Η πολιτική από τον άμβωνα

Τη δημόσια πρακτική του Αρχιεπισκόπου κ. Χριστόδουλου σχολιάζει ο κ.
Γεώργιος Χρηστέας, δικηγόρος:

«Μετά τα αιματηρά “εκκλησιαστικά” (1901 – 1902) και άφθονα άλλα “γεγονότα”
στην Εκκλησία, εθεσπίσθη, προ μακρού, και ισχύον, ήδη, ως άρθ. 196 του Π.Κ.
επιτάσσον: “Ο θρησκευτικός λειτουργός, που κατά την ενάσκησιν των έργων του ή
δημοσία με την ιδιότητά του προκαλεί ή διεγείρει τους πολίτας εις εχθροπάθειαν
κατά της πολιτικής εξουσίας ή άλλων πολιτών, τιμωρείται με φυλάκισιν μέχρι
τριών ετών ” (και ως δημ. τάξεως “αυτεπαγγέλτως” διωκτέος). Παραβιάσεις τούτου
υπό του κ. Χριστόδουλου “κατ’ εξακολούθησιν” επί 7μηνον, κατά “συρροήν” και
του “Ν. περί εξυβρίσεως”, θεμελιώνουν η “κήρυξις” “ανένδοτου αγώνα” κατά της
πολιτικής εξουσίας, διά “νόμιμον, αυτής, ενέργειαν, και υπό τις απειλές “νυν
υπέρ πάντων ο αγών” ­ “Οι πιστοί κατά των απίστων” “ευρωλιγούρηδων” (περί
“ΟΝΕ”) ως και υπό αναρρίθμητες παράλληλες και παρόμοιες “παρανομίες”, κυρίως,
από “ιερού άμβωνος” (μετά “ανίερων” χειροκροτημάτων και “συνωστισμού
τηλεοράσεων). Τις άνω παρανομίες κατήγγειλαν το εννεαμελές “Νομικόν
Συμβούλιον” της Εκκλησίας, ο πρύτανις και οι καθηγητές “συνταγματολόγοι”,
τρεις καθηγητές της “Θεολογίας” και άλλοι των 6 πανεπιστημίων μας, λογοτέχνες
και αδιαλείπτως, διά δημοσιευμάτων, ο λαός. Και, τέλος, “συνέτριψεν” τις
παρανομίες ως “αντισυνταγματικές” διά “επτά” αποφάσεών του και, εν
“ολομελεία”, το “Συμβούλιον της Επικρατείας” (υπό “συνέργειαν” ­ έγκρισιν ­
της “Ιεραρχίας”, πλην “τριών”).

Επίσης, παραβιάσεις του νόμου διέπραξαν οι τρεις ιερείς (Μυτιλήνης), που
“απαγόρευσαν” εις Ορθόδοξον Χριστιανόν, υπουργόν, να εισέλθει εις την
Εκκλησίαν. Άλλος ιερέας (Χαλκιδικής) που εστέρησεν “Θείων Μυστηρίων”
(κήδευσιν) λόγω “τελέσεως” του, κατά νόμον, “πολιτικού γάμου” κ.λπ. (όπως
εδημοσιεύθησαν και δεν διεψεύσθησαν).

Άπαντες οι ανωτέρω, κληρικοί, “Έλληνες πολίτες”, διέπραξαν παρανομούντες,
βαρυτάτην “πρόκλησιν” και “διέγερσιν”, ακόμη, δε και “διαίρεσιν” των Ορθοδόξων
Χριστιανών παρά τον νόμον και την δικαιοσύνην».