεταχείριση των χρηστών, αλλά και τη διαπόμπευσή
τους. Σήμερα αναδεικνύεται ο προπομπός, το εφαλτήριο για μιαν ιδιότυπη
κοινωνική ανάδειξη και καταξίωση των χρηστών, τουλάχιστον στη συνείδηση
πλείστων συνανθρώπων μας.

Άλλοτε η κοινωνική απαξίωση εκδηλωνόταν με αποστροφή προς τους χρήστες, που
ήσαν άνθρωποι του περιθωρίου, του υποκόσμου. Στις μέρες μας, το εκπληκτικό
στοιχείο στο ζήτημα που μας απασχολεί είναι το γεγονός πως πρωτοπορία, πλέον,
στη χορεία των χρηστών αποτελούν άνθρωποι εγνωσμένου κύρους, επιφανείς και
διακεκριμένοι λειτουργοί με ιδιαίτερη κοινωνική επιρροή.

Σημεία των καιρών; Αναμφίβολα ναι. Ο καταγγελτικός λόγος της τηλεοπτικής
δημοσιογραφίας δεν λειτουργεί απλώς σκανδαλοθηρικά, αλλά μεγεθυντικά,
διαφημιστικά και παραδειγματικά. Ενδεικτικό της παραδειγματικής λειτουργίας
του φαινομένου είναι: ο χρόνος, ο οποίος του αφιερώνεται στα δελτία ειδήσεων,
η σύνδεση της χρήσης με τη διασημότητα, τη φήμη – κάποτε κατακτημένη, συνήθως
όμως κι αυτή κατασκευασμένη – και τέλος η αναπαραγωγή και διάνθισή του στις
τόσες συζητήσεις που προκαλούνται αναπόφευκτα.

Αν συμφωνήσουμε πως πιο αποτελεσματική είναι η με έμφαση και εξαντλητική
επανάληψη αρνητική διαφήμιση, τότε η συστηματική προβολή και εμμονή σ’ αυτού
του είδους τη δημοσιογραφία, που αναλώνεται, αλλά και τρέφεται με την περί
εξαρτησιογόνων ουσιών παραφιλολογία, είναι πρόδηλα επικίνδυνη. Πολύ πιο
επικίνδυνος όμως είναι ο εθισμός μας, ως τηλεοπτικού κοινού, στο ευτελές, στο
διαστροφικό, στο μίζερο πρόσωπο μίας σκόπιμα καλλιεργούμενης πνευματικής
πενίας και αθλιότητας και η βαθμιαία διολίσθησή μας στην αποδοχή ενός
συστήματος αξιών ολοκληρωτικά αντιθέτου προς αυτό από το οποίο κάποτε δείχναμε
τουλάχιστον πως εμπνεόμασταν.

Ένας… αμύθητος θησαυρός σε δύο βαλίτσες

Η συμφωνία είχε “κλείσει” ένα μήνα νωρίτερα. Η Μαρία Στεργιοπούλου, η οποία,
λόγω της τοξικομανίας της, δεν αντιμετώπιζε μόνο οικονομικά προβλήματα, αλλά
και εργασιακά, δεν δίστασε να δεχθεί την πρόταση συνεργασίας. Η αμοιβή της θα
ήταν ένα εκατομμύριο δραχμές με όλα τα έξοδα πληρωμένα.

Κάτοικος Λαμίας και καθηγήτρια Διεθνών Σχέσεων στο ΙΕΚ της πόλης, δεν θα
κατείχε για πολύ τη θέση αυτή, καθώς, όπως δήλωσε ο διευθυντής του
Ινστιτούτου, είχε ληφθεί η απόφαση να καταγγελθεί η σύμβασή της. Η απασχόλησή
της άλλωστε ήταν ελάχιστη. Μόνο δύο ώρες την εβδομάδα. Έτσι, η επίσκεψη του
Νιγηριανού, τον οποίο η ίδια δεν γνώριζε όπως ισχυρίστηκε, ήταν ιδιαιτέρως
ενδιαφέρουσα. Τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε εξαιτίας της εξάρτησής
της από τα ναρκωτικά, είχαν γίνει γνωστά στην “πιάτσα”.

Θεωρητικά επρόκειτο για πρόσωπο υπεράνω υποψίας, που συγχρόνως είχε ανάγκη
χρημάτων. Η συναίνεσή της επομένως να ταξιδέψει στο Περού για να μεταφέρει
μεγάλη ποσότητα κοκαΐνης ήταν εξασφαλισμένη. Το ταξίδι προγραμματίστηκε για
την 1η Ιουνίου, οπότε, μέσω Ζυρίχης, έφθασε στο Μπουένος Άιρες και από εκεί
στη Λίμα του Περού. Εννέα ημέρες αργότερα, σύμφωνα με τις δικές της αφηγήσεις,
ενώ βρισκόταν στο ξενοδοχείο όπου είχε καταλύσει περιμένοντας νεώτερες
εντολές, της τηλεφώνησε κάποιος άγνωστος και της υπέδειξε να πάει στο διπλανό
δωμάτιο.

Μια Περουβιανή τής παρέδωσε 15 κονσέρβες. Τις τοποθέτησε σε δύο βαλίτσες και
πήρε τον δρόμο της επιστροφής. Ήλπιζε ότι με την παράδοση τής… κομπόστας θα
εισέπραττε το εκατομμύριο και, τουλάχιστον, θα κάλυπτε κάποιες ανάγκες της. Το
ότι βρισκόταν ήδη υπό παρακολούθηση που επρόκειτο να καταλήξει στη σύλληψή
της, μάλλον δεν το είχε υποπτευθεί.

Η Μαρία Στεργιοπούλου ισχυρίστηκε πως δεν ήξερε τι μετέφερε. Μετά τη σύλληψή
της, είπε, έμαθε από τους αστυνομικούς πως οι κονσέρβες περιείχαν κοκαΐνη σε
υγρή μορφή, βάρους 15 κιλών και αξίας ενός δισεκατομμυρίου δραχμών!

Το μόνο που εκ των υστέρων παρατήρησε, ήταν πως δίπλα της, στην πτήση από
Ζυρίχη προς Αθήνα, καθόταν ένας έγχρωμος άνδρας, ο οποίος, προφανώς,
παρακολουθούσε τις κινήσεις της, όχι για να την καταδώσει βεβαίως, αλλά για να
την έχει υπό τον έλεγχό του αν σκεπτόταν να τους το σκάσει. Η διακριτική
παρακολούθηση συνεχίστηκε και στο αεροδρόμιο, όπου η καθηγήτρια δέχτηκε
τηλεφώνημα από τον Παππού ­ όπως της είχε συστηθεί ο… εργοδότης της ­ για
περαιτέρω εντολές.

Τη στιγμή εκείνη είδε αστυνομικούς να την πλησιάζουν και να την οδηγούν στο
Τμήμα του αεροδρομίου. Μαζί της κάλεσαν για έλεγχο και τον έγχρωμο συνεπιβάτη
της, ο οποίος πολύ σύντομα αποδείχθηκε άμεμπτος και συνέχισε ελεύθερος την
πορεία του. “Αυτός που αφήσατε πρέπει να έχει σχέση με τα ναρκωτικά,” φώναξε η
ήδη κρατούμενη Μαρία Στεργιοπούλου, συνδέοντας αυτομάτως τη συνεχή παρουσία
του δίπλα της με το εμπόρευμα που μετέφερε. Οι αστυνομικοί έτρεξαν να τον
προλάβουν, αλλά ο ταξιδιώτης είχε εξαφανιστεί.

Η καθηγήτρια προφυλακίστηκε, όπως άλλωστε και δύο Νιγηριανοί που την περίμεναν
στο αεροδρόμιο. Η ίδια αρνείται την εμπλοκή της στο κύκλωμα. Ομολογεί την
τοξικομανία της που, όπως υποστηρίζει, την ώθησε στην περιστασιακή αυτή συνεργασία.

Το δώρο στοίχισε ακριβά

Θα μπορούσε να είναι και ένα ταξίδι αναψυχής. Στο Καράκας της Βενεζουέλας
βρέθηκε επιχειρηματίας από τη Μύκονο στις αρχές του περασμένου Νοεμβρίου.
Διασκέδασε, ψώνισε, είδε τα αξιοθέατα και επέστρεψε στο νησί, στη δουλειά του.

Κάποια από τα πράγματα που αγόρασε ήταν ογκώδη. Σκέφθηκε λοιπόν να μην τα
πάρει μαζί του, αλλά να τα στείλει στον εαυτό του με μεταφορική εταιρεία, ίσως
για να νιώσει τη χαρά του χριστουγεννιάτικου δώρου!

Το δέμα ταξίδεψε από το Καράκας στην Κολωνία με τελικό προορισμό τη Μύκονο.
Λόγω της χώρας προέλευσης, προφανώς κίνησε τις υποψίες των γερμανικών
τελωνειακών αρχών. Το πακέτο ανοίχθηκε και αμέσως ενημερώθηκε η ελληνική
αστυνομία για να οργανωθεί η επιχείρηση. Στις 19 Νοεμβρίου μετέβη στην Κολωνία
αξιωματικός της Υπηρεσίας Δίωξης Ναρκωτικών της ΕΛ.ΑΣ. για να μεταφέρει ο
ίδιος το… δώρο του επιχειρηματία.

Το κιβώτιο περιείχε χριστουγεννιάτικα στολίδια, ένα διακοσμητικό κερί και δύο
πτυσσόμενες μεταλλικές καρέκλες. Μόνο τα στολίδια κρίθηκαν αθώα. Τόσο το κερί
όσο και οι καρέκλες έκρυβαν στο εσωτερικό τους κοκαΐνη. Συνολικό βάρος 500
γραμμάρια.

Παρ’ όλα αυτά, τα αντικείμενα συσκευάστηκαν πάλι όπως ήταν και εστάλησαν στον
αρχικό τους προορισμό. Ο επιχειρηματίας, ο οποίος βεβαίως δεν γνώριζε ­ ούτε
καν υποπτευόταν ­ όσα είχαν μεσολαβήσει, έσπευσε στα γραφεία της μεταφορικής
εταιρείας για να παραλάβει το δέμα.

Υπό τη διακριτική παρακολούθηση αστυνομικών πήρε το πακέτο στα χέρια του, αλλά
δεν πρόλαβε να χαρεί. Συνελήφθη με την κοκαΐνη στο χέρι. Σε έρευνα που
πραγματοποιήθηκε στο σπίτι του στη Μύκονο, αλλά και στην Αθήνα, βρέθηκε και
κατασχέθηκε μικροποσότητα κοκαΐνης και ακατέργαστης ινδικής κάνναβης.

Ο επιχειρηματίας κατηγορήθηκε για κακουργηματικές παραβάσεις του νόμου περί
ναρκωτικών που αφορούν στη διακίνηση της κοκαΐνης, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος
επέμεινε πως η ποσότητα που αγόρασε στο Καράκας προοριζόταν για τον εαυτό του
και μόνο. Ομολόγησε μάλιστα πως ένιωθε ντροπή για την κατάσταση στην οποία
περιήλθε εξ αιτίας της τοξικομανίας του, καθώς βρέθηκε να απολογείται όχι μόνο
στη Δικαιοσύνη, αλλά και στην οικογένειά του. Ωστόσο, φαίνεται πως τουλάχιστον
στο στάδιο της ανάκρισης, δεν έπεισε για τις προθέσεις του και κρίθηκε προφυλακιστέος.

Με λίγα λόγια…

Τα κλασικά “βαποράκια”, νέοι στην πλειοψηφία τους, άνδρες ή γυναίκες, που
δέχονται τη συναλλαγή για να εξοικονομήσουν έστω μια δόση, εξακολουθούν
βεβαίως να υπάρχουν, αλλά η δραστηριότητά τους δεν έχει καμιά σχέση με εκείνη
των ευυπόληπτων κατά τα άλλα διακινητών. Η δυσμενής θέση στην οποία βρίσκονται
λόγω της εξάρτησής τους από τα ναρκωτικά τούς καθιστά συμπαθείς και ενώπιον
των δικαστηρίων όπου οδηγούνται. Αν μάλιστα πρόκειται για πολύ νεαρά άτομα, οι
δικαστές προσπαθούν μάλλον να τα νουθετήσουν παρά να τα επιπλήξουν. Η δίκη
συνήθως καταλήγει στην αθώωση του κατηγορουμένου με την ελπίδα να αποτελέσει
αυτή η μεταχείριση ένα καλό μάθημα με στόχο την έγκαιρη απομάκρυνσή τους από
τον θλιβερό κόσμο της τοξικομανίας.

Οι μέθοδοι που μετέρχονται είναι απλοϊκές, ένα πάρε-δώσε που ένα
παρατηρητικό μάτι το εντοπίζει αμέσως. Αντιθέτως, η διακίνηση στην εξελιγμένη
της μορφή, πραγματοποιείται με τρόπους που και ο πιο ευφάνταστος νους δεν θα
προέβλεπε. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ενός Βρετανού, ο οποίος προσπάθησε
να περάσει στη χώρα μας ποσότητα ηρωίνης συσκευασμένη σε “αυγά” κρυμμένα στο
στομάχι του! Τα είχε καταπιεί στην Κωνσταντινούπολη και επρόκειτο να τα…
αποβάλει και να τα παραδώσει στην Αθήνα. Στο τελωνείο του Έβρου όμως, απ’ όπου
εισήλθε στην Ελλάδα, οι πληροφορίες είχαν φθάσει πριν από τον ίδιο. Άμα τη
αφίξει του, υπεβλήθη σε ακτινογραφία στο νοσοκομείο Διδυμοτοίχου και με τη
βοήθεια φαρμάκων η ηρωίνη κατασχέθηκε από την αστυνομία…