ΔΡΟΜΟΙ

Μια επίσκεψη…

… στην έκθεση όπλων στο Άμπου Ντάμπι περιγράφει ο Βρετανός αρθρογράφος
Ρόμπερτ Φισκ. Πάνω σε μεταξωτά χαλιά, ανάμεσα σε μυρωδιές από λουλούδια, καφέ
και τσάι, μέσα σε πελώριες σκηνές που κρατούν μακριά τον καυτό αραβικό ήλιο,
με υπόκρουση από μια στρατιωτική μπάντα με χάλκινα, κοστουμαρισμένοι πωλητές
επιδίδονται σε μια υψηλή τέχνη: την τέχνη της πώλησης όπλων. Χαμογελαστοί
στρατηγοί από τον αραβικό κόσμο τριγυρίζουν στα περίπτερα και κάθε τόσο
κοντοστέκονται για να χαϊδέψουν με την παλάμη τη ράχη ενός τανκ ή την κάννη
ενός ολοκαίνουργιου τουφεκιού, που μυρίζει ακόμη μπογιά. Ενός τουφεκιού σαν
και εκείνα που πολλές φορές μέχρι τώρα έτυχε να σημαδέψουν τον Φισκ στα 25
χρόνια που γυρίζει τον κόσμο γράφοντας για πολέμους.

Η σφαίρα…

… ταξιδεύει πιο γρήγορα στον καυτό ήλιο, του εκμυστηρεύεται ένας πωλητής. Με
τη δροσιά της νύχτας πηγαίνει πιο αργά. Από όλους, οι Ρώσοι διαφημίζουν με πιο
μετρημένα λόγια το δικό τους τανκ, το Τ-90. Πιο φανφαρόνοι, οι Ιταλοί δεν
κρύβουν τον ενθουσιασμό τους για τη σιγουριά τής Beretta. Πιο αλαζονικοί, οι
Αμερικανοί παινεύουν τα ελικόπτερα Apache Longbow της Boeing. Μα όλοι μιλούν
με την ίδια διαφημιστική γλώσσα, που κλείνει μέσα της μαζί την επιστήμη και
τον θάνατο και το κέρδος ­ ένας τρομακτικός συνδυασμός από γλωσσολογία και
πυρομαχικά, από γραμματική και ρουκέτες. Υπάρχει κάτι θλιβερό σε αυτήν τη
γλώσσα των εμπόρων του θανάτου που διαφημίζουν την πραμάτεια τους, χωρίς να
λένε τη μοναδική λέξη που περιγράφει καλύτερα από όλες το επάγγελμά τους: τον
θάνατο.

Είμαι Χριστιανός…

… λέει ένας Αμερικανός πωλητής της Lockheed Martin στον Φισκ. Το Ευαγγέλιο
δεν λέει πουθενά να μην υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου. Όμως, το Ευαγγέλιο που
κηρύσσεται στο Άμπου Ντάμπι δεν έχει καμία σχέση με το Ευαγγέλιο του Θεού. Εδώ
κηρύσσεται το νέο δόγμα του Μπους. Και το δόγμα του Πούτιν. Για να πουλήσουν
τα τανκς και τα MiG τους, οι Ρώσοι επιστράτευσαν έναν ογδοντάχρονο θρύλο: τον
Μιχαήλ Καλάσνικοφ (φωτ.). Το αυτόματό του, το ΑΚ-47, έγινε το σύμβολο της
επανάστασης στην Παλαιστίνη, την Αγκόλα, το Βιετνάμ, την Αλγερία, αλλά όπλισε
και την αλβανική μαφία. Τι σκέπτεται άραγε για όλο το αίμα, για όλα τα κορμιά
που θέρισε η εφεύρεσή του; τον ρωτάει ο Φισκ. «Το έφτιαξα για να προστατέψω
την πατρίδα μου», απαντάει ο Καλάσνικοφ. «Δεν φταίω αν έπεσε σε κακά χέρια».

Η απάντηση…

… που ψάχνει ο Ρόμπερτ Φισκ δεν έρχεται από πουθενά. Όσα ακούει είναι ήδη
γνωστά. Ο Θεός ευλόγησε τη νόμιμη άμυνα. Ο άνθρωπος πρέπει να προστατεύει την
οικογένειά του. Προστασία, σεβασμός, πίστη, ιστορία… Αυτοί οι έμποροι δεν
σταματούν πουθενά. Πουλάνε τον θάνατο σαν προστασία, τον φόνο σαν άμυνα, το
έγκλημα σαν Θεού θέλημα, πεπρωμένο, χρέος. Ο λογαριασμός πάντοτε έρχεται
αργότερα.