Μια… έκσταση που αφήνει καμένες τις εφηβικές ψυχές

Έχει απ’ όλα και είναι όλα αυτό το «παραμύθι». Είναι έξαρση, είναι πάθος,
είναι μουσική, τρελός χορός και διασκέδαση, είναι «αντίσταση», «κουλτούρα» και
«επανάσταση», είναι συναίσθημα ­ ένωση, έρωτας, αγάπη, φιλία, κατανόηση.
Είναι… έκσταση σε όλα του τα χρώματα, τα σχήματα και τις παραλλαγές! Είναι
το «αντίδοτο» της μοναξιάς, του εσωτερικού πόνου, της δυστυχίας. Είναι η
«ευτυχία»…

Ένα τέτοιο χημικό αντίδοτο γύρεψαν ο Αλέξανδρος και η Μαργαρίτα στη μεγάλη
έκρηξη της εφηβείας τους. Στην ίδια ακριβώς ηλικία (στα 17 τους χρόνια), αλλά
σε ανύποπτες χρονικές στιγμές και εποχές (το 1989 εκείνος και το 1994 εκείνη)
έγινε η «ένωσή» τους με την «ευτυχία»! Η Μαργαρίτα και ο Αλέξανδρος είναι δύο
παιδιά γέννημα-θρέμμα της ίδιας πόλης που την απαρνήθηκαν και τους απαρνήθηκε.

Δύο νέοι που πορεύτηκαν άγνωστοι μεταξύ τους στα ίδια αδιέξοδα διατρέχοντας
τόσα χιλιόμετρα απόγνωσης όσα μπορούσε ο καθένας να διατρέξει… Για να
συναντηθούν, κάτω από διαφορετικές και πάλι συγκυρίες αλλά για τον ίδιο λόγο,
στον ίδιο χώρο, στη Μονάδα Απεξάρτησης τού 18 ΑΝΩ, όπου μάχιμοι και
συνοδοιπόροι σήμερα δίνουν τη μεγάλη μάχη να πατήσουν στη γη με τα δικά τους
πόδια ­ μια μάχη που φαίνεται να έχουν κερδίσει.

Αλέξανδρος: «Βιώσαμε την πρόσκαιρη ευτυχία που φέρνει, την ίδια στιγμή που σε σπρώχνει στο μονοπάτι της μεγαλύτερης ανθρώπινης δυστυχίας, της αυτοκαταστροφής…»

Ακούγεται αλλά δεν είναι περίεργο και θα ‘λεγε κανείς ότι είναι μάλλον
σύνηθες. Είναι πολλά τα κοινά σημεία, τα «κλειδιά» στα βιώματα και στις ζωές
τους. Κατ’ αρχήν, ήταν και οι δύο κατά των ναρκωτικών (!) ­ ποτέ δεν θα
δοκίμαζαν και ποτέ δεν θα έπαιρναν τον ρόλο του θύματος. Ήταν κλειστά,
μοναχικά και υπερευαίσθητα παιδιά που προέρχονταν από «δεμένες οικογένειες»,
με γονείς που ενδιαφέρονταν και πάσχιζαν, αλλά στέκονταν… απέναντι και όχι
δίπλα! Παιδιά που αντιστρατεύονταν τη συμβατική ζωή, το συμβατικό επάγγελμα,
τη συμβατική ανθρώπινη ύπαρξη…

Το «μαύρο» ήρθε και τα έδεσε όλα! Δεν ήταν «ναρκωτικό», ήταν «φυσικό», ήταν
«χαλαρωτικό», απάλυνε τα πράγματα. Άρχισαν και οι δύο με χασίς και για ένα
διάστημα, πολύ μικρό, το πράγμα δεν φαινόταν να πηγαίνει πουθενά. Αλλά
πήγαινε…

«Το 1989, μόλις που είχε σκάσει μύτη το έκσταση στην Ελλάδα», θυμάται ο
Αλέξανδρος. «Τότε κόστιζε τρία πεντοχίλιαρα το χάπι (!) ­ τώρα κοστίζει…
ένα! Φάνταζε και φαντάζει “μαγικός” ο κόσμος που υπόσχεται, μέσα από
συγκεκριμένη μουσική, κουλτούρα και τρόπο διασκέδασης, συγκεκριμένο ντύσιμο
και τρόπο σκέψης. Πλασάρει μια εκπληκτική “επανάσταση” σε όλα τα κατεστημένα,
μια επανάσταση που είναι εμπόριο, αποπροσανατολισμός, αυτοκαταστροφή…».

Ένιωθε τόσο μόνος και απογοητευμένος και ήταν τόσο «ελκυστική η κουλτούρα που
το έντυνε, που παρασύρθηκα απίστευτα εύκολα, με το που εμφανίσθηκε το χάπι
μπροστά μου!

Πίστεψα ο ανόητος ότι το έκσταση θα με γλίτωνε από τη συμβατικότητα της ζωής,
θα με ξαλάφρωνε από όλα όσα με βαραίνανε… Εκείνη την εποχή δεν έβλεπα πώς
αλλιώς μπορούσα να υπάρξω, πώς μπορούσα να έχω μια θέση στην κοινωνία, δίχως
να με αλλοτριώσει η ζωή και να ισοπεδωθούν οι αξίες μου. Δεν άντεχα το βάρος
που κουβαλούσα, δεν άντεχα τη ζωή μου, δεν άντεχα τους γονείς μου, δεν άντεχα
την απογοήτευσή μου…».

Τίποτα δεν άντεχε (πέντε χρόνια αργότερα) και η Μαργαρίτα. Μαθήτρια Λυκείου,
μπροστά στο άγχος των Πανελληνίων, με απίστευτα άλλα άγχη να την κατατρύχουν.
Τι έφταιξε; «Όλα! Άρχισα να συχνάζω σε ρέιβ πάρτι, πήγαινα σ’ ένα συγκεκριμένο
μαγαζί, στο “Άλσος”, στην Ευελπίδων. Έπαιρνα μόνο “μαύρο” τότε, αλλά ανακάλυψα
ότι από τη μια με χαλάρωνε και από την άλλη μου έσπαγε τις άμυνές μου και με
έκανε πιο αντικοινωνική. Δεν μιλούσα πολύ, ένιωθα κομπλεξική, δεν μου άρεσε ο
εαυτός μου, είχα μια ερωτική απογοήτευση και με τους γονείς μου δεν τα πήγαινα
καλά».

Όλα ένα «πακέτο» ήταν. Γνώρισε και ερωτεύτηκε και εκείνον που όλα τα ήξερε και
όλα τα εμπορευόταν. Παιδί χάρμα, «πουλούσε έκσταση, χασίς, LSD, κοκαΐνη.

Τα έφερνε από την Αγγλία και τα διοχέτευε στα ρέιβ πάρτι. Η αλήθεια είναι ότι
δεν με πίεσε, με… έπεισε: “Δοκίμασε, θέλω να νιώσεις ό,τι νιώθω κι εγώ, για
να νιώσουμε μαζί το ίδιο πράγμα”, μου είπε, και εγώ η χαζή δεν έχασα
χρόνο…».

Δοκίμασε! Και ήταν η πρώτη εμπειρία, αυτό που εκείνος της υποσχέθηκε: «…
συγκλονιστική, απίστευτα συγκλονιστική! Λίγο μετά αφού πήρα το έκσταση, άρχισα
να ζεσταίνομαι υπερβολικά, το σώμα μου καιγόταν, δεν είχα πια αντιστάσεις ούτε
κόμπλεξ, ήμουν πέρα για πέρα ανοιχτή, κοινωνική, άρχισα να ακούω τη μουσική με
άλλο τρόπο, έγινα μουσική, έγινα διέγερση, έγινα “φίλινγκ”, συναίσθημα και
μόνο συναίσθημα, ένιωθα ότι αγαπούσα, αγαπούσα τον διπλανό μου αλλά και τον
πιο δίπλα, τον γνωστό και τον άγνωστο, αγαπούσα όλο τον κόσμο, μπορούσα να
μιλώ, να χαμογελώ, να αγγίζω τον καθένα, μπορούσα να δώσω στους ανθρώπους,
υπήρχε μια ένωση στο πάρτι, ένα δόσιμο, μια καλή ενέργεια…

Έτσι νιώθει στην αρχή αυτός που παίρνει έκσταση! Χορεύει με τις ώρες και δεν
κουράζεται, χορεύει και νιώθει ότι δεν εξαντλείται, αντίθετα νιώθει ότι
τροφοδοτείται με περισσότερη ενέργεια, είναι χαρακτηριστικό της αμφεταμίνης
αυτό, χάνεσαι με το έκσταση στη δίνη ενός τεχνητού κόσμου, σ’ έναν κόσμο
πλασμένο όπως εσύ θέλεις, στα δικά σου ακριβώς μέτρα, όλα είναι ευτυχία, όλα
είναι τέλεια, όλα είναι αγάπη, το χάπι απελευθερώνει όλες σου τις αναστολές,
ενδίδεις στο σεξ με τον σύντροφό σου και τα πας πολύ καλά μαζί του και, αν δεν
έχεις σύντροφο, με άλλους».

Η παγίδα είναι καλοστημένη και το συναίσθημα τόσο δυνατό, που η λογική
εξοστρακίζεται. Με τον καιρό δεν απομένει χώρος, ούτε σπιθαμή, για την
απλούστερη λογική σκέψη στο μυαλό ενός συστηματικού χρήστη: «Ζει σε μια δίνη,
είναι μια κινούμενη σφαίρα, κινδυνεύει να πάθει υπερκόπωση και οι παλμοί του
όλο και ανεβαίνουν, αλλά δεν το αντιλαμβάνεται. Το σώμα του φλέγεται, αλλά
εκείνος είναι μόνο ψυχή και οι ψυχές δεν νοιάζονται.

Μαργαρίτα: «Είπα θέλω να καθαρίσω, δεν ξέρω αν θα ζήσω, αν θα πεθάνω ή αν θα τρελαθώ, αλλά ναρκωτικά δεν θα ξαναπάρω»

Παθαίνει αφυδάτωση, παθαίνει θερμοπληξία, βγαίνει από το σώμα του, αλλά και
πάλι δεν το παίρνει χαμπάρι. Είναι συγκλονιστικό, το έχω νιώσει αυτό το
συναίσθημα, υπήρχαν στιγμές που χανόμουν ολοκληρωτικά και ύστερα ξαναγύρναγα
στο σώμα μου. Με το έκσταση μπορείς άνετα να πέσεις σε κώμα ή και να πεθάνεις,
έχω δει παιδιά να γυρνάνε τα μάτια τους ανάποδα, κάποιος έπαθε μπροστά μου
θερμοπληξία και τον πήραν σε κωματώδη κατάσταση με ασθενοφόρο, αλλά δεν έμαθα
ποτέ αν έζησε ή πέθανε…».

Είναι όλα «ιδανικά» μελετημένα και φτιαγμένα. Περισσότερο απ’ όλα μελετημένο
είναι το πλασάρισμα της «ακινδυνότητας» του χαπιού ­ «δεν φέρνει εξάρτηση και
δεν σκοτώνει». Αλλά η αλήθεια είναι τόσο διαφορετική: «Πίστεψα ότι βρήκα στο
έκσταση την ανακούφιση που γύρευα», εξηγεί ο Αλέξανδρος.

«Πίστεψα ότι το χάπι με έκανε ευτυχισμένο. Ήταν για λίγο το αντίδοτό μου στη
μοναξιά, τον πόνο, την παραίτησή μου από τη ζωή. Ήταν η λύτρωση, το απόλυτο
“τίποτα”. Και ξαφνικά, άρχισα να ζω μόνο για το… έκσταση! Ήμουν σκυθρωπός,
μελαγχολικός, καταθλιπτικός όλη την εβδομάδα και το μόνο που με κρατούσε
ζωντανό, ήταν η λαχτάρα για το επόμενο ρέιβ πάρτι, για το επόμενο χάπι. Μόνο
του το χάπι ­ δίχως την ατμόσφαιρα, την κατάλληλη μουσική και τον εξαντλητικό
χορό ­ δεν λέει τίποτα.

Η κουλτούρα του δεν είναι να το πάρεις και να πας να κοιμηθείς. Πυκνώνεις
λοιπόν τα πάρτι, πυκνώνεις τα χάπια, αυξάνεις τη δόση, το ένα γίνεται δύο, τα
δύο τρία, ύστερα τέσσερα, πέντε…

Δεν σε απασχολεί πια τίποτ’ άλλο, δεν νοιάζεσαι ούτε για τους γονείς, ούτε για
τα αδέρφια σου, αγωνιάς για το πάρτι, περιμένεις το πάρτι, ζεις για το
πάρτι… Πόσα έπαιρνα κάθε φορά; Ειλικρινά, δεν ξέρω, όσα… έβρισκα! Μετά δεν
σταματάς εκεί, παίρνεις και ό,τι άλλο βρεις μπροστά σου. Καπνίζεις μαύρο,
“πίνεις” κόκα, ξαναπαίρνεις και άλλο χάπι και στο τέλος καταλήγεις στην
ηρωίνη. Όπως έκανα εγώ, όπως έκαναν οι περισσότεροι που ξέρω».

Όπως έκανε και η Μαργαρίτα. Που πέρναγε κι αυτή μια βδομάδα κατάθλιψης για να
ζήσει στο πάρτι, όχι πια μια νύχτα σε κλαμπ, αλλά πολλές συνεχόμενες νύχτες σε
υπαίθρια ρέιβ πάρτι!

Όπου γη και πατρίς για τη Μαργαρίτα, που έφευγε με τον «καλό» της για την
Έδεσσα, τη Δράμα, τη Χαλκιδική, την Πελοπόννησο ή τα νησιά σε πάρτι διαρκείας
τριών-τεσσάρων ημερών:

«Όσο περνά ο καιρός κουράζεσαι, το χάπι δεν έχει την επίδραση που είχε την
πρώτη περίοδο, δεν φέρνει τόση αγάπη, τόση ένωση, τόσο “φίλινγκ” όσο στην
αρχή, αναζητάς και παίρνεις περισσότερα χάπια για να ξαναζήσεις τις ίδιες
εμπειρίες, σε λίγο ξεχνάς γιατί το παίρνεις και γίνεσαι κυνηγός της δόσης, δεν
σε ενδιαφέρει ό,τι κι αν πάρεις, αρκεί να πάρεις, δεν θέλεις την ευτυχία τού
έκσταση, αλλά ένα ναρκωτικό που θα σε προσγειώσει, που θα σε χαλαρώσει, που θα
σε βοηθήσει να κοιμηθείς, παίρνεις λοιπόν ηρωίνη και ούτε που το έχεις
καταλάβει. Έτσι έγινε με όλους μας που εθιστήκαμε στο έκσταση, στο LSD και την
κόκα. Γίναμε ηρωινομανείς και ούτε που το καταλάβαμε… Με μαθηματική
ακρίβεια, τα περισσότερα θύματα του έκσταση καταλήγουν στο ναρκωτικό της
πόλης, την ηρωίνη».

Με το που άρχιζε το πάρτι, έπαιρνε το έκσταση η Μαργαρίτα. Λίγα λεπτά
αργότερα, «όταν διαπίστωνα ότι δεν με έπιανε, κατάπινα κι άλλο, ύστερα κι
άλλο. Αλλά ούτε το τρίτο ήταν αρκετό. Άρχισα να παντρεύω τις ουσίες και να
πίνω και πολύ οινόπνευμα. Εκείνη την περίοδο έκανα υπερβολική χρήση κόκας,
ενδιάμεσα κάπνιζα χασίς και όταν κάποτε τέλειωνε το πάρτι, ήμουν τόσο
δυστυχισμένη, που ήθελα κάτι να με κοιμίσει, κάτι να με επαναφέρει στην
πραγματικότητα (!) και “χτύπαγα” ηρωίνη!».

Στα «κενά», ανάμεσα στα υπαίθρια ρέιβ πάρτι, η ζωή ήταν αβάσταχτος πόνος:«Όταν
μαθαίνεις να ζεις σ’ έναν τεχνητό κόσμο, όπου βιώνεις πολύ έντονα συναισθήματα
και καταστάσεις, είναι αδύνατον να αντέξεις την πραγματικότητα!

Όταν σταματούσε, λοιπόν, η επίδραση του χαπιού, ένιωθα μια υπερβολική μοναξιά,
ένιωθα μελαγχολία και κατάθλιψη, όλα ήταν μουντά και γκρίζα, είχα έντονη την
επιθυμία να κλάψω, κάθε επιστροφή από το χάπι ήταν ένα μαρτύριο, ένα
πραγματικό μαρτύριο, και τις φορές που το συνειδητοποιούσα, αναζητούσα και
πάλι την διέξοδό μου, το “χάπι” μου, την “ευτυχία” μου, για να νιώσω και πάλι
το ανέβασμα, την ευφορία, το μοίρασμα και την επικοινωνία με τους φίλους μου ­
διαφορετικά δεν μπορούσα να επικοινωνήσω, δεν μπορούσα να μοιρασθώ, δεν άντεχα
το συναίσθημα του συντρόφου μου κι εκείνος το δικό μου!».

«Ξέρω παιδιά που κατέληξαν στα ψυχιατρεία»

Τρεις στους δέκα εφήβους στην Ελλάδα έχουν δοκιμάσει το έκσταση και
αναρίθμητοι άλλοι συνεχίζουν να το «δοκιμάζουν» στα ρέιβ πάρτι του
Σαββατοκύριακου, θεωρώντας το ακίνδυνο! Αυτή η «δοκιμή» στοίχισε δέκα χρόνια
απόσυρσης από τη ζωή στον Αλέξανδρο και πέντε χρόνια στη Μαργαρίτα. Απίστευτες
οι εμπειρίες, βασανιστικά τα βιώματα και για τους δύο. Ο Αλέξανδρος είδε το
είδωλό του στον καθρέφτη, το καλοκαίρι του ’99: «Πήγα στη Γαύδο για διακοπές
μιας εβδομάδας. Έμεινα τελικά δύο μήνες και καθαρός. Μόνο “καθαρός” μπορείς να
δεις και να αντέξεις τον εαυτό του, με το μάτι του παρατηρητή. Αυτό που είδα
δεν μου άρεσε. Και πήρα την απόφασή μου. Θα επέστρεφα στην Αθήνα και θα το
πάλευα…».

Όταν επέστρεψε, ξανάπεσε στη χρήση, αλλά πρόλαβε να κινητοποιήσει τους γονείς
του, που έως τότε δεν γνώριζαν τίποτα, και να ζητήσει βοήθεια από τη Μονάδα
Απεξάρτησης «18 ΑΝΩ»: «Άφησα το σπίτι μου και επέστρεψα στο πατρικό μου. Μπήκα
στο πρόγραμμα και ξεκίνησα…».

Τίποτα δεν ήταν εύκολο, αλλά και τίποτα δεν είναι αδύνατον, όταν το
αποφασίζεις. Τελείωσα τον Δεκέμβριο το κλειστό πρόγραμμα και τώρα είμαι στην
τελική φάση της επανένταξης. Βρήκα μια απίστευτη βοήθεια από ανθρώπους που
ξέρουν πώς και με ποιους τρόπους να βοηθήσουν και νιώθω να έχω επιστρέψει στον
εαυτό μου, στη ζωή και στις ευαισθησίες μου. Είμαι πιο υπεύθυνος, πιο ώριμος,
δουλεύω τις αδυναμίες μου και χαίρομαι με απλά πράγματα, που πριν περνούσαν
απαρατήρητα. Τελικά, αν αποκτήσεις σταθερότητα και αυτοεκτίμηση, βρίσκεις την
άκρη και τα καταφέρνεις, δίχως να εκποιήσεις τίποτα από όσα πιστεύεις…».

Την ίδια περίοδο πάνω-κάτω, η Μαργαρίτα εκτίει ποινή φυλάκισης δέκα μηνών στον
Κορυδαλλό: «Με συλλάβανε, με πολλούς άλλους, στο περίφημο ρέιβ πάρτι, στο
Ραδίκι της Πάρου. Στο σπίτι που είχα νοικιάσει η αστυνομία βρήκε “ουσίες”.
Ό,τι σκληρότερο και ό,τι χειρότερο έχω ζήσει είναι αυτοί οι δέκα μήνες
φυλάκισης και αυτό τελικά μού βγήκε σε καλό! Στο διάστημα αυτό έπαιρνα μόνο τα
χάπια που έγραφε ο ψυχίατρος της φυλακής, πήρα “απόσταση” από τη χρήση και
αποφάσισα να επανέλθω στη ζωή, μόλις αποφυλακιζόμουν. Παρακολουθούσα το
πρόγραμμα της Μονάδας Απεξάρτησης “18 ΑΝΩ” κάθε Δευτέρα και όταν τελικά βγήκα,
τηλεφώνησα στη θεραπεύτρια που ερχόταν στη φυλακή. Της είπα: “Θέλω να
καθαρίσω, δεν ξέρω αν θα ζήσω, αν θα πεθάνω ή αν θα τρελαθώ, αλλά ναρκωτικά
δεν θα ξαναπάρω”. Και άρχισε ο αγώνας τής απεξάρτησής μου, που τελειώνει το
φθινόπωρο…».

Η Μαργαρίτα και ο Αλέξανδρος έκαναν πολλές περιστροφές γύρω από τον εαυτό
τους, μέχρι να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος της τρομακτικής παγίδας στην οποία
είχαν πέσει. Δεν έχουν δει αποσπάσματα, έχουν δει όλη την ταινία και ξέρουν
και «την αρχή και την πλοκή και το φινάλε της! Το ξέρουμε το παραμύθι σε όλες
του τις παραλλαγές και τις αποχρώσεις. Ξέρουμε το χάπι έκσταση σε όποιο σχήμα
και σε όποιο χρώμα κι αν έχει παραχθεί και με όλες του τις “παρεμφερείς”
ιδιότητες. Βιώσαμε την πρόσκαιρη ευτυχία που φέρνει, την ίδια στιγμή που σε
σπρώχνει στο μονοπάτι της μεγαλύτερης ανθρώπινης δυστυχίας, της
αυτοκαταστροφής… Και επειδή ξέρουμε, διαλέξαμε…».

Ο κίνδυνος από το έκσταση για τη Μαργαρίτα και τον Αλέξανδρο δεν έχει την
αμεσότητα του κινδύνου της ηρωίνης, «που μια δόση της μπορεί και να σε
σκοτώσει. Αν όμως δεν σε σκοτώσει και σταθείς πολύ δυνατός, μπορείς να
ξαναγυρίσεις στη ζωή. Αυτό που κάνει το έκσταση, είναι ακόμα χειρότερο: Δεν σε
σκοτώνει ακαριαία, σε “σκοτώνει” αργά αργά, τόσο αργά που ύστερα από
παρατεταμένη χρήση “καίει” τους χρήστες και αυτό που απομένει στη θέση τους
δεν είναι παρά “καμένα μυαλά”. Ξέρω παιδιά που τα έστειλε το έκσταση στα
ψυχιατρεία και άλλα που κυκλοφορούν σαν “χαμένα”, δεν είναι καθόλου καλά και
δεν θα γίνουν ποτέ καλά…».