ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Πετάει το τσιμέντο;

Είμαστε για τέτοια; Ιδού η απορία. Όταν είδαμε στην έκθεση της Πινακοθήκης τα
κτίρια που έχει φτιάξει ο Καλατράβα στη Βαρκελώνη για τους Ολυ-μπιακούς,
μεταξύ άλλων, αρρω-στήσαμε από ζήλεια. Όποιος δει αυτά τα σχέδια και τις
φωτογραφίες, τρελαίνεται, ας είναι ειδικός και πολυταξιδεμένος. Κρατηθήκαμε,
να μην επιθυμήσουμε για την Αθήνα. Σε κάθε επιθυμία για κάτι όμορφο δημόσιο,
που να ανήκει στην πόλη, στη χώρα, πιάνουμε πάντα και ψαλιδίζουμε μόνοι μας τα
φτερά, να μην τα πάρουνε χαμπάρι και μας τα κουτσουρέψουν οι ειδικοί
κουτσουρευτές, άτσαλα και βάρβαρα. Η μοιρολατρία, εγκατεστημένη σαν τροχονόμος
στην ψυχή μας, κραδαίνει το κλομπ και φωνάζει άγρια: «Στην Ελλάδα ζείτε! Μην
ονειρεύεστε!. Κανένα γερμανικό αεροδρόμιο, τετράγωνο και πολύ σας πάει που
είναι γυαλισμένοι οι γρανίτες». Ναι, αυτά τα υπέροχα κτίρια, που μοιάζουν με
πετάγματα, αυτά τα δημιουργήματα όπου το τσιμέντο έχει χάσει το βάρος του,
έχει υψωθεί στα ουράνια, δεν είναι για τη χώρα της αντιπαροχής, του αυθαίρετου
και της μεταφοράς συντελεστή. Κι ας έρχεται σε πρώτη θέση στην παραγωγή
τσιμέντου.

Και να που λίγο καιρό μετά, ο Καλατράβα αυτοπροσώπως σχεδιάζει για τους
Ολυμπιακούς της Αθήνας! Τα φτερά του, τα υπέροχα κτίρια που δεν μπορείς να τα
πεις κτίρια, οπτασίες μοιάζουν, απλώνονται, μαζεύονται, έρχονται εδώ. Να το
πιστέψουμε; Να χαρούμε; Είμαστε για τέτοια τελικά; Άλλαξε κάτι, αλλάξαμε σε
κάτι, βρήκε χαραμάδα η συλλογική απαίτηση και εκφράστηκε; Να επενδύσουμε την
προσδοκία ή είναι παγίδα, να μας βρει με αφύλακτη τη διάβαση η ελληνική
πραγματικότητα και να αναλάβει αυτή τον ρόλο του τροχονόμου της ψυχής, με το
δικό της κλομπ, το ανεξέλεγκτο;