«Να σοβαρευτούμε!»

Δεν το λέω εγώ. Ο πρόεδρος της Βουλής το λέει. «Σοβαρεύομαι». Ρήμα παθητικό.
Με επίθετο ασορτί: «Σοβαρός. Σοβαρή. Σοβαρό». Και ο πρόεδρος της Βουλής είναι
σοβαρός. Και η κατάσταση είναι σοβαρή. Και το θέμα είναι σοβαρό:

«Να σοβαρευτούμε!».

Γιατί μόνο σοβαροί δεν είμαστε. Μ’ αυτά που γίνονται, που ακούμε, που
διαπράττονται γύρω και ερήμην μας ­απωλέσαμε και το ύστατο ψήγμα σοβαρότητας.
Κι ό,τι πάμε να διασώσουμε εμείς, κάποιος φροντίζει να μας το αρπάξει μέσα από
τα χέρια μας.

Κάποιος. Ευαίσθητος. Προσωπικός. Δεδομένος. Που ξυπνάει ένα ωραίο πρωί και
λέει «κάτσε να δούμε τι χουνέρι θα κάνω σήμερα στους Έλληνες!».

Και μέχρι να ξεράσει η καφετιέρα τον γαλλικό, του έρχεται η φαεινή ιδέα. Εκεί
που κοιμόμαστε ανυποψίαστοι, έρχεται και μας φοράει ­ τι αν αγαπάς; Τι ­ που
δεν πάει το μυαλό σου; Τι ­ που δεν το διανοείσαι, αλλά με τίποτα όμως! Τον
πολιτικό γάμο!

Το απίστευτο! Πολιτικό γάμο εκ του μη όντος. Γιατί; Γιατί, καλέ;

«Γιατί έτσι», που λέγαμε παιδιά. Έτσι! Έτσι, βρε αδελφέ. Να περνάει η ώρα.
Ψύχραιμος και χαλαρός, σου την εκφράζει την άποψη την αποφράδα. Σου την
εκφράζει, μες στη μούρη. Ο πολιτικός γάμος πρέπει, από προαιρετικός, να γίνει
υποχρεωτικός.

Γιατί; Γιατί έτσι!

Για πότε πάθανε ανασφάλεια οι φίλες μου, δεν το συζητώ. Παντρεμένες γυναίκες
με παπά και με κουμπάρο. Χτισμένες στο τούλι και στο δαντελικό πήγανε στην
εκκλησία. Ένα σκασμό λεφτά πληρώσανε να τις μακιγιάρει ο Αχιλλέας Χαρίτος. Κι
αγχώθηκαν όλες τους. Μπερδεύτηκαν. Αποσυντονίστηκαν. Σου «θες ξαφνικά να μην
είμαι καν παντρεμένη; Θες ξαφνικά τα παιδιά μου να είναι αγνώστου πατρός και ο
άγνωστος πατήρ να είναι ο άντρας μου;».

«Να σοβαρευτούμε!».

Θα μου πεις, ο κύριος Δαφέρμος είναι επικεφαλής μιας ανεξάρτητης αρχής. Έλα
όμως κι εγώ είμαι επικεφαλής μιας ανεξάρτητης αρχής: του εαυτού μου. Των
δικαιωμάτων μου. Της ζωής μου.

Και δεν μπορεί να βγαίνει κάποιος και να με αλαλιάζει, κάθε τρεις και λίγο.
Μια με τις ταυτότητες τις αναγραφές και τα θρησκεύματα, μια με τους πολιτικούς
γάμους, μια το ένα, μια το άλλο, χάλια έχω γίνει. Στους τέσσερις ανέμους ήρθαν
και σκόρπισαν τα ευαίσθητα προσωπικά μου δεδομένα.

Γιατί έχω κι αυτό το ψώνιο. Να τα θέλω. Να τα θέλω ακριβώς έτσι. ΚΑΙ
προσωπικά, ΚΑΙ ευαίσθητα, ΚΑΙ δεδομένα. Και δεδομένο να θεωρώ ό,τι προσωπικό,
ό,τι ευαίσθητο…

«Να σοβαρευτούμε!».

Έχουμε χάσει τα αυγά και τα καλάθια. Γύρω μας γίνεται ένας χαμός. Ένας
εμφύλιος πόλεμος όσο πάει και φουντώνει. Κράτος και Εκκλησία. Ντέρμπι μέχρι
τελικής πτώσεως. Κι εγώ η καψερή; Εγώ που είμαι μέλος και του Κράτους και της
Εκκλησίας; Και Ελληνίδα πολίτις και χριστιανή ορθόδοξη; Κι έτσι που με τραβάνε
ένθεν κακείθεν, δεν τη γλιτώνω. Θα την πάθω την αποκόλληση των άκρων.

Τι να κάνω; Τι να καταλάβω; Τι να αποκωδικοποιήσω; Πώς να συμπληρώσω το
δελτίο; Πώς να χτυπήσω δεκατριάρι; «Κράτος – Εκκλησία σημειώσατε»… τι;

Ανοίγω την τηλεόραση και χυμάει μες στο δωμάτιο, ως τυφών, ο φανατισμός και η
μισαλλοδοξία. Βιβλία καίγονται. Έρχεται ο Πάπας. Ο παλαιοημερολογίτης
παρκαδόρος χαστουκίζει τον Αρχιεπίσκοπο. Πιάνουνε τα αντίποινα. Καίνε το σπίτι
του Μητροπολίτη της Παλαιάς Εκκλησίας. Κι αυτό, να δεις, θα πάει σκοινί –
κορδόνι. Ο ένας θα καίει το σπίτι του άλλου. Ο ένας θα καίει τη μάνα, τη θεία
κι όλο του το σόι του άλλου.

Και για να μην ταλαιπωρούνται οι άνθρωποι ­ πήγαινε έλα με τα στουπιά και τις
βενζίνες, ας το απλοποιήσουμε το σύστημα. Να στήσουμε μια τεράστια πυρά στο
Σύνταγμα. Εκεί ακριβώς που μπαίνει το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Μια πυρά,
αγάπη μου. Να την έχουμε να καίει νυχθημερόν. Κι όποιος τολμήσει ας μας
κουνηθεί από δω και μπρος. Μην αφήνουμε μισές δουλειές. Να το αποτελειώσουμε
το αίσχος. Οι Μάγισσες του Σάλεμ ζουν, αυτές μας οδηγούν!

«Να σοβαρευτούμε!».

Να σοβαρευτούμε, σύμφωνοι. Καμία αντίρρηση. Γιατί εμάς αλλιώς μας τα μάθανε. Ο
Χριστός είναι αγάπη, μας είπανε. Αγαπάτε αλλήλους, μας είπανε. Αγάπα τον
πλησίον σου, μας είπανε. Αυτά μας είπανε. Αυτά πιστέψαμε. Έτσι μεγαλώσαμε.
Έτσι προσπαθήσαμε να ζήσουμε. Κάπου τα ψιλοκαταφέραμε. Κάπου τα κάναμε
μαντάρα. Όμως το παλέψαμε.

Το παλεύουμε. Όσο μπορούμε. Όσο μας το επιτρέπουνε, έτσι που αγριέψανε τα
πράγματα. Έτσι που η ζωή, μόνο ζωή δεν είναι. Περίοδος εκπτώσεων είναι.
Μισοτιμής. Κάτω του κόστους. Ό,τι πάρετε ένα τάλιρο.

Γύρω σου κανιβαλίζει το σύμπαν κι εσύ κάνεις τι; Στρέφεις και την άλλη την
παριά; Κι άντε και την έστρεψες. Δεν θα τη φας και τη δεύτερη μπούφλα; Θα τη
φας! Εγγυημένα πράγματα!

Χαστούκι στο χαστούκι πρήστηκαν τα μάγουλά μας. Μίσος στο μίσος, τουμπάνιασε η
ζωή μας. Και δεν είναι πια ευαίσθητη. Δεν είναι πια προσωπική. Και ­ πάνω από
όλα ­ δεν είναι πια δεδομένη.

«Να σοβαρευτούμε!».

Να σοβαρευτούμε, κύριε πρόεδρε! Εμείς το θέλουμε…

Αυτοί μας αφήνουν;