Πρόσωπα Ένας γλυκός ακτιβιστής

Νοέλ Γκοντέν. Από το 1969 «στολίζει» με σαντιγί τα πρόσωπα των μεγάλων του κόσμου

Εδώ και 32 χρόνια, ο Νοέλ Γκοντέν, 55 χρόνων, αυτοπροσκαλείται τακτικά για το
επιδόρπιο σε επίσημες δεξιώσεις. Ουδέποτε φτάνει με άδεια χέρια και μια
συνάντηση μαζί του μένει αξέχαστη ­το βεβαιώνουν οι τριάντα, περίπου,
οικοδεσπότες που έφαγαν τις τούρτες του στη μούρη. Από το πρώτο του θύμα, την
Μαργκερίτ Ντυράς, το 1969, ως το τελευταίο, τον Μπερνάρ-Ανρί Λεβύ, τον πολύ
BHL, το Φεβρουάριο του 2000, ο οποίος έχει δεχτεί ως τώρα έξι τούρτες του
Γκοντέν και είναι πια η… μασκότ του βασανιστή του: “Προσωποποιεί την
αλαζονική ομφαλοσκοπία. Είναι το ιδανικό θύμα”. Ανάμεσά τους, τις γλυκές
περιποιήσεις του Γκοντέν έχουν δεχθεί παρά τη θέλησή τους οι “πομπώδεις
βλάκες” Μπεζάρ, Γκοντάρ, Μπρυέλ, Ελκαμπάς, Πατρίκ Πουάβρ Ντ’Αρβόρ και οι
“απατεώνες” τότε υπουργοί Σαρκοζύ και Ντουστ-Μπλαζύ. Κι όταν η κυβέρνηση
κατέθεσε μήνυση εναντίον του για να ξεπλύνει την προσβολή στον Ντουστ,
αφηγείται ο Γκοντέν στη “Λιμπερασιόν”, “ο συνήγορός μου εξήγησε ότι είναι
παλιά βελγική παράδοση να ρίχνεις τούρτες στους ενοχλητικούς. Αθωώθηκα. Κι
αυτό δημιουργεί δεδικασμένο. Συνεπώς, στη Γαλλία, μπορεί κανείς να ρίχνει
τούρτες ατιμώρητα στους υπουργούς…”.

Ο Νοέλ είναι Βέλγος, γεννήθηκε το 1945 στη Λιέγη και το 1966 πήρε πτυχίο στην
Ιστορία του Κινηματογράφου. Όταν άρχισε να ρίχνει τις τούρτες του, στην αρχή
οι συμπατριώτες του εκνευρίζονταν μαζί του. Αλλά το Φεβρουάριο του 1998, όταν
ήρθε η σειρά του Μπιλ Γκέητς να φάει κατά πρόσωπο την τούρτα του Γκοντέν στις
Βρυξέλλες, “η μεταστροφή ήταν πλήρης από τη μια μέρα στην άλλη. Για τους
ίδιους ηλίθιους και σοβινιστικούς λόγους για τους οποίους με είχαν μισήσει: η
υπερηφάνεια της μικρής χώρας που ξεχωρίζει στον κόσμο” γελοιοποιώντας, στην
προκειμένη περίπτωση, τον πλουσιότερο άνθρωπο του πλανήτη.

“Ζούμε στην ένταση του παρόντος, εξακολουθώντας να κάνουμε σαν η επανάσταση να
μπορούσε να γίνει. Αλλά δεν είμαστε χαζοί”, λέει ο Γκοντέν. Ζήτω η ανατροπή,
πάντα. “Είναι απαραίτητο να απολαμβάνουμε χωρίς εμπόδια”, προσθέτει
επαναλαμβάνοντας ένα σύνθημα του Μάη του ’68. “Το λέω επειδή αυτοί που
αντιδρούν στην παγκοσμιοποίηση είναι πολλές φορές υπερβολικά σοβαροί· είναι
όμως κι από τις τελευταίες ελπίδες μας”. Σοβαρεύει κι αυτός, αλλά επανέρχεται:
“Πρέπει να βάζεις τη ζωή σου σε παιγνίδι, σε περιπέτεια. Να ζεις μέσα στην
απόλαυση και την πλάκα. Εμείς δεν παίρνουμε τους εαυτούς μας στα σοβαρά”. Ο
πληθυντικός περιλαμβάνει και το φίλο και συμπατριώτη του, τον Ρομπέρ Ντεού
­άνω των 60 αυτός!­, ο οποίος βουλώνει “αντιπαθητικές” κλειδαριές με τη
βοήθεια σπίρτων: διοικητικά κτίρια, εφορίες, τράπεζες, σχολεία… “Μπορείς να
μπλοκάρεις μια πόλη μ’ ένα μόνο κουτί”. Τα παλιόπαιδα!