30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΝΝΑ ΚΑΦΕΤΣΗ

ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στις 27 Οκτωβρίου 1955, στην Αθήνα.

ΘΥΜΑΤΑΙ: Τα χρόνια του Παρισιού.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Να παραμείνει ασυμβίβαστη.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Την Τέχνη και τη Θεωρία της Τέχνης.

ΦΟΒΑΤΑΙ: Το τέλμα.

ΛΑΤΡΕΥΕΙ: Την ομορφιά, κι ας λένε ό,τι θέλουν οι θεωρίες.

Πριν από ένα χρόνο το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης δεν ήταν παρά ένα
«αόρατο» μουσείο που δεν είχε δική του στέγη και συλλογή. Σήμερα διαθέτει
ιδιόκτητο κτίριο 19.000 τ.μ. ­ εκείνο του Φιξ επί της λεωφόρου Καλλιρρόης ­,
64 έργα στη συλλογή του, 12 δισ. «προίκα» από τον υπουργό Πολιτισμού για την
ολοκλήρωσή του, ενώ φιλοξενεί ήδη τις πρώτες του εκθέσεις. Η διευθύντρια του
μουσείου, Άννα Καφέτση, κάνει στα «ΝΕΑ» έναν σύντομο απολογισμό της
λειτουργίας του και εξηγεί τους λόγους για τους οποίους θα πρέπει να διαβούμε
την πόρτα του.

ΕΡ.: Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ). Έργο ζωής;

ΑΠ.: Μιας ζωής μόνο;

ΕΡ.: Γιατί «Εθνικό» και όχι απλώς Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης;

ΑΠ.: Εθνικό για την εμβέλεια και τη σημασία του. Αυτό σημαίνει ότι στον
συλλεκτικό, εκθεσιακό και ερευνητικό τομέα υπερβαίνει τα τοπικά όρια, ακόμα
και αυτά της επικράτειας. Εννοείται με ανάλογη συνεχή οικονομική στήριξη από
την Πολιτεία.

ΕΡ.: Ποια χρονική περίοδο θα καλύπτει το Μουσείο;

ΑΠ.: Το ΕΜΣΤ είναι το Μουσείο του παρόντος και του μέλλοντος. Το απαραίτητο
ιστορικό βάθος καλύπτει τους δύο μοντερνισμούς και κατά κύριον λόγο το
δεύτερο.

ΕΡ.: Πόσα έργα υπάρχουν μέχρι σήμερα στη συλλογή του;

ΑΠ.: Το ΕΜΣΤ εξέδωσε ­ και θα εκδίδει ανελλιπώς κάθε χρόνο ­ φυλλάδιο με τίτλο
«Αποκτήματα 2000». Καταγράφονται σε αυτό 64 έργα.

ΕΡ.: Με τι κριτήριο επιλέγετε τα έργα που αγοράζονται;

ΑΠ.: Και για τους δύο άξονες της πολιτικής αγορών, τον συγχρονικό και τον
ιστορικό, εφαρμόζονται τα κριτήρια της ποιότητας των έργων και της
αντιπροσωπευτικότητας των τάσεων.

ΕΡ.: Γνώση ή ένστικτο ο καλύτερος σύμβουλος επιλογής έργων;

ΑΠ.: Η γνώση που ακονίζει και ακονίζεται από το ένστικτο.

ΕΡ.: Έχει τιμή ένα έργο τέχνης;

ΑΠ.: Έχει και παραέχει, σύμφωνα με τους νόμους της αγοράς. Αλλά ένα μουσείο,
μολονότι έμμεσα, με την έρευνα και την αξιολόγηση επηρεάζει τη διακύμανση των
τιμών, δεν μπορεί να αναλάβει ρόλο εντολοδόχου θεσμικού επενδυτή.

ΕΡ.: Καλλιτέχνες ή συλλέκτες έχουν προσφέρει έργα στο Μουσείο;

ΑΠ.: Η αρχή έγινε με τη δωρεά έργου της Μπίας Ντάβου. Η προοπτική διαμόρφωσης
του κτιρίου Φιξ και μόνιμης στέγασης του Μουσείου θα ανοίξει τον δρόμο για
δωρεές.

ΕΡ.: Θα προτιμήσετε έργα Ελλήνων ή ξένων καλλιτεχνών;

ΑΠ.: Και Ελλήνων και ξένων.

ΕΡ.: Απολογισμός ύστερα από έναν χρόνο λειτουργίας;

ΑΠ.: Από τον Ιούνιο του 2000 άρχισε να θεμελιώνεται το νέο μουσείο και να
διαμορφώνεται η φυσιογνωμία του με ελάχιστα μέσα και προσωπικό.

ΕΡ.: Τι είδους κοινό;

ΑΠ.: Νέοι… όλων των ηλικιών.

ΕΡ.: Περισσότερες οι καλές ή οι κακές στιγμές;

ΑΠ.: Περισσότερες οι καλές μετά την προσωρινή εγκατάστασή μας στα 1.400 τ.μ.
του ισογείου Φιξ.

ΕΡ.: Γιατί να επισκεφθεί κάποιος το Μουσείο;

ΑΠ.: Για να ενεργοποιηθεί ως θεατής στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι και τους
προβληματισμούς τής εποχής μας.

ΕΡ.: Γιατί το Φιξ είναι κατάλληλο για Μουσείο;

ΑΠ.: Για την κεντρικότατη θέση, για τον σταθμό του Μετρό, για τη γειτνίαση με
τους αρχαιολογικούς χώρους, για τα 19.000 περίπου τ.μ. και ­ γιατί όχι; ­ για
το δώμα που βλέπει στην Ακρόπολη και θα φιλοξενήσει το ελκυστικότερο ίσως
εστιατόριο του άστεως.

ΕΡ.: Τα 12 δισ. δρχ. που έδωσε ο υπουργός είναι αρκετά;

ΑΠ.: Οι εμπειρογνώμονες, οι οποίοι έκαναν τους υπολογισμούς, ξέρουν καλύτερα.

ΕΡ.: Θα ακολουθήσετε ένα ξένο πρότυπο για το στήσιμο του Μουσείου;

ΑΠ.: Η διεθνής εμπειρία είναι απαραίτητη, αλλά τελικά οι ανάγκες μας
καθορίζουν τη φυσιογνωμία του Μουσείου.

ΕΡ.: Η θητεία σας στην Εθνική Πινακοθήκη ήταν…

ΑΠ.: Θητεία εμπροσθοφυλακής. Από πολλές απόψεις.

ΕΡ.: Σύμμαχοι ή άσπονδοι φίλοι σήμερα με την Εθνική Πινακοθήκη;

ΑΠ.: Και στις καλύτερες οικογένειες τα συναισθήματα είναι συχνά δίδυμα. Αλλά
όσο η διάκριση των ρόλων γίνεται σεβαστή, τα δύο ιδρύματα θα
αλληλοσυμπληρώνονται.

ΕΡ.: Ποιος είναι ο επόμενος στόχος;

ΑΠ.: Τα εγκαίνια του Μουσείου την άνοιξη του 2004, σ’ ένα λιτό και καθαρό
κτίριο, μουσειολογικά και τεχνολογικά άρτιο, με έναν αξιόλογο, έστω και μικρό,
πυρήνα συλλογών και μια σημαντική διεθνή έκθεση.