ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Πάμε στο Φάληρο, έι βαλα

Πάμε να δούμε τη θάλασσα στο Φάληρο, πριν την κλείσουν τα φιλέτα. Πάμε στην
προκυμαία της παραλιακής, στο πεζοδρόμιο που γίνεται καμιά φορά πλατεία, σ’
αυτό το μέρος που δεν έχει όνομα, γιατί ποτέ δεν το περπατάμε. Και δεν έχουμε
ελπίδα να το περπατήσουμε. Λεωφόρος γεννήθηκε και λεωφόρος θα πεθάνει. Υπήρχαν
κάτι βοτσαλάκια κάποτε και κάτι ξύλινες κατασκευές που μας αντίκρυζαν επί
σειρά ετών ρημαγμένες απο την άκρη της Καστέλλας, κάτι αναμνήσεις παρελθόντος
που κλαυθμύριζαν ασυνάρτητα, δεν έβγαλαν ποτέ μια σωστή φράση. Ο αληθινός
προορισμός αυτής της παραθαλάσσιας δυνατότητας, ήταν να διασχίζεται με
ταχύτητα, όλα προσαρμόστηκαν σ’ αυτή την ανάγκη. Η Φρανσουάζ Σαγκάν με το
ανοιχτό της αυτοκίνητο να τρέχει ιλιγγιωδώς, εγκαινίασε νοερά τη φρενίτιδα της
αναζήτησης συγκινήσεων. Τα μέγαρα για γλέντι που αναπτύχθηκαν στις προεκτάσεις
των πάρκινγκ, πήραν από την αρχή το στυλ του ντράιβ-ιν. Η μουσική σαν
ραδιόφωνο αυτοκινήτου στη διαπασών και να βουτάς με το κεφάλι σε προσομοίωση
βυθού. Από την προσομοίωση περνάμε στην πρόσχωση, το πράγμα προχωρεί. Μήπως
ονειρευτήκατε κάτι σαν τις Κάννες, περιπάτους κάτω από τους φοίνικες και
στάρλετ με μαγιό στην παραλία; Δεν έχει τέτοια. Η θάλασσα της πόλης (ποιος
θυμάται αυτό τον χαρακτηρισμό;) θα μπαζωθεί, καθώς θα ανοίγεται πέρασμα για το
τραμ και ό,τι γη κερδίζεται έτσι, θα είναι κρατική για πούλημα. Οικόπεδα,
φιλέτα τρυφερά, γιατί το καθετί κοστίζει. Δεν τρέξαμε ποτέ να την πατήσουμε ως
πεζοί, να τη διεκδικήσουμε, την άγνωστη γη του Φαλήρου. Την αφήσαμε, τη
σνομπάραμε, της γυρίσαμε την πλάτη. Πάμε τώρα για αποχαιρετισμό με ποδήλατα
και μαγιό το γουίκ έντ, να βγάλουμε τουλάχιστον μια οικογενειακή φωτογραφία.