ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΣ Όχι στην παρελθοντολογία ­ Υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές σήμερα

Ανοιχτός στη συζήτηση και μορφών κεφαλαιοποιητικού συστήματος δηλώνει ο
Χρήστος Πρωτόπαπας, ο οποίος υποστηρίζει την αναγκαιότητα μεταρρύθμισης του
ασφαλιστικού συστήματος. Ο υφυπουργός Εργασίας στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ»
τονίζει ότι «μαγικές λύσεις και λαγοί στα καπέλα δεν υπάρχουν», ενώ ο μεγάλος
στόχος της τετραετίας πρέπει να είναι η ευημερία του ελληνικού λαού. «Να
ανέβουμε κατηγορία», όπως λέει χαρακτηριστικά.

Σχολιάζοντας τα περί ανάγκης πρωτοβουλιών, ο κ. Πρωτόπαπας υποστηρίζει πως
δεν πρέπει «να τα περιμένουμε όλα άνωθεν» ­ εννοώντας τον Κώστα Σημίτη.
Τονίζει ότι δεν υπάρχει βεντέτα με τον ΣΕΒ και παίρνει αποστάσεις από τη
λογική των διαχωριστικών γραμμών, όταν αναφέρονται μόνο στο παρελθόν. Θέτοντας
ως στόχο του συνεδρίου την ενδυνάμωση του Κώστα Σημίτη και το «όλοι μαζί»,
παραδέχεται ότι «υπήρχαν και υπάρχουν» προσωπικές στρατηγικές τών στελεχών.

ΕΡ.: Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η Ν.Δ. προηγείται περίπου εννέα
μονάδες. Είναι αναστρέψιμη αυτή η διαφορά;

ΑΠ.: Ας μη μας καταλάβει το σύνδρομο του Μάκβεθ. Κάθε δημοσκόπηση μάς
προσφέρει στοιχεία για να διαμορφώσουμε με τις πολιτικές μας πρωτοβουλίες την
επόμενη ευνοϊκότερη για μας. Μαγικές λύσεις και λαγοί στα καπέλα δεν υπάρχουν.
Είναι ώρα να δουλέψουμε μαζί με την κοινωνία και τις ενεργές δυνάμεις της, να
ξεπεράσουμε την κάμψη που εμφανίσαμε μετά την ΟΝΕ, να δώσουμε την αίσθηση του
νέου ξεκινήματος. Αυτό ζητεί από μας ο λαός.

Είναι, πιστεύω, η ώρα για ένα νέο ξεκίνημα. Με τους μεγάλους στόχους του, αλλά
και ταυτόχρονα το βάρος στην καθημερινότητα και τα προβλήματά της. Στόχος της
νέας 4ετίας, στόχος που μπορεί να ενώσει και να παρακινήσει τους Έλληνες,
είναι η δημιουργία των συνθηκών ευημερίας του ελληνικού λαού. Αυτό προϋποθέτει
να είμαστε σε θέση να εκμεταλλευθούμε τις μεγάλες ευκαιρίες που ανοίγονται
σήμερα για τη χώρα με το Γ’ ΚΠΣ και την ΟΝΕ. Για να το πω με τους αθλητικούς
όρους, που είναι τελευταία της μόδας, η Ελλάδα «να ανέβει κατηγορία».

Να δώσουμε και να κερδίσουμε τη μάχη της ανταγωνιστικότητας και της
πραγματικής σύγκλισης, εγγυώμενοι στον πολίτη την χρηματοδότηση μέσα από τα
πλεονάσματά τους της κοινωνικής συνοχής. Όμως την ίδια ώρα οφείλουμε να
λύσουμε τα προβλήματα της καθημερινότητας, να προσφέρουμε χειροπιαστές
διεξόδους, να αναβαθμίσουμε την ποιότητα ζωής, να εξασφαλίσουμε την
αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Δεν υπάρχουν περιθώρια για αναβλητικότητα ή
αδιαφορία. Ο λαός πρέπει να αισθάνεται ότι «κάτι γίνεται», να ελπίζει για το
μέλλον.

ΕΡ.: Κι όλα αυτά που λέτε, δεν προϋποθέτουν κάποιες κινήσεις,
κάποιες πρωτοβουλίες του Πρωθυπουργού;

ΑΠ.: Αναμφίβολα χρειάζονται πρωτοβουλίες και αλλαγές. Όμως, επαναλαμβάνω, ας
μην τα περιμένουμε όλα άνωθεν. Ο Κώστας Σημίτης με τις κινήσεις του θα
«σηματοδοτεί». Έχουμε όμως και τη δική μας ευθύνη και πρέπει έμπρακτα να
αποδεικνύουμε ότι την αναλαμβάνουμε.

ΕΡ.: Σε αυτές τις πρωτοβουλίες, ή το νέο ξεκίνημα που λέτε,
εντάσσεται και το κύμα παρελθοντολογίας που φαίνεται να σας έχει
κατακυριεύσει;

ΑΠ.: Δεν χρειάζεται να επιστρέψουμε στο παρελθόν. Δόξα τω Θεώ, η συντηρητική
παράταξη μάς δίνει τη δυνατότητα να αποδείξουμε με βάση τη σημερινή πολιτική
της ότι δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του λαού. Οι διαχωριστικές
γραμμές υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν ανάμεσα στην πρόοδο και τη
συντήρηση. Πρέπει όμως να εκφράζονται στην εποχή τους. Σήμερα πρέπει να
συνδέονται με την προώθηση των στόχων του εκσυγχρονισμού και την προοδευτική
διακυβέρνηση. Έτσι πείθουν. Αυτά έκανε κι ο Μπλερ στο Ηνωμένο Βασίλειο. Και
κέρδισε. Εάν εγκλωβιζόμαστε στην εσωστρέφεια και στη διαχείριση της μιζέριας
μας, τότε δεν είναι ο λαός υπεύθυνος όταν επιλέγει στην Ιταλία τον
Μπερλουσκόνι.

ΕΡ.: Και η κόντρα με τον ΣΕΒ; Αυτή δεν σας θυμίζει λίγο έναν λόγο
από τα παλιά;

ΑΠ.: Δεν είναι ώρα να ξανασηκώσουμε τα διαχωριστικά τείχη που με κόπο
γκρεμίσαμε προ δεκαετίας. Σε μια ευρωπαϊκή κοινωνία πρέπει να διαφυλάξουμε το
διάλογο με όλους τους κοινωνικούς εταίρους. Βεβαίως, αυτό δεν σημαίνει ούτε
ότι «γίναμε ένα», ούτε ότι δεν θα αναφερθούμε σε λανθασμένες ενέργειες που
πρόσφατα έγιναν από το χώρο αυτό.

Εμείς όμως οφείλουμε κύρια να κάνουμε τη δουλειά μας σωστά και να συνεχίσουμε
– όπως μέχρι τώρα – να εξασφαλίζουμε το υγιές οικονομικό κλίμα και τους όρους
ανάπτυξης. Από εκεί και πέρα και οι επιχειρηματίες πρέπει να αναλάβουν τις
ευθύνες τους. Δεν είναι θέμα «βεντέτας», ούτε πρέπει να το αντιλαμβάνεται
κανείς έτσι. Όμως οφείλουν να εκμεταλλευθούν επιτέλους επιθετικά την θετική
κατάσταση, να επενδύσουν, να τολμήσουν. Είναι ώρα να μιλήσουμε και για τον
«κοινωνικό ισολογισμό» των επιχειρήσεων.

ΕΡ.: Και με τη ΓΣΕΕ, πάντως, όπως έδειξε το
Ασφαλιστικό, δεν τα πάτε και τόσο καλά…

ΑΠ.: Ναι, πρέπει να προσέξουμε πολύ τις σχέσεις μας με όλα τα μαζικά κινήματα,
αλλά κύρια αυτό των εργαζομένων. Όταν επιχειρούμε αλλαγές με αυταρχική
συμπεριφορά, οδηγούμαστε και σε τραύματα στη σχέση μας, αλλά και σε έναν
ιδιότυπο κοινωνικό αυταρχισμό ως απάντηση. Βιώσαμε τον τελευταίο καιρό μια
τέτοια κατάσταση.

ΕΡ.: Την άνοιξη πραγματοποιείται το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Υπάρχει
στόχος γι’ αυτό; Ή, απλά θα επιβεβαιώσει…

ΑΠ.: Το κύριο θέμα είναι το Συνέδριο να εξασφαλίσει και να εδραιώσει την
προοπτική της νικηφόρας πορείας του ΠΑΣΟΚ. Άρα και ο Κώστας Σημίτης πρέπει να
βγει πιο ισχυρός και το «όλοι μαζί» να γίνει πράξη. Ουτοπία; Όχι. Η πρόσφατη
σύνοδος της Κ.Ε. έδειξε τις δυνατότητες που υπάρχουν.

Για ένα τέτοιο Συνέδριο χρειάζεται από τώρα ο κατάλληλος σχεδιασμός. Και
φυσικά πρώτα από όλα μια επιτυχημένη πορεία της κυβέρνησής μας. Εκεί που πάνω
από όλα κρινόμαστε.

ΕΡ.: Ναι, αλλά κάποιοι συνεργάτες του Πρωθυπουργού αφήνουν να
εννοηθεί ότι υπάρχουν προσωπικές στρατηγικές των στελεχών που υπονομεύουν το
έργο της κυβέρνησης.

ΑΠ.: Ας μην ανακαλύπτουμε κάθε φορά την Αμερική. Υπήρχαν και υπάρχουν. Και
παρ’ όλα αυτά δουλέψαμε και κερδίσαμε. Λοιπόν, το θέμα είναι να πούμε σε όλους
με θάρρος ότι οι προσωπικές στρατηγικές έχουν πεπερασμένα όρια. Ότι οι θεμιτές
φιλοδοξίες ικανοποιούνται μόνο με το έργο και την εξ αυτού καταξίωση. Δεν
είναι η ώρα ούτε για μηχανισμούς ούτε για τις παραδοσιακές «κολόνες».

Ασφαλιστικό: Λύση τώρα, με θάρρος και ευθύνη για το μέλλον

ΕΡ.: Νας σας ρωτήσω κάτι απλό; Πρόκειται ή δεν πρόκειται να
υπάρξει τελικά μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος;

ΑΠ.: Πρόθεσή μας ήταν και είναι η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος.
Και αυτό όχι γιατί τη «χρειαζόμαστε» εμείς. Αλλά γιατί μόνον έτσι θα
εγγυηθούμε το μέλλον των συντάξεων, την ασφάλεια του πολίτη, την αναβάθμιση
της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών.

Πρέπει να εμμείνουμε σε αυτήν την κατεύθυνση. Ας ξεπεράσουμε οριστικά τα
σύνδρομα των λαθών που έγιναν και τον φόβο του πολιτικού κόστους. Είναι η ώρα
να κάνουμε μια νέα αρχή!

Να λύσουμε το Ασφαλιστικό ως μια προσφορά στην κοινωνία και στον κάθε πολίτη
χωριστά. Όχι να το αντιμετωπίζουμε ως αναγκαίο κακό. Λύση του Ασφαλιστικού
σημαίνει προσφέρω στον πολίτη. Έτσι η διακυβέρνησή μας θα αναδειχθεί και
χρήσιμη και αποτελεσματική για τον λαό.

ΕΡ.: Παρ’ όλα αυτά, θα πρέπει να παραδεχθείτε ότι ακούγονται
αρκετές φωνές, όχι και τόσο… υπόγειες, που προτιμούν
την παραπομπή στις καλένδες ­ για την επόμενη κυβέρνηση, ας πούμε.

ΑΠ.: Διαφωνώ με κάθε άποψη που θα πει, ευθέως ή εμμέσως: άσ’ το αυτό είναι
δύσκολο. Δεν μπορούμε να το λύσουμε. Ας το χρησιμοποιήσουμε στις εκλογές
(όποτε γίνουν) ως στοιχείο προτίμησής μας, από τη δεδομένη αρνητική πολιτική
της Νέας Δημοκρατίας.

Όχι. Γιατί έξω και πέρα από την υποχρέωση ανάδειξης της ευθύνης μας απέναντι
στον λαό ως κόμμα που εξελέγη για να κυβερνήσει, πρέπει να μην ξεχνούμε ότι αν
το Ασφαλιστικό δεν λυθεί θα παραμείνει η καχυποψία για τυχόν επαναφορά της
προηγούμενης δέσμης προτάσεων.

ΕΡ.: Και με τον κοινωνικό διάλογο; Τον θεωρείτε…

ΑΠ.: Μα, επιτέλους, δεν μπορεί να διαπραγματευόμαστε το αυτονόητο. Θα
κουβεντιάσουμε και με τα συνδικάτα και με τις εργοδοτικές οργανώσεις και με τα
πολιτικά κόμματα. Θεωρώ ότι έχουν ωριμάσει οι συνθήκες, πως έχει κατανοηθεί το
πρόβλημα, ότι είμαστε έτοιμοι όλοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.

Πλανώνται πλάνην οικτράν εκείνοι που νομίζουν πως θα κερδίσουν μικροκομματικά
οφέλη σε ένα τέτοιο κρίσιμο κοινωνικό θέμα. Και διευκρινίζω: Η ηγεσία της Νέας
Δημοκρατίας συνεπικουρούμενη από ορισμένα στελέχη της ΔΑΚΕ επιχειρεί να
προβάλει τεχνικά εμπόδια και να συντηρήσει ρήξεις και αδιέξοδα. Πρόθεσή της
είναι να μη συμμετάσχουν οι κοινωνικές οργανώσεις στον διάλογο, ώστε να
μιλήσουν για «κυβέρνηση αποκομμένη από την κοινωνία».

Αυτή η τακτική στρέφεται εναντίον των συμφερόντων του λαού, είναι και εναντίον
των συμφερόντων και της αξιοπιστίας των ίδιων των κοινωνικών οργανώσεων. Είναι
η αποθέωση του λαϊκισμού, της ευκαιριακής πολιτικής και της υποκρισίας.

Είμαι όμως βέβαιος ότι ιδιαίτερα η ΓΣΕΕ, αλλά και οι άλλοι φορείς έχουν την
ωριμότητα και την ευθύνη για να μη χρησιμοποιηθούν από κανέναν.

ΕΡ.: Ουκ ολίγοι έχουν θέσει θέμα παραίτησης ­ ή αποπομπής ­ του υπουργού
Εργασίας, του κ. Γιαννίτση. Ορισμένοι μάλιστα λένε ότι
είναι απλώς τεχνοκράτης, όχι πολιτικός και για τούτο ενδεχομένως
κάποιος άλλος θα ήταν καταλληλότερος.

ΑΠ.: Ο κ. Γιαννίτσης ηγείται σήμερα… και αυτής της «νέας προσπάθειας». Τα
ζητήματα δεν είναι προσωπικά, είναι εξόχως πολιτικά. Εξάλλου, θυμίζω πως
πρόκειται για έναν άνθρωπο έντιμο, σοβαρό, υπεύθυνο και με μακρόχρονη συμβολή
από τις θέσεις που κατείχε στα πολιτικά πράγματα της χώρας.

ΕΡ.: Κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ υποστηρίζουν ότι εσείς μείνατε μακριά από τις
διαδικασίες του Ασφαλιστικού..

ΑΠ.: Λοιπόν, αυτό που με ενδιαφέρει είναι να συμβάλλω θετικά και με τη
συμμετοχή μου σε αυτό το μείζον ζήτημα. Και αυτό νομίζω ότι είναι το πρώτο
θέμα για όλους μας. Να θυμίσω με την ευκαιρία ότι το κόμμα του ΠΑΣΟΚ πρέπει να
μπει ενεργά στο θέμα. Το μεταρρυθμιστικό σχέδιο πρέπει να διαμορφωθεί, να
στηριχθεί και να εφαρμοσθεί με μηχανισμό στήριξης το σύνολο των κοινωνικών και
κυβερνητικών δυνάμεων. Οι αλλαγές αυτές θα σχεδιασθούν μόνον από το υπουργείο
­ δεν μπορούν όμως να αντιμετωπίζονται ως να μη μας αφορούν ως σύνολο.

Πέντε άξονες απαραίτητοι για τη λύση του Ασφαλιστικού

«1ον. Τη νέα οριοθέτηση του συστήματος. Χρειάζονται βαθιές αλλαγές,
ένας ριζικός εκσυγχρονισμός στην οργάνωσή του. Δεν μπορούμε να λύσουμε το
Ασφαλιστικό διατηρώντας ως έχουν Ταμεία που έχουν οργανωθεί χωριστά κατά
επιχειρήσεις ΔΕΚΟ, λες και είμαστε ακόμη στην εποχή των κρατικών μονοπωλίων.
Ούτε να δουλέψουμε με Ταμεία που περιλαμβάνουν αυστηρά προσδιορισμένες
“ειδικότητες” κι επαγγέλματα που χάνονται, ενώ αγνοούμε τις νέες μορφές
εργασίας (π.χ. τηλεργασία) που δημιουργήθηκαν.

Και τέλος, δεν μπορεί να μη λάβουμε υπ’ όψιν τις νέες ανάγκες π.χ. της
κινητικότητας των εργαζομένων που δημιουργούνται σε αναπτυσσομένους κλάδους,
όπως τον χρηματοπιστωτικό.

2ον. Τη νέα λειτουργία του συστήματος. Το αναδιανεμητικό σύστημα ­ για
λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης ­ πρέπει να παραμείνει ως βάση της λειτουργίας
του. Όμως πρέπει πια να συζητήσουμε (όπως γίνεται και σε όλη την Ευρώπη)
μορφές κεφαλαιοποιητικού συστήματος, τουλάχιστον όσον αφορά μέρος των
επικουρικών ταμείων. Έτσι, θα δώσουμε και θετική διέξοδο σε κλάδους που από τη
φύση τους υφίστανται σε μεγαλύτερο βαθμό το βάρος της μεταρρύθμισης.

3ον. Τη χρηματοδότηση του συστήματος. Δεσμευθήκαμε για πρόσθετους
πόρους από τον κρατικό προϋπολογισμό, στο πλαίσιο της τριμερούς χρηματοδότησης
ή άλλων χρηματοδοτικών ενισχύσεων. Πιστεύω πως πρέπει να συνδέσουμε αυτήν τη
χρηματοδότηση με την αύξηση του ΑΕΠ, με την ανάπτυξη και την αναδιανομή των
οφελών υπέρ των ασθενέστερων κοινωνικά τάξεων. Έτσι θα δώσουμε και το
ιδεολογικό στίγμα της πολιτικής μας.

Γνωρίζω ότι θα τεθούν προτάσεις για φορολογικές ρυθμίσεις. Όλα συζητώνται.
Αλλά δεν πρέπει να καταφύγουμε στις εύκολες λογικές των έμμεσων φόρων (που
τελικά τους πληρώνει ο πολίτης) ή σε βεβιασμένες κινήσεις που μπορεί να
επηρεάσουν αρνητικά την απασχόληση. Ίσως πολύ θετικό ­ και ως συμβολισμός ­ θα
ήταν μια κίνηση συμβολής των υψηλών εισοδημάτων στη στήριξη και ενίσχυση των
κατώτερων συντάξεων.

4ον. Το θέμα των παροχών. Ο διάλογος θα προσεγγίσει με ευθύνη αυτά τα
ιδιαίτερα ευαίσθητα θέματα. Όμως δεν πρέπει και εδώ να κυριαρχήσουν ταμειακές
αντιλήψεις.

Η παραμονή ενός εργαζομένου περισσότερα χρόνια στην εργασία, πρέπει αν
συνδεθεί με τη δική του θέληση, με κίνητρα που θα του αυξάνουν τη σύνταξη και
θα του προσφέρουν καλύτερη ποιότητα ζωής. Δεν μπορείς να λες σε κάποιον μόνο
“δούλεψε περισσότερο για να πάρεις λιγότερα”. Φυσικά, επαναλαμβάνω, θα πρέπει
να εγγυηθούμε τη στήριξη κι ενίσχυση των κατώτερων συντάξεων. Όπως όμως και να
έχουμε το θάρρος να αντιμετωπίσουμε ανισότητες που θέλουν κάποιους με 20 – 25
χρόνια υπηρεσίας να παίρνουν σύνταξη μεγαλύτερη από τον μισθό.

5ον. Τέλος, πρέπει να συνδέσουμε την ασφαλιστική μεταρρύθμιση με μέτρα
για το δημογραφικό, την πάταξη της εισφοροδιαφυγής, την ποιότητα των υπηρεσιών
υγείας, την καλύτερη διαχείριση των αποθεματικών των Ταμείων, το
μεταναστευτικό. Κυβερνούμε είκοσι χρόνια και δεν έχουμε πολλές δικαιολογίες
όταν η εισφοροδιαφυγή (παρά τις έως τώρα θετικές προσπάθειες) εμμένει σε
δυσθεώρητα ύψη».