[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Απ’ όλες τις σκοταδιστικές καραμέλες που πιπιλάει ένα τμήμα της Αριστεράς η
πιο ακατανόητη είναι ασφαλώς η καραμέλα της παγκοσμιοποίησης. Όχι φυσικά ότι
δεν θα μπορούσε να εντοπίσει κανείς λογής λογής προβλήματα που έχει προκαλέσει
η ραγδαία απελευθέρωση των διεθνών ανταλλαγών. Από την άναρχη εκμετάλλευση του
περιβάλλοντος ώς την εκρίζωση κοινωνικών ομάδων που εκτίθενται χωρίς εφόδια
στον διεθνή ανταγωνισμό είναι φανερό ότι η παγκοσμιοποίηση για πολλούς είναι
δίκοπο μαχαίρι. Με δεδομένα αυτά τα προβλήματα ωστόσο και για τη συντριπτική
πλειοψηφία των κατοίκων του πλανήτη μας, η παγκοσμιοποίηση αποτελεί τη
μοναδική ελπίδα για να ξεφύγει από τη σημερινή οικονομική εξαθλίωση.

Ο λόγος είναι τραγικά απλός. Χωρίς τα κεφάλαια και την τεχνολογία της Δύσης οι
χώρες του Τρίτου Κόσμου δεν έχουν την παραμικρή προοπτική ανάπτυξης. Και χωρίς
τις εξαγωγές, χωρίς την ανάπτυξη δηλαδή του διεθνούς εμπορίου, δεν θα
αποκτήσουν ποτέ τους πόρους για να χρηματοδοτήσουν τις εισαγωγές των αναγκαίων
κεφαλαιουχικών αγαθών. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι από τις κινητοποιήσεις
κατά της παγκοσμιοποίησης απουσιάζουν οι… άμεσα ενδιαφερόμενοι, οι
εκπρόσωποι δηλαδή των υπανάπτυκτων κρατών. Όπως επίσης δεν είναι τυχαίο ότι οι
τελευταίοι εκπρόσωποι του υπαρκτού σοσιαλισμού φαίνεται να επιδιώκουν
περισσότερη μάλλον παρά λιγότερη παγκοσμιοποίηση. Διακαής πόθος της Κίνας επί
σειρά ετών ήταν η συμμετοχή της στο κέντρο της διεθνούς καπιταλιστικής
συνωμοσίας, στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. Όσο για την Κούβα, ο δικός της
διακαής πόθος είναι η απελευθέρωση του εμπορίου και η κατάργηση του εμπάργκο
από τον Σατανά αυτοπροσώπως, δηλαδή τις ΗΠΑ! Τόσο στραβά πάει ο γιαλός…

Και η Ελλάδα; Τι μας κάνει η παγκοσμιοποίηση; Μύρια όσα δεινά, προφανώς. Κι
ανάμεσά τους το συνάλλαγμα από τη ναυτιλία, το συνάλλαγμα από τον τουρισμό,
την εντυπωσιακή αύξηση των εξαγωγών στις χώρες της Βαλκανικής και φυσικά τις
εισαγωγές μιας τεράστιας γκάμας καταναλωτικών αγαθών που κατά τα φαινόμενα
τόσο πολύ εκτιμάμε ως έθνος. Μπορεί κανείς σήμερα να διανοηθεί πού θα ήταν η
Ελλάδα χωρίς την παγκοσμιοποίηση; Ασφαλώς όχι. Εκτός φυσικά από κάποιους
ακτιβιστές της Αριστεράς που ετοιμάζονται να διοργανώσουν την αντίστασή τους
στη Γένοβα. Αυτό κι αν είναι αντίσταση εκ του ασφαλούς…