18 διατάξεις για τα Ταμεία που δεν εφαρμόστηκαν ποτέ

«Όλοι οι νόμοι που προέβλεπαν την αφαίμαξη των πόρων των Ταμείων, την αύξηση
των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση, τη μείωση των συντάξεων και των άλλων
παροχών, την αύξηση των εισφορών των ασφαλισμένων κ.λπ. εφαρμόστηκαν με μεγάλη
συνέπεια. Αντίθετα, όσοι νόμοι προέβλεπαν τις υποχρεώσεις του κράτους προς την
κοινωνική ασφάλιση και μέτρα εκσυγχρονισμού της λειτουργίας των Ταμείων
έμειναν στο μεγαλύτερο μέρος τους ανεφάρμοστοι». Αυτό επισημαίνει η Πανελλήνια
Ομοσπονδία Προσωπικού Οργανισμών Κοινωνικής Πολιτικής (ΠΟΠΟΚΠ) και παραθέτει
δεκαοχτώ διατάξεις που δεν εφαρμόστηκαν ποτέ.

«Όλες οι προσπάθειες που έκαναν οι ελληνικές κυβερνήσεις από το 1950 μέχρι και
σήμερα για την εξυγίανση των Ταμείων απέτυχαν, αφού όλες οι διατάξεις νόμων
που ψηφίστηκαν είτε δεν εφαρμόστηκαν ποτέ είτε εφαρμόστηκαν μερικώς, με
αποτέλεσμα το Ασφαλιστικό να έχει σημαντικές οικονομικές απώλειες και να
λειτουργεί πάντα με τις ίδιες αναχρονιστικές μεθόδους και μέσα» τονίζει ο
πρόεδρος της Ομοσπονδίας κ. Γιώργος Κουτρουμάνης.

Συγκεκριμένα, οι διατάξεις είναι:

1. «Μεταξύ των εσόδων του ΙΚΑ προβλέπεται και εισφορά του κράτους που
καθορίζεται κατ’ έτος με απόφαση του υπουργού Οικονομικών διά της αναγραφής
της σχετικής πιστώσεως εις τον ειδικόν λογαριασμόν του υπουργείου Εργασίας και
Κοινωνικών Ασφαλίσεων». Αυτό προβλέπει η διάταξη του άρθρου 24 του 1951.
Αρχισε να εφαρμόζεται μερικώς από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 με
καθυστέρηση 35 χρόνων και συνεχίζει σε μικρό ποσοστό να εφαρμόζεται μέχρι
σήμερα.

2. «Ο κρατικός προϋπολογισμός θα καλύπτει τις δαπάνες των Ταμείων για
άσκηση κοινωνικής και αναπτυξιακής πολιτικής». Νόμος του 1970 που άρχισε να
εφαρμόζεται μόλις το 1985.

3. «Τριμερής χρηματοδότηση του συστήματος (για τους μετά την 1-1-1993
ασφαλισμένους) με τη συμμετοχή του κράτους στην κύρια ασφάλιση». Νόμος Σιούφα
(1992). Το κράτος δεν πληρώνει το μεγαλύτερο μέρος των εισφορών του.

4. «Τριμερής χρηματοδότηση του συστήματος (για τους μετά την 1-1-1993
ασφαλισμένους) με τη συμμετοχή του κράτους στην ασφάλιση υγείας». Νόμος Σιούφα
(1992). Το κράτος δεν πληρώνει το μεγαλύτερο μέρος των εισφορών του. Συνολικά
οφείλει στα Ταμεία από εισφορές για τριμερή χρηματοδότηση των δύο αυτών
περιπτώσεων το ποσό των 650 δισ.

5. «Μητρώο ασφαλισμένων, εργοδοτών και συνταξιούχων» (άρθρο 64 του
Νόμου 2084 του ’92). Μέχρι σήμερα ελάχιστα Ταμεία έχουν ολοκληρώσει τη
διαδικασία αυτή, με αποτέλεσμα να μην είναι γνωστός σε κάθε Ταμείο ο αριθμός
των ασφαλισμένων.

6. «Κάλυψη επιβάρυνσης φορέων κοινωνικής ασφάλισης για δαπάνες
πρόνοιας» (άρθρο 68 του Νόμου 2084 του ’92 και επανάληψη του άρθρου 3 του Ν.Δ.
465 του 1970). Εφαρμόζεται μερικώς από την Πολιτεία αφήνοντας ένα μεγάλο μέρος
να το καλύψουν τα ίδια τα Ταμεία.

7. «Τα Ταμεία υποχρεούνται να καταρτίσουν αναλογικές μελέτες, οι οποίες
θα πρέπει να επαναλαμβάνονται κάθε πέντε χρόνια» (άρθρο 71 του Νόμου 2084 του
1992). Πολλά ακόμα από τα μεγάλα Ταμεία δεν έχουν κάνει ούτε μία αναλογιστική
μελέτη.

8. «Στους φορείς κοινωνικής ασφάλισης συνιστώνται όπου δεν υπάρχουν,
μεταξύ άλλων, υπηρεσίες επιθεώρησης και μηχανοργάνωσης» (άρθρο 80 του Νόμου
2084 του 1992). Τέτοιες υπηρεσίες δεν λειτουργούν στα περισσότερα Ταμεία.

9. «Οι απολογισμοί-ισολογισμοί των Ταμείων καταρτίζονται και
υποβάλλονται μέχρι τέλους Ιουνίου του επόμενου έτους, στο υπουργείο Εργασίας
και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Η μη κατάρτιση του απολογισμού-ισολογισμού μέσα
στην προβλεπόμενη προθεσμία συνεπάγεται την αυτοδίκαιη λήξη της θητείας του
Δ.Σ. του Ταμείου» (άρθρο 85 του Νόμου 2084 του 1992). Η διάταξη αυτή δεν
εφαρμόστηκε ποτέ από τη συντριπτική πλειονότητα των Ταμείων και, ύστερα από
συνεχείς παρατάσεις στην εφαρμογή, καταργήθηκε η διάταξη με νόμο του 2000.

10. «Συνιστάται στη Γενική Γραμματεία Κοινωνικών Ασφαλίσεων ειδική
υπηρεσία με την ονομασία Υπηρεσία Ελέγχου Δαπανών Υγείας Φορέων Κοινωνικής
Ασφάλισης με σκοπό τον έλεγχο των δαπανών υγειονομικής περίθαλψης» (άρθρο 32
του Νόμου 2676 του ’99). Η υπηρεσία αυτή δεν λειτούργησε ποτέ μέχρι σήμερα.

11. «Συνιστάται στη Γενική Γραμματεία Κοινωνικών Ασφαλίσεων υπηρεσία με
τον τίτλο “Υπηρεσία Επιχειρησιακού Σχεδιασμού και Ανάπτυξης της Πληροφορικής”»
(άρθρο 36 του Νόμου 2676 του 99). Η υπηρεσία αυτή δεν λειτούργησε ποτέ.

12. «Ανασύνθεση των Διοικητικών Συμβουλίων των Ταμείων που δεν θα
πρέπει να έχουν περισσότερα από εννέα μέλη» (άρθρο 37 του Νόμου 2676 του ’99).
Δεν έχει εφαρμοστεί ποτέ.

13. «Δήλωση ατομικών στοιχείων ασφαλισμένων και συνταξιούχων με σκοπό
τη δημιουργία Γενικού Μητρώου Ασφαλισμένων, Συνταξιούχων και Εργοδοτών» (άρθρο
39 του Νόμου 2676 του ’99). Εφαρμόζεται σε μικρή έκταση.

14. «Σύσταση ειδικής επιτροπής ελέγχου και εποπτείας της Διαχείρισης
της περιουσίας των ασφαλιστικών Οργανισμών» (άρθρο 42 του Νόμου 2676 του ’99).
Η επιτροπή παραμένει ανενεργή.

15. «Σύσταση πενταμελούς επιτροπής με σκοπό τον καθορισμό κανόνων
επενδυτικής συμπεριφοράς και προδιαγραφών σύνταξης μελετών για την αξιοποίηση
της ακίνητης περιουσίας των Ταμείων». Η επιτροπή παραμένει ανενεργή.

16. «Βεβαίωση χρόνου ασφάλισης πριν την συνταξιοδότηση» (άρθρο 47 του
Νόμου 2676 του 1999). Δεν εφαρμόζεται από τα περισσότερα Ταμεία.

17. «Προθεσμία καταβολής εισφορών – υποχρεώσεις εργοδοτών» (άρθρο 56
του Νόμου 2676 του ’99). Το μεγάλο πρόβλημα της εισφοροδιαφυγής δεν το έλυσε
ούτε αυτή η διάταξη, αφού το σύστημα δεν στηρίχτηκε και δεν δημιούργησε τις
κατάλληλες υποδομές για τον έλεγχο της εισφοροδιαφυγής.

18. «Απασχόληση των συνταξιούχων» (άρθρο 63 του Νόμου 2676 του 1999). Η
διάταξη που προέβλεπε μεταξύ άλλων την αναστολή της σύνταξης ή τη μείωσή της
παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανενεργή. Δεν υπάρχουν οι μηχανισμοί έλεγχου και η
δυνατότητα διασταύρωσης στοιχείων.