Ο πρίγκιψ και οι πτωχοί

-Τι θα γράψεις, σήμερα, για «ΤΑ ΝΕΑ»; με ρώτησε η ξαδέλφη μου. Απομεσήμερο.
Ζέστη και των γονέων. Των γονέων και των κηδεμόνων. Φάτσα ένας ήλιος βαρύς,
υπναλέος, σαν να έχει πάρει διπλή δόση Υπνοσεντόν. Κι εμείς δίπλα – δίπλα στη
βεράντα. Βλέμμα απλανές, βοοειδές, μεξικάνικο. Το IQ σε σιέστα. Ατέλειωτη
παύση.

­ Λοιπόν; Τι θα γράψεις;

Ατέλειωση παύση.

­ Σαουδάραβα. Ελούντα.

­ Μπιτς;

­ Αυτό.

­ Το βασιλόπουλο;

­ Αυτό.

­ Ένα δισ. σε τέσσερις μέρες;

­ Αυτό.

­ Το άτομο το τελείως μπιπ;

Έτσι μιλάει η ξαδέλφη μου. Δεν λέει βλάκας, ζόμπι, μαλάκας. Λέει «μπιπ». Το
«μπιπ» που εμείς βάζουμε εμβόλιμο για να απαλείψουμε μια συγκεκριμένη λέξη,
εκείνη το έχει εντάξει κανονικά στην ελληνική γλώσσα. Το έχει αναγάγει σε
ουσιαστικό: Ο τύπος είναι μπιπ, η φάση είναι μπιπ, ο μπιπ, του μπιπ, τω μπιπ –
δοτική.

­ Δεν ξέρω για μπιπ. Για δισ. ξέρω.

­ Να καταλάβω τη λογική. Να την καταλάβω, μπορώ; Μπορώ, δικαιούμαι,
επιτρέπεται; Πας διακοπές και ξοδεύεις 250.000.000 δραχμές την ημέρα;

­ Σου χτυπάει γιατί είναι σε δραχμές. Σε ευρώ κάνει λιγότερο μπούγιο.

­ 250.000.000. Το θες αριθμητικώς και ολογράφως; Διακόσια; Πενήντα;
Εκατομμύρια; Δραχμές; Ημερησίως; Και μου λες ότι δεν είναι μπιπ;

­ Δεν σου λέω τίποτα. Ζεσταίνομαι πάρα πολύ για να σου πω οτιδήποτε.

­ Καταρχήν, πού τα ξόδεψε; Πώς ξοδεύονται αυτά τα τρελά, τα απίστευτα, τα
ασύλληπτα;

­ Είπανε στις ειδήσεις.

­ Δεν τις έπιασα από την αρχή. Ξεκόλλαγα πλαστελίνες από την καινούργια
μοκέτα. Έχεις ξεκολλήσει πλαστελίνη από μοκέτα;

­ Όχι. Ακόμα.

­ Αξέχαστη εμπειρία. Για πότε το μπεζ του ουδέτερου μετετράπη στο εμπριμέ του
ακατονόμαστου, μη στο περιγράψω.

­ Άσ’ το και δεν έχω φάει.

­ Ποτέ μου δεν προφταίνω τις ειδήσεις από την αρχή. Εφτάμισι νταν πιάνω τις
πλαστελίνες. Μέχρι να τελειώσω, έχουνε φτάσει στον μετεωρολόγο. Άγχος με
πιάνει, άγχος. Θα εισβάλουν οι Τούρκοι, κούφια η ώρα κι εγώ θα είμαι ενήμερη
για τα Μπωφόρ στο Ιόνιο. Μην αλλάζεις θέμα.

­ Δεν έχω καν θέμα για να το αλλάξω κιόλας.

­ Ότι πού τα ξόδεψε αυτός τώρα;

­ Ζήτησε να του φτιάξουν ένα τζάκι.

­ Ζήτησε να του φτιάξουν ένα τι;

­ Ζήτησε να του φτιάξουν ένα τζάκι.

­ Ζήτησε να του φτιάξουν ένα τζάκι;

­ Ναι.

­ Δεν επικοινωνώ.

­ Ζέστη…

­ Γιατί ζήτησε να του φτιάξουν ένα τζάκι;

­ Για να βλέπει την Ανατολή.

­ Σίγουρα δεν επικοινωνώ.

­ Ζέστη…

­ Πώς δένει η Ανατολή με το τζάκι;

­ Ήθελε, την ώρα που ανατέλλει ο ήλιος αυτός να έχει αναμμένο το τζάκι.

­ Μες στο ντάλα;

­ Μες!

­ Κι από τι ήτανε φτιαγμένο το ρημαδοτζάκι και στοίχισε ένα δισ.; Από
μονόπετρα μπριγιάν σε σχήμα ταγιέ;

­ Δεν τα ‘σκασε μόνο στο τζάκι. Έκανε γιούργια στα μαγαζιά και αγόρασε ό,τι
βρήκε μπροστά του.

­ Και δεν το θεωρείς αυτό μπιπ;

­ Το θεωρώ μπιπ. Αλλά αφού τον βρήκαμε τον μπιπ τον άνθρωπο, γιατί να πάει να
τα ακουμπήσει σε τίποτα ‘Ιμπιζες και Μόντε Κάρλα; Χίλιες φορές εδώ, στον Άη
Νικόλα που είναι και δικά μας παιδιά.

­ Καλά, είσαι και κολλημένη με τον Άγιο Νικόλαο.

­ Απλά, προτιμάω να έρθει το συνάλλαγμα του ηλιθίου στα πάτρια, παρά να τρέχει
στη Γαλλική Ριβιέρα με το φουλάρι να ανεμίζει στο καμπριολέ.

­ Ναι, αλλά είναι πρόκληση.

­ Μεγάλη.

­ Τεράστια. Δεν είμαι του μελό, αλλά κάπου τα παίρνω. Τα παίρνω χοντρά.
Πεθαίνει το παιδί, ο άλλος συν γυναιξί στο δρόμο, ο συνταξιούχος παίρνει τρεις
κι εξήντα…

­ Τρεις σκέτες. Τις εξήντα του τις κόβουνε.

­ Κοιμάται κόσμος σε χαρτόκουτες, δες την Ανατολή σκέτη, που να πάρει ο
διάολος. Δες την ξεροσφύρι. Άσπρο πάτο. Πρέπει μέσα από τη φλόγα και κρίτσι –
κρίτσι το κούτσουρο, και καλά;

­ Δεν ξέρω, αγάπη μου. Δεν το διαθέτω το βίωμα.

­ Τέτοια ακούει ο κόσμος κι αγριεύεται. Του θολώνει το μάτι. Κοράκιασα, κανένα
αναψυκτικό;

­ Πού να τρέχεις τώρα…

­ Τελικά τι θα γράψεις για «ΤΑ ΝΕΑ»;

­ Ξέχασα…