ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η ιέρεια του Μάγου

Ο αέρας παλεύει με τη βροχή, αγώνας ισόπαλος τις συνέπειες του οποίου
πληρώνουν τα πιο αδύναμα φυτά του κήπου, κοιτώ φευγαλέα αυτά που είναι μέσα
στο σπίτι, άραγε ζηλεύουν την ελευθερία των έξωθεν αδελφών τους ή νιώθουν
ανώτερα και προνομιούχα, το ένα δεν αποκλείει το άλλο μάλλον, επιπλέον ο
ακοίμητος ορθολογισμός μου επιμένει να με μαλώνει, ψιθυριστά είναι η αλήθεια,
«τα φυτά δεν σκέφτονται και δεν νιώθουν»…

Κι έπειτα αρχίζω για άλλη μία φορά να ψηλαφώ τα αόρατα νήματα που με τυλίγουν,
τόσο λεπτά και τόσο δυνατά, ξέρω ότι τα ύφανα μόνη μου και έχουν τη σφραγίδα
μου, παλιά ή πιο πρόσφατη αλλά μετά βεβαιότητος δική μου, μικροσκοπικά
σκοινάκια που κρατούν τους πάντες μακριά μου, εμποδίζουν την είσοδο στον
περιορισμένο αλλά εντελώς προσωπικό χώρο, μονάχα η μικρή Άννα δεν τα
αντιλαμβάνεται και μπαινοβγαίνει ελεύθερα, ακόμη κι εγώ που τα έστησα δεν
μπορώ να τα υπερπηδήσω ­ πιο συχνά, άλλωστε, αμφιβάλλω αν θα τα δρασκέλιζα
ακόμη κι αν μπορούσα…

Σήμερα, τούτη την περίεργη νύχτα, ανακάλυψα άλλο ένα τέτοιο σκοινάκι, προφανώς
υπήρχε εκεί από πριν φτάσω καν στην εφηβεία, είναι τούτη η αθεράπευτη
αισθητική των πραγμάτων, επεκτείνεται στα πάντα, από τον υπέροχα όμορφο Martin
Amis που με κοιτά βλοσυρός από τη σελίδα της εφημερίδας, έχοντας εξαπολύσει
τον δικό του πόλεμο, κάπου 30 χρόνια τώρα, εναντίον του κλισέ, μέχρι τις
σιωπές μου, άλλα τόσα χρόνια, κανείς ποτέ δεν προειδοποιεί τις ιέρειες για τη
μοναξιά που συνεπάγεται η επιλογή του καλού καγαθού… Και ύστερα κοιτώ πλάι
μου, δίπλα στα πόδια μου, κάθεται εκεί σαν να μην έφυγε ποτέ, τα νήματα
άλλωστε ουδέποτε εμπόδισαν τον Μάγο να εισβάλλει, να αλώνει, να χαϊδεύει και
να στηρίζει, «πώς βρέθηκες εδώ;» ρωτώ χωρίς να περιμένω απάντηση, ακουμπά
φευγαλέα τα δάκτυλά μου, ρουφά τα δάκρυά μου και τοποθετεί στη θέση της τη
δύναμή μου…

«Κορίτσι μου, είμαι Μάγος ­ θα με κουβαλάς πάντα, δίπλα σου και μέσα σου…».